ในห้วงเวลาที่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้าวสู่ปีที่ 27 นั้น “รามอินทรา” ก้อ…กำลังย่างเข้าสู่ปีที่ 27 ด้วยเหมือนกัน ก้อ…ไม่แปลกใจหรอกที่จะถูกถามบ่อยครั้งว่า เหนื่อยมั้ย? แหม่…ถ้าไม่เหนื่อยก็โกหกแล้วล่ะ โดยเฉพาะในช่วงเวลานี้ ที่เพิ่งจะพักเหนื่อยมาจากวังวนมอเตอร์โชว์ ก้อ…ต้องมาเจอะเจอทั้งฉบับก้าวสู่ปีที่ 27 และต้องเตรียมจัดงานอีกด้วย จะว่าไปแล้วน่าจะเป็นความคุ้นชินแล้วนะ แต่…อาจเป็นด้วยอายุนั่นแหละ ที่ทำให้รู้สึกว่า…เหนื่อยขึ้น รวมถึง…บางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป สิ่งสำคัญ…ที่รู้สึกได้ชัดเจน น่าจะเป็นความอ่อนล้าซะมากกว่า ที่เหมือนจะสะสมมานาน และบางปัญหาที่เหมือนปมให้รู้สึกอยู่ลึกๆ ก้อ…ยังเคยถามตัวเองเหมือนกันว่า…อยากหยุดมั้ย ยังหาคำตอบไม่เจอเหมือนกัน เหมือนจะอยากมั่งไม่อยากมั่ง ซึ่งน่าจะอยู่ที่ผลกระทบในช่วงเวลานั้นๆแหละ

ช่วงนี้…ถ้าใครถาม…น่าจะตอบได้ทันที แต่ก็คงไม่ตอบอยากเก็บคำตอบไว้ แต่บอกตัวเองเสมอว่า อย่าคิดเยอะ อย่าใส่ใจแยะ ทุกคนล้วนมีความเป็นตัวเองชัดเจน เหนื่อยหรือเบื่อเมื่อไหร่ ก็แค่ถอยออกมาจากทุกเรื่องที่เป็นปัญหา อยู่คนเดียวเงียบๆ เชื่อว่าสักพักคงโอเคขึ้น หรือถ้าจะให้โอเคลองตัดสินใจถอยออกมา แล้วอยู่กับตัวเองเยอะขึ้น ปล่อยทุกอย่างไปตามวัฏจักร อย่าไปใส่ใจนัก ชีวิตใครชีวิตมัน ก็เชื่อว่า…น่าจะหายเหนื่อยขึ้น เมื่อเป็นเยี้ยงนี้…ก็น่าที่จะถอยห่าง แล้วทำงานตามหน้าที่ หลับตาลงซะบ้าง ทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจ อย่าไปห่วงอะไรใคร เมื่อไม่เปิดใจกันจริงๆ ก็น่าจะทำใจดูบ้าง เพราะสุดท้ายแล้ว…เชื่อว่าชีวิตน่าจะโอเคขึ้น เหมือนอย่างที่เคยพูดไว้แหละ ความรู้สึกดีๆความจริงใจจริงๆ ไม่ต้องซื้อหาแต่เต็มใจทำ แต่เต็มใจให้ ทุกอย่างจะเป็นเหมือนของขวัญที่ไม่ต้องซื้อหาได้ แต่ก็แปลก…ยิ่งนับวันยิ่งรู้สึก และกำลังอยากจะถอยห่างบ้างแล้ว

เขียนแบบนี้…ใครอ่านคงเป็นงง จริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอก เป็นเรื่องราวที่ “รามอินทรา” ได้คุยกับ “เพื่อนคนนึง” ถึงชีวิตวันนี้…เค้าถามว่าทำไม “รามอินทรา” ถึงเปลี่ยนไป ไม่หือไม่อือไม่ค่อยสนใจอะไร? คำถามก็คือ…ชีวิตใครชีวิตมัน อาจเป็นเพราะ “เพื่อน” เป็นคนคิดเยอะ แล้วยังยึดติดกับปัญหา เลยต้องคุยยาวๆให้ฟัง ทุกเรื่องราว “รามอินทรา” ผ่านมาหมดแล้ว วันนี้…ถึงได้ทำใจได้ ไม่คิดอะไรเชื่อว่าสุดท้ายก็คงเป็นเรื่องของตัวใครตัวมัน วันหนึ่งที่ต้องแยกจากกันนั่นแหละถึงจะได้ค้นพบความจริง ซึ่งอาจจะสายเกินไปแล้ว ก้อ…หวังว่า “เพื่อน” คงรับรู้ถึงสิ่งที่ “รามอินทรา” พูดให้ฟังได้ คนทุกคนเห็นแก่ตัวหมด คิดแบบนี้ก็สบายใจ หรือไม่ก็ต้องถอยห่างออกมา เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้ เชื่อว่า…เพื่อนคงโอเคแล้วล่ะ

ก้อ…เป็นวังวนแห่ง จอ…จ่อ…จ้อ ที่สัปดาห์นี้ “รามอินทรา” อาจจ้อจนเครียดไปหน่อย ซึ่งไม่มีอะไรในกอไผ่ นอกจากหน่อไม้กับต้นไผ่เท่านั้น แค่คิดก็โอเคแล้ว

จริงมั้ยครับ ท่านผู้ชมที่เคารพ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

4 มิถุนายน 2567