วันเปลี่ยน…เวลาผ่านแบบรวดเร็ว จบงานบางกอก มอเตอร์โชว์ แบบกลิ่นอายยานยนต์ยังไม่ทันจาง ก็เจอะเจอกลิ่นแป้ง เสียงสาดน้ำ กับบรรยากาศวันสงกรานต์เข้ามาแทนที่ ที่แปลกและอาจเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นด้วยหรือเปล่า ทำให้ “รามอินทรา” รู้สึกไม่ผูกพันเหมือนเช่นวันวาน โดยเฉพาะ…วันวานที่ยังหวานอยู่ ทุกวันสงกรานต์จะกระดี๊กระด๊ามากที่สุด อยากกลับบ้านที่ต่างจังหวัด คิดถึงบรรยากาศการสรงน้ำพระ หรือไปตักบาตรที่วัด ที่เป็นประเพณีแบบไทยๆ สรงน้ำพระแต่ละวัด สนุกแตกต่างกันแต่ก็เป็นความสุขแบบไทย เดินสาดน้ำแอบปะแป้ง โดยเฉพาะ…คนที่เคยแอบเหล่ไว้ ซึ่งก็กินแห้วทุกครั้ง แต่…ก็เป็นความสุข สุขแบบแห้วๆนี่แหละ

วันนี้…วันสงกรานต์…เป็นแค่ประเพณีหนึ่ง ยิ่งมาเป็นคนกรุงเทพฯ ด้วยวิถีที่แตกต่าง เหลือแค่ “สรงน้ำพระ” กับพระพุทธรูปที่อยู่ในบ้าน เสร็จพิธีไม่ออกไปหาของกิน ก็สั่งมากินที่บ้าน เป็นความสุขแบบครอบครัว ที่บ่อยครั้งมากที่จะไปสรงน้ำพระตามวัด แต่ไปแวะเวียนหาญาติผู้ใหญ่ซะมากกว่า ไปรดน้ำขอพรแบบประเพณีไทย เป็นความผูกพันสไตล์คนไทย ที่มีคำว่า “ญาติ” เป็นแรงประสาน “รามอินทรา” ยังจดจำบรรยากาศเหล่านี้ด้วยความรู้สึกเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวันวาน แต่…ด้วยวัยที่สูงขึ้น อยากอยู่กับบ้านมากขึ้น กินน้อยลงดูแลตัวเองมากขึ้น โอเคแล้วล่ะ

วันวานกับความทรงจำของวันสงกรานต์ ประเพณีที่งดงามยิ่งของคนไทย ไม่แปลกใจทำไม…จึงคึกคักเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะคนต่างจังหวัดที่มีเป้าหมายชัดเจน กลับบ้านเยี่ยมพ่อแม่ และสนุกกับบรรยากาศที่ไม่เหมือนที่ไหนในโลก วันนี้กับวันวานอาจแตกต่างกันไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ยังคงเป็นบรรยากาศวันสงกรานต์แบบไทยๆ ที่คนไทยยังรักและคิดถึง เป็นเหมือนอีกวันสำคัญ วันแห่งเครือญาติที่เฝ้ารอมาทั้งปี เพียงแต่ “รามอินทรา” เหลือไว้แค่ความทรงจำเท่านั้น เพราะวันนี้กลายเป็นคนกรุงเทพฯ แตกต่างจากวันวานที่เป็นคนลพบุรี แต่ก็ยังคงมีกลิ่นอายเดิมๆอยู่เหมือนเดิม

ยังไงก็ให้สนุกกับวันสงกรานต์ เดินทางไปกลับด้วยความปลอดภัย เพราะชีวิตสุดท้ายก็อีกยาวไกล เหมือนเช่น “รามอินทรา” ยังคงเขียน จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันทุกสัปดาห์

ทุกชีวิตปลอดภัยวันสงกรานต์นะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

29 มีนาคม 2566