ปีนี้…น่าจะเป็นปีที่ “รามอินทรา” รู้สึกมีความสุขที่เป็นเหมือนสุขซ้อนสุข เพราะปีใหม่ไทยกับปีใหม่จีน มาใกล้ๆกันในเดือนเดียวกัน ด้วยอาจเป็นเพราะเป็นลูกคนจีนที่เกิดในไทย เลยรู้สึกผูกพันทั้งสองวัน โดยเฉพาะ “ตรุษจีน” ที่มีความหวังจะได้แต๊ะเอีย ได้อั่งเปา แม้ว่า…เงินในซองจะไม่เยอะแยะมากมาย แต่ก็เป็นเงินแห่งความสุข ที่สำคัญ…ความเป็นลูกคนจีน ที่ค้าขายของที่เกี่ยวพันกับการไหว้เจ้า ทุกปีจะต้องหยุดเรียนเพื่อมาช่วยขายของ รวมถึงเอาของไปส่งคนซื้อตามที่ต่างๆ รวมถึง…ช่วยนับตังค์เมื่อปิดร้าน และช่วยทำขนมเข่ง รวมถึงแกะเม็ดบัวขาย

วันวาน…วันที่ยังเป็นเด็กนั้น “รามอินทรา” รอวันตรุษจีน รอรับแต๊ะเอีย โตขึ้นยอมรับความผูกพันเหมือนจะห่างเหินไป เหลือแค่ไหว้เจ้าบรรพบุรุษ จากเคยรับวันนี้กลายเป็น “คนจ่าย” ก้อ…แจกแต๊ะเอียลูกๆ ตามสมควร ปีนี้…พอปีใหม่ใกล้ตรุษจีน เลยเหมือนเจอ 2 เด้ง แจกปีใหม่จ่ายตรุษจีน เป็นอีกความสุขของ “รามอินทรา” ที่แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิงแต่ไม่ว่าจะเป็นวันนี้หรือวันวาน อยากบอก…เป็นความทรงจำดีๆทั้งนั้น เพราะความเป็นลูกคนจีน ที่ทำให้ “รามอินทรา” แตกต่างจากเพื่อนๆลูกคนไทย  ชีวิตที่ถูกสอนให้ช่วยทำมาหากิน ทำให้ทำมาหากินเป็น อยากได้อะไรต้องดิ้นรนเอง

จำได้ว่า…ตอนเด็กๆ อยากได้รถจักรยานยี่ห้อฮาเล่ย์ ราคาประมาณ 900 บาท แม่ซื้อให้ได้แต่ไม่ยอมซื้อ อยากได้ก็ต้องหาเอง เลยไปขายไอติม ได้เงินกระติกละ 3 บาท เพื่อเก็บเงินซื้อเอง สุดท้ายก็สามารถเก็บเงินซื้อได้ เลยรู้ถึงเหตุผลของแม่ แค่อยากให้ “รามอินทรา” รับรู้ถึงความยากลำบากของการหาเงิน เลยรู้สึกรักรถจักรยานคันนั้นมาก ด้วยเป็นน้ำพักน้ำแรงจริงๆ แต่ที่มากกว่านั้น ทำให้เรียนรู้ถึงวิธีการทำมาหากิน และการหารายได้…โดยเฉพาะในวันที่อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง ที่บอกกับตัวเองว่า…จะไม่ยอมเป็นหนี้ใคร จะไม่ยอมกู้เงินจากธนาคารโดยไม่จำเป็น “ดอกเบี้ย” โหดร้ายเหลือเกิน

เป็นความทรงจำของ “รามอินทรา” ที่สะสมเป็นความสำเร็จในวันนี้  เป็นบทเรียนที่ไม่มีในห้องเรียน เป็นบทเรียนจากคนเป็นแม่ ครูแห่งชีวิต ที่สอนให้รู้จักความยากลำบาก รู้จักทำมาหากินและรู้จักการเก็บออม วันนี้…จึงทำให้ “รามอินทรา” สามารถมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่สามารถ จอ…จ่อ…จ้อ ได้ทุกสัปดาห์ และยังมีคนติดตามอ่านกันแบบรักและผูกพัน ขอบคุณทุกก้าวเดินจริงๆ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11 มกราคม 2566