บอกตรงๆ…“โซ่หลุด” ยังไม่เห็นความชัดเจนกับความเคลื่อนไหวในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ เพราะช่วงปลายปี…การขยับตัวส่วนมากเป็นเรื่องของรถใหม่มากกว่ารถบ้าน ที่ถือเป็นหัวใจของความสำเร็จ รวมถึงปัญหาของ “ชิ้นส่วนชิ้นนั้น” ยังไม่ได้รับการแก้ไขที่เบ็ดเสร็จ และเป็นผลพวงที่ส่งผลถึงมียอดจอง แต่ไม่มีรถส่ง ก้อ…หวังว่าปีนี้ อะไร…อะไร น่าจะโอเคขึ้น เพราะสถานการณ์หลังจากนี้…น่าจะเข้าสู้ภาวะเกือบปกติ อาจมีโควิด-19 บ้าง แต่ไม่ใช่ปัญหาที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ที่ยังไม่รู้จักวิธีรับมือ ยังไม่มี “ยา” ที่จะป้องกัน และรถจักรยานยนต์น่าจะเป็นอีกความต้องการ ในการที่ต้องใช้เป็นเครื่องมือทำมาหากิน

ส่วน “คนบริษัท” ก้อ…เป็นอีกเรื่องที่น่าเป็นห่วง เมื่อมองเข้าไปภายในแวดวง “โซ่หลุด” ก็ยังเห็นอยู่แค่คน 2 บริษัท เป็นคนหน้าเดิมๆ จากไทยฮอนด้า และไทยยามาฮ่า ที่เขียนบ่อยครั้งว่า…เหลือตัวละครให้ได้เขียนถึงน้อยถึงน้อยมาก แถมที่มีอยู่ “บางครั้ง” มีก็เหมือนไม่มี เพราะชีวิตติดประชุม กริ๊งกร๊างไปหาทุกครั้ง…ประชุมทุกครั้ง จนเคยได้ยิน “คนบริษัท” หลุดคำพูด เค้าจ้างมาประชุม เลยไม่รู้ว่าหลังจากนี้ จะเหมือนเดิมหรือไม่? จะเปลี่ยนแปลงหรือไม่? ถ้าจำไม่ผิด ย้อนเส้นทางในอดีต ไม่เห็นมีการประชุมเยอะแยะเหมือนยุคปัจจุบัน ที่ยืนยัน…ประชุมเยอะจริงๆ

อีกประเด็นที่ไม่รู้ว่าคิดเองเออเองหรือไม่? ทำให้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง ในอดีต “คนบริหาร” ส่วนมากจะเป็นคนไทยมากกว่า วันนี้…เมื่อเป็นจุดเปลี่ยนผ่าน “คนญี่ปุ่น” มีบทบาทมากขึ้น ทำให้มีการประชุมมากขึ้น จนเหมือนว่า…ประชุมมากกว่าทำงานซะอีก ก้อ…เป็นเรื่องที่ “โซ่หลุด” คิดเอาเอง เพราะประชุมเสร็จ…ใครเล่า?ที่จะต้องลงมือทำ ไม่แปลกถ้าจะเห็นแต่ละคน หน้าตาเหมือนจะเลยวัย หน้าตาเหมือนจะลืมคนรอบข้าง เพราะประชุมกันตั้งแต่เช้าจรดมืด ขับรถกลับบ้านแทบจะจำทางไม่ถูก เลยยิ่งไม่แปลกใจ…ทำไมวันนี้ถึงไม่ค่อยได้คุยกัน หรือจะหาโอกาสไปไหนมาไหนได้ยากยิ่งขึ้น

วันเปลี่ยน…เวลาผ่าน “คนบริหาร” ก้อ…เปลี่ยน คนทำงานยังเหมือนเดิม “คนสื่อ” ก้อเหมือนเดิม “โซ่หลุด” หลับตาแล้วไม่อยากให้สิ่งที่เขียนเป็นความจริง อยากให้วันนี้เป็นเช่นวันวาน อยากให้สามารถคุยกันได้มากเหมือนเดิม ไม่อยากได้ยินเสียงกระซิบผ่านโทรศัพท์…ประชุมค่ะ เดี๋ยวโทรกลับ แล้วสุดท้าย…มึนจนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง อยากขับรถกลับบ้าน อยากพักผ่อนเพราะประชุมทั้งวัน

โธ่…ชีวิตติดประชุม