“รามอินทรา” ถามตัวเองทุกครั้งที่เวลาก้าวล่วงมาถึงปีใหม่ ดีใจหรือไม่ เสียใจหรือปล่าววว ก้อ…ไม่เคยตอบตัวเองได้ถูกใจตัวเอง เพราะปีใหม่ก็หมายถึงแก่ไปอีกปีแล้ว น่าจะเสียใจใช่มั้ย ก้อ…ไม่เชิงแต่เป็นความรู้สึกผสมผสานกันมากกว่า การเกิดแก่เจ็บตายเป็นวัฏจักร ชีวิตเหมือนถูกลิขิตมาแล้ว แต่มีบางครั้งอยากถอยอายุไปสัก 10 ปี เพราะยังรู้สึกอยากทำอะไรที่เป็นความใหม่ๆที่ท้าทายเท่านั้น แต่…สุดท้ายก็บอกตัวเอง โชคดีแล้วล่ะ ที่แก่ก่อน จะได้ไม่ต้องดิ้นรนมากกว่านี้ ชีวิตวันนี้ถือว่า…โชคดีที่สุดแล้ว มีครบแล้วทุกอย่าง ไม่มีหนี้แม้แต่สลึงเดียว ลูกเต้าก็ประสบความสำเร็จในชีวิตการทำงานแล้ว ที่เหลือน่าจะเป็นกำไรชีวิตของตัวเองแล้วล่ะ วันนี้…จึงแค่ประคองตัวเอง เพื่อทำงานที่ตัวเองรักต่อไป

ก้อ…บอกกับคนที่ถามทุกครั้งว่า…เบื่อมั้ยกับการเขียนหนังสือ เพราะหลายคนรู้ว่า “รามอินทรา” เขียนหนังสือสัปดาห์ละ 8 คอลัมน์ ไม่รวมบางเรื่องที่หลุดเข้ามาระหว่างสัปดาห์ เป็น 8 คอลัมน์ ที่ไม่มีต้นทุนของเรื่องราว เป็นเรื่องราวที่ต้องคิดข้อมูล ต้องค้นหาตัวละคร ถามว่า…เขียนได้ยังไง เอาข้อมูลเอาตัวละครมาจากไหน? ข้อมูล…บอกตรงๆต้องเก็บเกี่ยวแบบเจอเป็นเก็บ บางครั้งก็กริ๊งกร๊างหาเอาด้วย ส่วนตัวละคร…ก้อ…เป็นคนยานยนต์คนทำงานนั่นแหละ แต่อยู่ตรงจะเลือกใคร จะเลือกถูกมั้ย เพราะบางครั้งตัวละครก็ไม่มีเรื่องราวให้ได้เขียนถึงมากพอ บางคนก็แทบไม่มีการขยับตัว แต่…สุดท้ายก็บอกกับตัวเอง นี่แหละเป็นความท้าทาย เป็นความแตกต่างเป็นตัวเองชัดเจน เพราะสไตล์ของ “รามอินทรา”นั้น แตกต่างและเป็นตัวเองชัดเจนยิ่ง

เฉพาะ “ยวดยาน” วันนี้ 24 ปีแล้ว ส่วน “เว็บไซต์…รามอินทรา” ปีที่ 9 แล้ว เป็นความผูกพันไปแล้ว เป็นอาชีพที่หาเลี้ยงตัวเอง เป็นงานที่ยากจะหาคนมาเทียบเคียง สุดท้ายเป็นความโชคดีที่ค้นพบตัวเอง และยิ่งกว่าโชคดีที่ได้รับการยอมรับจาก “คนยานยนต์” จนกลายเป็นสัญลักษณ์ที่เป็นองค์ประกอบสำคัญในการดำรงอยู่ ขอบคุณคนยานยนต์ ขอบคุณตัวเอง และขอบคุณ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่เปิดพื้นที่ให้ “รามอินทรา” ได้พิสูจน์ตัวเอง เพราะสุดท้าย…ถ้าไม่มีโอกาสก็คงไม่มีความสำเร็จ ไม่มี “ยวดยาน” ไม่มี “เว็บไซต์…รามอินทรา” ไม่มี “รามอินทรา” ไม่มี “เกียร์ 6” ไม่มี “โซ่หลุด” และไม่มีความสำเร็จของ “รามอินทรา” จนได้มาจอ…จ่อ…จ้อ เป็นประจำทุกสัปดาห์เช่นทุกวันนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

28 ธันวาคม 2565