ในชีวิตของการเป็น “คนทำงาน” ยอมรับ…ไม่เคยได้รับการดูแลแบบใกล้ชิด กว่าจะได้เป็น “ฝ่ายศิลป์”ก็ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง แล้วใช้ความกล้าที่จะขอพิสูจน์ตัวเอง กว่าจะเรียนรู้และได้รับการยอมรับ จำได้ว่า… “หัวหน้า” ไม่เคยสอน ใช้วิชาครูพักลักจำ ใช้การฝึกฝนจนได้รับโอกาส ก็ไม่ยอมปล่อยโอกาส โชคดีได้เป็น “ฝ่ายศิลป์” หนังสือพิมพ์แนวหน้า ที่นี่…น่าจะเป็นอีกช่วงจังหวะชีวิตของวันวาน ที่ทำให้มีวันนี้ การได้อยู่ท่ามกลาง “หัวหน้าข่าว” แต่ละฝ่าย กลายเป็นความทรงจำ ที่ส่งให้ก้าวผ่านมาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ด้วยพรสวรรค์บวกกับพรแสวง

ประสบการณ์จากการเป็น “ฝ่ายศิลป์” ของหนังสือพิมพ์มอเตอร์ วีคลี่ ที่ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ขาดทุนไปกว่า 5 ล้าน ทำให้ “รามอินทรา” ได้มีประสบการณ์ ที่เก็บสะสมมาจาก “แนวหน้า” สู่ “มอเตอร์ วีคลี่” และไม่เคยคิดจะส่งต่อมาถึง “ยวดยาน” วิชาครูพักลักจำ ส่งผลให้ในวันที่ต้องรับบทบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์ยวดยาน ด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา รวบรวมมาเป็นคัมภีร์ความสำเร็จ การเป็น “ฝ่ายศิลป์” ทำให้เข้าใจในรูปแบบหนังสือพิมพ์ ที่แตกต่างจากนิตยสาร ทำให้เข้าใจวิธีการทำงานแบบหน้าที่ใครหน้าที่มัน สำคัญที่สุดการตรงต่อเวลา เกือบ 1,000 ฉบับของ “ยวดยาน” คือคำตอบสุดท้าย

ก้อ…ถูกถามทำไมเขียนหนังสือเป็น น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ “แนวหน้า” นั่นแหละ การได้อยู่ได้คลุกคลีกับบรรดาหัวหน้าข่าว ทั้งข่าวการเมือง ข่าวกีฬา ข่าวบันเทิง กลายเป็นการเก็บเล็กผสมน้อย ให้อยากเป็นคนเขียนหนังสือ รวมถึงแรงจูงใจ…การเป็น “คนสื่อ” สายยานยนต์ ทำให้มีโอกาสได้เดินทางไปต่างประเทศ ทุกอย่าง “รามอินทรา” อยากบอก เหมือนฟ้ากำหนดจาก “เด็กช่างกล” มาเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่ได้รับการยอมรับจาก “คนยานยนต์” เป็นอีกความสำเร็จที่ภูมิใจยิ่ง

วันนี้…ความสำเร็จของ “ยวดยาน” เป็นอีกเส้นทางที่ถือว่า สูงสุดในชีวิต เป็นเส้นทางที่เริ่มต้นด้วยความยากลำบาก แค่…มีบทบาทสุดท้ายที่มีความสุขที่สุด ไม่เคยคิดไม่เคยวาดฝัน เพราะถ้าเป็นวันวานที่เป็นเหมือนฝันที่ห่างไกลจากความเป็นจริง แต่…ไม่มีอะไรแน่นอน “รามอินทรา” โชคดีที่มีพรสวรรค์บวกพรแสวง และมุ่งมั่นจะสามารถประสบความสำเร็จได้ หนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่เป็นยิ่งกว่าความฝัน เพราะนี่คือความจริง ที่ทำให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

21 กันยายน 2565