วันนี้…สถานการณ์โควิด-19 คลี่คลายลง ทำให้ “โซ่หลุด” อดนึกถึงบรรยากาศเดิมๆ ของแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ จะหวนกลับคืนมาให้ได้สัมผัสกันหรือไม่? ด้วยเพราะ…พิษวิกฤติทำให้เกิดการเปลี่ยนไป โดยเฉพาะในภาพของ “คนทำงาน” ที่หายไป อะไรคือภาพเดิมๆ ที่อยากเห็น เป็นภาพ “คนทำงาน” ที่ “คนสื่อ” สามารถสัมผัสและพูดคุยได้แบบเห็นหน้าเห็นรอยยิ้มแบบใกล้ชิด แต่…อาจไม่ใช่แค่วิกฤติที่ทำให้ “ภาพเปลี่ยนไป” อาจเป็นเพราะแรงผนวกจากการเปลี่ยนแปลงของ “คนสื่อ” อีกด้วย

ก่อนสถานการณ์วิกฤติ… “คนสื่อ” เริ่มเปลี่ยนแปลงจาก “สื่อสิ่งพิมพ์” สู่ “สื่อออนไลน์” วิถีจากการเจอะเจอตัวเป็นๆ เปลี่ยนผ่านเป็นจากเจอะเจอบนหน้าจอสี่เหลี่ยม เมื่อผสมผสานกับวิกฤติโควิด-19 ทำให้วิถีชีวิตเปลี่ยนไป จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากเจอะเจอเป็นเหินห่าง รวมถึงการเปลี่ยนแปลงของ “คนทำงาน” เปลี่ยนตามหน้าที่ เปลี่ยนตามการเติบโต แต่…สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามาคือความเหินห่าง ความสนิทสนม ที่เหลือแค่รู้จัก เป็นการรู้จักผ่านหน้าจออีกด้วย นั่นคือ…สิ่งที่ “โซ่หลุด” รู้สึก และรับรู้โดยอัตโนมัติ เป็นวัฏจักรของการเปลี่ยนแปลง ที่เป็นความยากลำบากของการดำรงอยู่ นี่คือ…“สื่อสิ่งพิมพ์” หลังวิกฤติโควิด-19 คลี่คลาย

วันวาน…“โซ่หลุด” ยังคงระลึกถึง “คนทำงาน” ที่สนิทสนมและได้คุยกันแบบเจอะเจอตัวเป็นๆ ไม่ว่าจะเป็นยุค “เอ.พี. ฮอนด้า” ที่ไม่ว่าวันเวลาที่ผ่านมา ยังจะรักไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ภาพความทรงจำยังคงอยู่ แม้ชีวิตจะหาไม่ อย่าง “เฮียสิงห์” ธีระพัฒน์ จิวะพงศ์ หรือที่วันนี้แทบไม่ได้เจอะเจอกับ “ชาติซัง” สุชาติ อรุณแสงโรจน์ หรือยุค “ยามาฮ่า” ที่ไม่ว่าจะมีคนรุ่นใหม่มาทดแทน ก้อ…ยังคงคิดถึง “คนคู่” อย่าง “คุณผู้ชาย” ประพันธ์ พลธนะวสิทธิ์ และ “อ๋องเอง” จินตนา อุดมทรัพย์ ที่ยอมรับ…มากกว่าคำว่าสนิท

วันนี้…แม้ยังมี “คนดั้งเดิม” อยู่ทั้งสองค่าย แต่ “โซ่หลุด” กลับรู้สึกไม่เหมือนเดิม อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่เปลี่ยนไป การเจอะเจอที่หดหายไป ขอบคุณ…ทุกคนทำงานที่ทำให้ยังระลึกถึงกัน แม้อาจไม่เหมือนเดิม แต่…ยังมี “บางคน” ที่ทำให้บรรยากาศเดิมๆ ผ่านมาให้อบอุ่นใจ แม้อาจไม่ได้เจอะเจอตัวเป็นๆ แต่…ก็ยังมีบางโอกาสได้เจอะเจอผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมบ้างเป็นครั้งคราว รวมถึงความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้กัน

ขอบคุณมากกว่าขอบคุณ