“ยวดยาน” ก้าวสู่ปีที่ 25 ท่ามกลางการสนับสนุนเป็นอย่างดีจาก “คนยานยนต์” ก้อ…ไม่เคยคิดเหมือนกันว่า…จะเป็นการย่างก้าวที่ค่อนข้างมั่นคงยิ่ง โดยเฉพาะ…ในท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของโลกสื่อสาร เมื่อ “สื่อสิ่งพิมพ์” ถูกกลืนด้วย “สื่อดิจิทัล” นิตยสารที่เกี่ยวกับแวดวงรถจักรยานยนต์ แทบจะไม่เหลือบนแผงหนังสือ ไม่เพียงสื่อที่เปลี่ยนแปลง แวดวงคนมอเตอร์ไซค์ก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง จาก “สื่อสิ่งพิมพ์” เป็น “สื่อออนไลน์” กลายเป็นความผสมผสานของความยากลำบาก

แค่วิกฤติโควิด-19 กว่า 3 ปี ก้อ…ลำบากอยู่แล้ว เมื่อเจอะเจอการเปลี่ยนแปลง “คนญี่ปุ่น” เข้ามาเป็นคนบริหาร ยิ่งกว่ายากลำบาก โดยเฉพาะ “งบประมาณ” ยิ่งแทบไม่เหลือให้ได้ใช้จ่าย การไม่สามารถเก็บเกี่ยวอะไรได้เลยในช่วงวิกฤติ แล้ววันนี้ก็ยังไม่สามารถเก็บคืนได้ ทุกเรื่องเป็นเรื่องที่ผสมกันเป็นความยากลำบาก แค่คิดจะเก็บคืนสิ่งที่ขาดหายไปของ “ค่ายรถจักรยานยนต์” ก้อ…ทำให้เลิกคิดถึงการใช้จ่ายในทุกกรณี ถ้า “คนไทย” ยังมีอำนาจในการบริหาร ความยากลำบากอาจมีทางออก แต่เมื่อไม่ใช่…เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

“โซ่หลุด” คงไม่โทษว่าเป็นความผิดของใคร? เพราะ 3 ปี สิ้นความสูญเสียก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่คิดว่า…จะเรียกคืนได้อย่างไร? แทบไม่อยากคิดถึงเรื่องอื่นได้ โดยเฉพาะ…การใช้งบ ถ้า “คนญี่ปุ่น” ยืนหนึ่ง แล้วมี “คนไทย” ยืนสองยืนสาม น่าจะพออนุโลมกันได้บ้าง? แต่…ถ้าเป็น “คนญี่ปุ่น” ยืนเรียงหนึ่งถึง 2 หรือ 3 คงไม่ต้องบอกนะครับว่า “คนสื่อ” สายรถจักรยานยนต์ จะสามารถนำเสนอเพื่อให้ได้มาซึ่งงานโฆษณานั้น ยากถึงยากมาก เชื่อว่า…อาจต้องใช้เวลาอีก 2-3 ปี นั่นแหละ เพื่อให้สามารถเก็บคืนสิ่งที่เสียไปในห้วงวิกฤติ ถึงวันนั้น “คนสื่อ” น่าจะพอจะลืมตาอ้าปากได้บ้าง?

อีกประการหนึ่งที่ไม่อาจมองข้าม การเกิดใหม่ของ “สื่อออนไลน์” ที่มีจำนวนแตกต่างเป็นอย่างยิ่ง น่าจะเป็นอีกปัญหาที่ “คนบริษัท” จะทำอย่างไร? เพราะ “สื่อออนไลน์” การนำเสนอแทบไม่แตกต่างกัน ใช้วิธีรับเร็วส่งเร็ว ไม่มีการตรวจหรือเขียนใหม่ ไม่ว่าสื่อไหน? ข่าวก็นำเสนอเหมือนกัน เป็นอีกแง่คิดที่ “คนสื่อ” ต้องคิด จะทำอย่างไร? ให้เป็นจุดต่าง และ “คนบริษัท” ให้การยอมรับและพร้อมที่จะให้การสนับสนุน เหมือนจะเป็นเรื่องง่ายแต่ก็ไม่เห็นมีใครคิด เพราะสื่อวันนี้เน้นความรวดเร็วมากกว่าความแตกต่าง

นี่คือวังวนแห่งคนสื่อยุคออนไลน์