ปกติ… “โซ่หลุด” ไม่ค่อยได้เจอะเจอกับ “คนมอเตอร์ไซค์” แบบตัวเป็นๆ บ่อยนัก ด้วยอาจเป็นเพราะวิถีของบริษัทและคนสื่อนั้น เปลี่ยนแปลงไป วันนี้…ต้องยอมรับ แต่ละบริษัทเป็นโรคเดียวกัน คือ โรคติดประชุม ประชุมแบบมาราธอน ใครที่คิดจะกริ๊งกร๊างไปคุย น่าจะคิดผิดแล้วละ เพราะกว่าจะเลิกประชุมก็ช่วงหัวค่ำนั่นแหละ เคยถามหลายคน…ทำไมไม่ค่อยยอมโทรกลับ คำตอบเหมือนกันคือ ประชุมเสร็จ ไม่อยากทำอะไรเลย บางครั้งก็ลืมด้วยแหละ ประชุมเสร็จ ใจนั้นกลับถึงบ้านแล้วละ พอวันรุ่งขึ้น…เจอะเจอประชุมอีก ที่คิดจะโทรกลับ ก็ถูกพับใส่ลิ้นชัก นึกได้ก็เวลาล่วงเลยไป 2-3 วันแล้ว สุดท้ายก็ลายเป็นความปกติที่ไม่ปกติ ยิ่งวันนี้…โอกาสเจอกันน้อยมาก ยิ่งเป็นเรื่องลืมไปได้เลย จนกว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ กันเมื่อไหร่ นั่นแหละ…นึกได้ค่อยมาสารภาพ

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น…ในงานก้าวสู่ปีที่ 27 ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่ “โซ่หลุด” มีโอกาสได้เจอะเจอกับ “คนมอเตอร์ไซค์” ทั้งจากไทยฮอนด้า และไทยยามาฮ่า ที่มากันพร้อมหน้าพร้อมตา ฟากฝั่ง… “ไทยฮอนด้า” นั้น “สาวเจิน” สาวิตรี แก้วพวงงาม กับ “ฝน เม็ดกลาง” มนสิชา สังข์สุวรรณ “เอ” นคร วิมลจิตรสอาด นำทีมมา ที่ขาดหายไปเป็น “คุณอาผมม้า” อารักษ์ พรประภา ที่ติดงานอยู่ที่ต่างจังหวัด ได้แต่วิดีโอคอลมาแสดงความยินดี ปีนี้… “ไทยฮอนด้า” มากันครบทีม เป็นอีกความผูกพันที่ต้องบอก เป็นความรู้สึกดีๆ ยังคงอยู่อย่างแนบแน่น ก้อ…แค่เสียดาย เพราะอยากเจอ “ทั่นน้อง” ที่มีภารกิจ ไม่ยังงั้นคงไม่พลาดอย่างแน่นอน ยังไงจะหาโอกาสไปเจอะเจอ หรืออาจจะกริ๊งกร๊างไปคุยด้วย เพราะ “คุณอาผมม้า” เป็นอีกความแนบแน่น

อีกค่าย “ไทยยามาฮ่า” ที่ครั้งนี้ “เสี่ยเจมส์” ภาณุพล กิตติคำรณ นำทีมมาเหมือนเคย รวมถึง อุกฤษณ์ ภาควิวรรธ “หนุ่มพูห์” จิรภัทร สายเพชร “เบียร์” อัญชลี ศรีพิทักษ์ และทีมงานครบทีม นี่ก็เป็นอีกความผูกพันที่แนบแน่น เจอกันเมื่อไหร่…จะได้ยืนเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ แบบใครได้ยินก็รับรู้ได้ว่า…รักกันแค่ไหน ยิ่ง “เสี่ยเจมส์” นั้น ไม่ค่อยได้เจอตัวเป็นๆ แต่…ถ้าเจอกันเมื่อไหร่ อย่างน้อยต้องมีหนึ่งกอด เพื่อเป็นการยืนยันว่าแนบแน่น รวมถึง… “หนุ่มพูห์” ที่ไม่ยอมเหมือนกัน ขอกอดบ้าง ก็เป็นอีกความผูกพันที่ไม่ต้องการคำอธิบาย เพราะชัดเจนถึงความห่วงใย และใส่ใจกันแบบรักไม่ยอมปล่อยมือ จะรับมือไว้แล้วดูแลกันตลอดไป เป็นอีกพลังที่ส่งถึง “โซ่หลุด” แบบไม่ต้องพูดก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี ก้อ…ขอบคุณ “คุณเจมส์” และทีมงานไทยยามาฮ่าทุกคน ที่ยังจับมือแบบส่งใจให้เสมอ

เป็นความผูกพันที่แม้จะนานๆ เจอะเจอกันอีกสักครั้ง แต่ก็เหมือนยิ่งตอกย้ำกับความรักความผูกพัน ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง และ “โซ่หลุด” เชื่อว่าจะยังคงแนบแน่นอย่างยาวนาน เพราะต้นทางความผูกพันนั้น  มั่นคงเป็นอย่างยิ่ง ขอบคุณทุกคนที่มอบความรักความผูกพันให้

ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณทุกคนนะครับ