แค่…อยากเล่าให้ฟัง…งานก้าวที่ 26 ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่ “โซ่หลุด” ต้องเขียนหน้าซองถึง “คนถูกเชิญ” โดยเฉพาะในฝั่งของคนมอเตอร์ไซค์ ที่เห็นชัดถึงความแตกต่างจากวันวาน จากที่เคยต้องเขียนถึงครบถ้วน ทั้ง 4 ค่าย เหลือเพียงแค่ 2 ค่าย เท่านั้น ก้อ…น่าจะรู้ๆอยู่ว่าเป็นค่ายใด? รายชื่อที่ “ปิ๋ว…ปิ๋ว” วรางคณา รัตนพันธ์ ที่เป็นคนจัดทำรายชื่อนั้น ในส่วนของคนมอเตอร์ไซค์ มีแค่ไทยฮอนด้ากับไทยยามาฮ่า ซึ่งก็ไม่รู้จะแย้งอะไร เพราะอีก 2 ค่าย ก็ยอมรับว่า…ไม่มีชื่อใครอยู่ในความทรงจำเลย ที่แปลกมาก เป็นไทยซูซูกินั่นแหละ ทำไมถึงไม่มีชื่อใครเลย ขณะที่ “คาวาซากิ” นั้น ยอมรับ…ไม่มีจริงๆ แม้จะพยายามนั่งนึก แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆ น่าจะเป็นการเปลี่ยนผ่านสู่วิถีของการดำเนินธุรกิจ ในวังวนของคนออนไลน์นั่นแหละ

ก้อ…ยอมรับ…ความแตกต่างที่เกิดขึ้น แต่…ก็มีคำถามสุดท้ายแล้ว ทั้ง 2 ค่ายจะยังสามารถดำรงอยู่ได้ใช่มั้ย? โดยเฉพาะ “ไทยซูซูกิ” ที่ทำให้ “โซ่หลุด” อดรู้สึกไปถึงการเปลี่ยนแปลงของรถยนต์ซูซูกิไม่ได้ เพราะข่าวล่าสุด…ชัดเจนแล้วว่าจะผลิตรถยนต์ในเมืองไทยแค่สิ้นปี 2568 เท่านั้น ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไทยซูซูกิยังมีสถานการณ์เช่นนี้ อนาคตจะเป็นเช่นไร? ยิ่งถ้าคิดไปถึงยอดขายที่เหลืออยู่ จะยิ่งทำให้สามารถผลิตต่อไปได้มั้ย? แต่อีกมุมหนึ่ง…รถจักรยานยนต์ยังไม่มีมีการรุกคืบจากรถไฟฟ้า อาจจะไม่ส่งผลกระทบเหมือนรถยนต์ แต่ที่น่าห่วง เป็นการขับเคลื่อนจากคนบริหารนั่นแหละ ที่จับต้องได้เลยว่า…มีความคึกคักน้อยถึงน้อยมาก รวมถึงยังไม่รู้เลยว่า ถ้าผลประกอบการปีนี้ เมื่อตอนสิ้นปีจะเป็นเยี่ยงไร? นั่นอาจทำให้คำตอบชัดเจนขึ้น

ย้อนมาที่ 2 ค่ายหลัก…สิ่งที่เปลี่ยนแปลงก็แค่ที่เขียนถึงบ่อยๆว่า…ข่าวคราวแตกต่างจากวันวานเท่านั้น ที่ชัดเจนน่าจะเป็นความคึกคักจากคนบริหารระดับสูงมากกว่า ที่แตกต่างกันด้วยสถานะ “คนญี่ปุ่น” กับ “คนไทย” ที่มีวิถีการขับเคลื่อนแตกต่างกัน ขับเคลื่อนด้วยนโยบายไม่จำเป็นต้องเป็นข่าว ไม่จำเป็นต้องเปิดตัวมากนัก ก้อ…เป็นวิถีที่ “โซ่หลุด” ยอมรับว่าแตกต่างจากวันวาน ยิ่งถ้าคนทำงานที่เป็นคนไทยก็เข้าใจได้ว่า…การจะขยับตัวน่าจะเป็นเรื่องยากลำบากไปด้วย เป็นข่าวเยอะก็ไม่ใช่ผลดี ด้วยเหตุนี้แหละ…วิถีของคนมอเตอร์ไซค์ จึงแตกต่างกันแบบจับต้องได้ชัดเจน รวมถึงการเปลี่ยนแปลงของคนสื่อ ที่มีวิถีแตกต่างจากวันวานด้วยเหมือนกัน เป็นวังวนที่เกิดขึ้น จับต้องได้ชัดเจนยิ่ง

ก้อ…เป็นแค่เรื่องอยากเล่าให้ฟัง ถึงตัวตนคนทำงานของบริษัทที่รู้สึกถึงความแตกต่าง ไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากกว่านั้น เหมือนคนเคยคึกคักแล้วอยู่ๆ ก็เงียบๆ หายไป ถือเป็นวังวนแห่งคนมอเตอร์ไซค์ที่ต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลง เป็นวิถีแห่งปัจจุบัน

ที่เกิดขึ้นและดำรงอยู่ นี่คือการเปลี่ยนแปลง