ทุกครั้งที่ต้องเขียนคอลัมน์ “โซ่หลุด” รู้สึกได้เลยว่าต้องเรียบเรียงเรื่องราวแบบค้นหาทุกซอกทุกมุม ก้อ…ยอมรับอย่างหนึ่งว่า…วันนี้ความเป็น “โซ่หลุด” นั้น ค่อนข้างชัดเจน เพราะทุกคนรับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็น “เกียร์ 6” หรือ “รามอินทรา” เพียงแต่…เป็นเรื่องราวของแต่ละฟากฝั่ง เป็นการแยกแยะของคนรถยนต์กับคนมอเตอร์ไซค์ ก้อ…เป็นเรื่องยากเหมือนกัน กับการจะค้นหาใครสักคนมาเป็นตัวแทน ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลที่สะสมมานานเทียบเท่ากับอายุของ “ยวดยาน” หรือความสนิทสนมที่มีต่อ…คนทำงาน ที่วันวานนั้น…มีความผูกพันมากกว่าวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของโลกการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงวิถีคนทำงานไม่ว่าคนบริษัทหรือคนสื่อ ที่เหมือนจะห่างเหิน มักใช้การสื่อสารผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมซะมากกว่า

ก้อ…ขนาดความเป็น “โซ่หลุด” ที่อยากบอก คุ้นเคยและคลุกคลีอยู่กับแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ น่าจะตั้งแต่ยังไม่มี “ยวดยาน” จนมี ผ่านคนทำงานมาหลายยุค ยอมรับ…ยังเขียน “โซ่หลุด” ได้ยากขึ้นทุกวัน ถ้าหากเป็น “คนสื่อ” ที่ไม่คุ้นเคยล่ะ ยังนึกไม่ออกเลยว่า…จะรู้จักตัวละคร แล้วนำมาเขียนได้เยี่ยงไร? รวมถึง….โลกของคนสื่อสิ่งพิมพ์ที่หดหายไป เหลือเป็นสื่อออนไลน์ ที่วิธีการนำเสนอก็เปลี่ยนแปลงไป ไม่มีใครมาเก็บข้อมูลเพื่อเขียนในสไตล์ “โซ่หลุด” สู้ใช้วิธีก๊อปปี้เพรส สะดวกกว่ากัน ทุกขั้นตอนไม่ต้องคิด ไม่ต้องจดจำ ไม่จำเป็นต้องมีตัวละคร มีแค่ข่าวจาก “คนบริษัท” หยิบมาส่งผ่าน “หน้าจอสี่เหลี่ยม” ก้อ…ถือว่าจบข่าวปิดจ๊อบได้แล้ว เลยไม่แปลกใจทำไมวันนี้ “โซ่หลุด” ถึงยังคงทำหน้าที่เสาะหา “ตัวละคร” มาเขียนให้อ่านกัน ซึ่งก็น่าจะเป็นยุคสุดท้ายของการนำเสนอสไตล์นี้แล้วล่ะ

ล่าสุด…ที่คุยกับ “คนบริษัท” ที่วันนี้…ลาออกมาเรียบร้อยแล้ว ก็ถามเค้าว่า…จะหาข่าวจากบริษัทนั้นได้เยี่ยงไร? คำตอบชัดเจนยิ่ง…ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะพยายามหาช่องทาง แต่ก็เหมือนไม่มี ยิ่งถ้าคนบริหารไม่ใช่คนที่เติบโตจากเส้นทางจริงๆ เป็นแค่ความบังเอิญที่ก้าวผ่านมา คงไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดกับความพึงพอใจกับวังวนที่ดำรงอยู่ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน…การเป็นคนบริหารนั้น แตกต่างจากการเป็นคนธุรกิจ ที่มีแต่การค้าขายให้ได้ตามเป้าหมาย ที่มีผลพวงมาจากผลผลิตของรถจักรยานยนต์ยี่ห้อนั้นๆ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุนี้หรือไม่? ข่าวคราวของวงการรถจักรยานยนต์ จึงหายากขึ้นทุกวัน นั่นคงความหมายถึง “ตัวละคร” ที่ “โซ่หลุด” มักจะเอ่ยถึงเสมอๆ ว่า หายากขึ้นทุกวัน และเข้าใจได้เลยว่า…การเป็น “โซ่หลุด” ก็ยิ่งยากขึ้นไปทุกวันด้วยเช่นกัน ยังไงก็สู้…ก๊อปปี้เพรสไม่ได้

“โซ่หลุด” จึงไม่แปลกใจกับสิ่งที่ยังคงต้องดำเนินต่อไป ยังต้องค้นหา “ตัวละคร” มาเป็นงานให้ได้เขียนถึงในแต่ละสัปดาห์ ก้อ…เป็นอีกความเป็นตัวตนที่ชัดเจน ที่แวดวงคนมอเตอร์ไซค์มีความคุ้นเคยเป็นอย่างดี ยังไงก็อยากให้ติดตามกันต่อไป รวมถึงอยากให้มีตัวละครเพิ่มมากขึ้นอีก

จะได้เป็น “โซ่หลุด” ที่สนุกและน่าติดตามทุกสัปดาห์