บางครั้ง…บางห้วงเวลาของการเป็น “โซ่หลุด” นั้น สิ่งที่ยากยิ่งคือ…จะเขียนอย่างไร? ให้คนที่ถูกเขียนถึง…รับรู้ได้ถึงความรู้สึกจริงๆ อยากบอก…ครั้งไหน? ที่ต้องเขียนแบบตรงๆ รู้สึกมันอึดอัดกว่าปกติ กลัวจะเขียนตรงไปมั้ย? กลัวจะเขียนแรงไปมั้ย? เพราะสไตล์การเขียนแบบนี้ ยากเนาะ…ยากที่จะเขียนตรงๆ แล้วทำให้ “ตัวละคร” รู้สึกดี ส่วนมากจะถูกมองเป็นลบได้เสมอ ทั้งๆ ที่บางครั้งเขียนเสร็จยังแอบอมยิ้ม รู้สึกเขียนได้ผ่อนแรงสุดแล้ว แต่…สุดท้ายพอเป็น “โซ่หลุด” จริงๆ “ตัวละคร” รู้สึกเหมือนถูกวิจารณ์แรงจัง เลยยิ่งทำอะไรไม่ถูก และเริ่มคิดเยอะมากขึ้น ทำให้แต่ละสัปดาห์ที่เขียน “โซ่หลุด” ใช้เวลานานขึ้น

อีกเรื่องที่อดยิ้มทุกครั้ง เมื่อได้คุยกับพรรคพวกคนบริษัท และส่วนมากจะพูดตรงกัน…พี่น่ากลัว น้องๆ กลัวพี่ ไม่ค่อยอยากคุยด้วย ได้ยินบ่อยๆ จนต้องแอบไปส่องกระจก แล้วลองทำหน้าขรึมๆ ก้อ…ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวตรงไหน? หรือเป็นเพราะไม่ค่อยยิ้ม ก็ไม่น่าจะใช่ บางครั้งยังคิดว่าตัวเองยิ้มเยอะไปอีกด้วย หรือลองยิ้มให้กับกระจก ก้อ…ไม่เห็นมีอะไร ยิ้มก็ยังงั้น ไม่มีอะไร สุดท้าย…ก็น่าจะเป็นหน้าเฉยนี่แหละ พอผนวกกับคำพูดตรงๆ อันนี้แหละที่เค้าบอกว่า น่ากลัว ต่อไปจะคุยกับใคร ต้องยิ้มแล้วก็ชมเยอะๆ แหะ…แหะ…ถ้ายังงั้นไม่บ้าก็เมาแหละ เลยมีบทสรุป…เป็นยังไงก็เป็นยังงั้น โอเคแล้ว

จริงๆ ความเป็น “โซ่หลุด” นั้น เฉพาะใน “ยวดยาน” ก็ปีที่ 25 แล้วละ อยากบอก…อยากถาม…ถ้าไม่มีคอลัมน์นี้…จะโอเคมั้ย? ปล่อยผ่านทุกเรื่องราว ปล่อยผ่านทุกความน่าสนใจ คงไม่มี “คุณอาผมม้า” อารักษ์ พรประภา คงไม่มี “เสี่ยหมู” พงศธร เอื้อมงคลชัย รวมถึงในอดีตที่คงไม่มี “เฮียสิงห์” ธีรพัฒน์ จิวะพงศ์ ไม่มี “ชาติซัง” สุชาติ อรุณแสงโรจน์ และคงไม่มีเรื่องราวของ “คนคู่” ประพันธ์ พลธนะวสิทธิ์ และ “อ๋องเอง” จินตนา อุดมทรัพย์ ให้เป็น “ตัวละคร” ให้ทุกคนได้อ่านกัน เขียนแค่การเปิดตัว เขียนแค่ราคารถ เขียนแค่เรื่องรถ โอเคดีเหมือนกันนะ

สุดท้าย…ก้อ…เป็น “โซ่หลุด” ยังงี้แหละ เขียนให้คนคิดตามกัน เขียนให้คนอยากอ่านเรื่องของคนอื่น เขียนบางเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ และคงไม่ต้องสร้างนิยาย… “แมงหวี่ผัวเมีย” ที่เลี้ยงไว้หาข่าวในทุกค่าย น่าจะเขียนง่ายกว่าเขียน “โซ่หลุด” นะ รวมถึง…ฝึกปั้นหน้าให้ยิ้มเหมือนแป๊ะยิ้ม ใครไม่รู้ก็คิดว่าติ๊งต๊อง เชื่อว่า…ไม่มีใครจดจำได้หรอก สู้เป็น “โซ่หลุด” นี่แหละ อีกบทบาทที่อยากจะดำเนินอยู่และดำเนินต่อไป ก้อ…เขียนยากซะขนาดนี้

ด้วยความขอบคุณ “โซ่หลุด”