ก้อ…อย่างที่เขียนไว้บ่อยครั้ง…วันนี้เมื่อโลกของการสื่อสารเปลี่ยนไป ทุกเรื่องราวผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม กริ๊งกร๊างหากันน้อยลง มีคนบางคนมองว่า…คนอ่านหนังสือน้อยลง ถ้าจะอ่านก็จะอ่านผ่านหน้าจอเท่านั้น ไม่รู้เป็นเพราะเหตุนี้หรือไม่ ทำให้ “คนบริษัท” ในยุคนี้ ติดการสื่อสารสมัยใหม่ ไม่ค่อยอยากได้ยินเสียงกัน และอาจเป็นสาเหตุของความรู้สึกที่แตกต่างจากวันวาน รวมถึงการรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของคนบริษัท ที่บางครั้ง “คนสื่อ” ก็ไม่ค่อยได้รับรู้อีกด้วย ก้อ…ไม่อยากเชื่อ “คนบริษัท” บางคน ตั้งแต่มารับบทบาทใหม่ แทบไม่เคยสื่อสารหา “คนสื่อ” รวมถึงมีข้ออ้างข้อใหม่…ติดประชุม เป็นการประชุมแบบมาราธอนจริงๆ คือตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บางครั้งก็อยากถามเหมือนกันว่า เอาเวลาที่ไหน? มานั่งทำงาน เมื่อประชุมกันแทบทุกวัน นี่แหละวิถีคนทำงานยุคโลกของการสื่อสารสมัยใหม่  ยังไม่รู้เลยว่า…เป็นเพราะพิษโควิด-19 เป็นส่วนผสมด้วยหรือไม่?

วันนี้… “โซ่หลุด” ทอดสายตามองลึกเข้าไปในค่ายรถจักรยานยนต์แล้ว สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนไป วันวาน…จะสนิทสนมกับคนบริษัทมากกว่าคนเอเจนซี่ ที่เป็นเหมือนคนทำงานให้ จะได้เจอะเจอก็ต้องภายในงานนั่นแหละ แต่…เมื่อโลกของการสื่อสารเปลี่ยนไป มีอะไร? “คนบริษัท” ก็มักจะส่งผ่าน “คนเอเจนซี่” เพื่อส่งถึง “คนสื่อ” ด้วยวิธีการผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ทั้งหมายเชิญ ทั้งส่งข่าว จนวันนี้…อยากรู้อะไร? ก็สอบถาม “คนเอเจนซี่” นี่แหละ หรือบางครั้งก็จะเป็นฝ่ายกริ๊งกร๊างมาเรียนเชิญอีกด้วย เลยไม่แปลกใจ…ที่ “โซ่หลุด” จะสื่อสารกับ “คนเอเจนซี่” มากกว่า “คนบริษัท” นานๆ ครั้งถึงจะได้คุยกับ “คนบริษัท” หรือไม่ก็ต้องผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมนั่นแหละ

ก้อ…เข้าใจได้ถึงการเปลี่ยนแปลง ไม่แปลกใจกับการเริ่มห่างเหินของ “คนบริษัท” รวมถึงเหตุผลหลักของข้ออ้างคือติดประชุม จนไม่อาจสามารถสื่อสารกับใครได้ ต้องยอมรับ โลกเปลี่ยน คนเปลี่ยน ทำไม “โซ่หลุด” ถึงไม่รู้สึกผูกพันกับ “คนบริษัท” บางครั้งก็ไม่มีเส้นทางการติดต่อด้วยซ้ำไป เมื่อไม่มีไลน์ก็ไม่มีเบอร์ ต้องรอจนถูกเขียนถึงนั่นแหละ “คนบริษัท” ถึงรู้สึกแต่ก็เป็นความรู้สึกช้าๆ เพราะ “คนสื่อ” ที่เหลืออยู่ ส่วนใหญ่ก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองตามไปด้วย เพื่อให้ตัวเองนั้นสามารถดำรงอยู่ได้ อาจไม่เหมือนเดิม แต่ก็ไม่ยากลำบาก “โซ่หลุด”  จึงไม่แปลกใจ ทำไมวันนี้…ความผูกพันกับ “คนบริษัท” จึงเหลืออยู่น้อยถึงน้อยมาก รวมถึงคนที่เคยรู้จักอีกด้วย

นี่แหละ “คนบริษัท” ยุคใหม่ ที่ไม่ค่อยใส่ใจกับ “คนสื่อ” สักเท่าไหร่ ยิ่งวันนี้มีเยอะแยะจนนับจำนวนไม่ไหว เลนถือโอกาสใช้ “คนเอเจนซี่” เป็นตัวกลางสื่อสารแทน รวมถึงเรื่องของการดูแลที่ก็พลอยเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ขนาดยอดขายแทบหมดตลาด ยังบอกว่าไม่มีงบ ไม่มีอะไรแน่นอน นอกจาก “คนสื่อ” ต้องดูแลตัวเอง เพื่อความอยู่รอด ถ้ายังอยากเป็น “คนสื่อ” สายรถจักรยานยนต์

เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้