“รามอินทรา” เขียนไว้บ่อยครั้ง…เส้นทางชีวิตของการเป็น “คนสื่อ” นั้น ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย โดยเฉพาะ…ในยุคที่เป็นจุดเริ่มต้นของตัวเอง ไม่มีใครสอนใคร อย่างมากก็แค่แนะนำ ที่เหลือก็เรียนรู้กันเอาเอง ไร้ตัวช่วยใดๆเหมือนเช่นวันนี้ อยากรู้ก็ต้องเรียนรู้ อยากเก่งก็ต้องขยัน ใครครูพักลักจำได้เก่งก็จะสามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่า “รามอินทรา” เอง ทั้งวันที่อยากทำงานเป็น “ฝ่ายศิลป์” ไม่ใช่แค่ความอยากอย่างเดียว หากเป็นเพราะความจำเป็นบังคับอีกด้วย เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงของการอยากมีบ้านอยากมีรถ ต้องผ่อนบ้านเดือนละกว่า 4,000 บาท เป็นเรื่องที่หนักหนามาก ลำพังเงินเดือนก็ไม่พอส่งบ้าน ต้องหางานทำเพิ่ม ต้องเรียนรู้ให้สามารถทำงานได้หลากหลาย ครั้งหนึ่ง…เคยทำงานถึง 3 แห่งในวันเดียว ชีวิตไม่มีช่วงว่าง ออกจากที่นี่ไปนี่โน่น จากการที่ออกจากบ้านแต่เช้า ได้กลับถึงบ้านก้อ…เที่ยงคืน เป็นชีวิตที่เป็นอยู่เกือบ 2 ปี แต่สุดท้ายก็สามารถก้าวผ่านมาได้ เคยบอกหลายคนว่า…ชีวิตกูไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ทำงานแล้วก็ทำงาน จนแทบไม่เหลือเวลาออกนอกเส้นทางเลย

แต่…เชื่อมั้ยทุกเส้นทางที่ก้าวเดินมีช่วงเวลาดีๆ ให้เก็บไว้เป็นเรื่องเล่า มีคนที่รู้จักผ่านเข้ามามากมาย หลายคนเป็นคนที่เคารพเป็นต้นแบบให้ได้เรียนรู้ โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เรื่อง เพราะครูพักลักจำ ทุกคอลัมน์ที่เขียนในวันนี้มีเรื่องเล่า และมีต้นทางทั้งนั้น ไม่ยังงั้นคงไม่มีวันนี้ หลายคนเป็นต้นแบบให้ได้เรียนรู้ อยากบอกเป็นเรื่องยากมาก กับการเรียนรู้โดยไม่มีครูสอน แอบก็อปปี้โดยที่เจ้าตัวก็ไม่เคยรู้ และไม่รู้จนทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็น “เกียร์ 6” ไม่ว่าจะเป็น “โซ่หลุด” ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” นั้น มีต้นแบบให้ได้เรียนรู้ทั้งสิ้น สิ่งสำคัญของการเป็นต้นทุนคือการที่ต้องเป็นคนชอบอ่านด้วย ต้องอ่านต้องศึกษางานเขียนที่เลือกมาเป็นต้นแบบ เหมือนทุกอย่างมีจุดเริ่มต้นแน่นอนย่อมต้องมีจุดหมายปลายทาง วันนี้…เลยเดินทางมาถึงแล้วเป็นความสำเร็จที่ผนึกกันเป็นความยั่งยืนของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่สามารถก้าวสู่ปีที่ 28 ได้อย่างมั่นคง เป็นอีกความภาคภูมิใจในวิถีการทำงานที่ต้องบอก…ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะอยากมีบ้านอยากมีรถ อยากเห็นครอบครัวมีความสุข และมีอนาคตที่สดสวย แค่นั้นเอง

ถึงวันนี้…วิถีชีวิตของ “รามอินทรา” ถึงจุดหมายปลายฝันแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงแต่ยังมีความมุ่งมั่นที่อยากจะรักษาหนังสือพิมพ์ยวดยาน ให้เป็นมรดกที่ยั่งยืนของทีมงานตลอดไป ซึ่งเชื่อว่า…อาจมีวิถีที่แตกต่างจากวันนี้ เป็นวิถีทางแห่งคนรุ่นใหม่ ที่จะต้องติดต่อค้นหากันต่อไป เพื่อใครก็เพื่อตัวเอง และเป้าหมายแห่งอนาคตที่ยั่งยืน วันนี้ “รามอินทรา” จึงอยากมอบทุกประสบการณ์ให้ทุกคน อยู่แค่ว่าจะสามารถเรียนรู้ได้มากน้อยแค่ไหน อยู่ที่ทุกคนแหละ

นั่นเพราะ… “รามอินทรา” ก็ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย เรียนรู้ล้วนๆ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

12 สิงหาคม 2569