ถูกพรรคพวกทักเยอะขึ้น…เรื่อง “รามอินทรา” ที่เวลาที่พูดไม่คุยนั้น…น่ากลัว ด้วยเพราะเดาใจไม่ถูก แต่…ถ้าพูดบ้างก็จะรู้สึกสบายใจกว่า และยิ่งจะสบายใจกว่าถ้าพูดแบบคนลูกทุ่ง มึงๆกูๆ ที่เป็นปกตินิสัยทุกครั้งทึ่คุยกับน้องๆ ทีมงาน หรือคนที่รู้จักคุ้นชิน ก้อ…เคยเหมือนกันนะ พูดครับพูดผม เชื่อมั้ยคนที่คุยด้วยมองหน้าแบบสงสัยทันที ไม่รู้เป็นเพราะด้วยบุคลิกของ “รามอินทรา” ด้วยหรือเปล่า ที่ถ้าสนิทก็จะชัดเจน แต่ถ้าไม่สนิทก็แทบไม่คุยด้วย นั่งเฉยๆ ใครอยากพูดก็พูดไป และถ้าจะให้พูดเพราะๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้อีกแหละ แค่มึงๆกูๆกับคนที่สนิทเท่านั้นแหละ ถ้าไม่สนิทก็ไม่มีอะไร พูดคุยตามปกติ ไม่เพราะไม่หยาบ แต่ก็ไม่คุยเยอะ เลยไม่ค่อยแปลกใจถ้าจะมีใครไม่ค่อยชอบขี้หน้า ถามว่าโอเคมั้ย? ก้อ…แล้วแต่เอาที่สบายใจก็แล้วกัน เพราะบางทีการพูดเยอะแล้วมีแต่ปัญหา สู้ไม่พูดดีกว่า ใครจะไปพูดแทนก็เรื่องของมัน เพราะ “รามอินทรา” ถือสุภาษิต ใครจะชอบใครจะชั่ว ช่าง…แม่ง…มึง โอเคมั้ยครับ

อีกเรื่องหนึ่งที่แก้ไม่หาย ไม่ค่อยชอบให้ใครเลี้ยง ใครมาชวนกินข้าวถ้าไม่จำเป็น ส่วนมากก็จะปฏิเสธ หรือถ้าจำเป็นต้องไปกิน ก็กินน้อยถึงน้อยมาก เพราะปกติกินข้าวแค่ 2 มื้อ คือ เช้ากับเย็น กลางวันไม่กิน วันไหนมีนัดก็จะกินเช้านิดนึงเพื่อจะได้กินยา แล้วก็ไปกันกับเค้า ก้อ…โดนบ่นเรื่อยแหละ ว่ากินเหมือนดม ด้วยประการฉะนี้ วันนี้จึงไม่ค่อยได้ไปกินข้าวกับใคร แถมกินน้อยลงอีกต่างหาก เคยมีน้ำหนักถึง 89 กิโลกรัม วันนี้เหลือแค่ 75-76 เท่านั้น ยิ่งวันนี้เกษียณแล้ว เข้าออฟฟิศสายหน่อย กินข้าวนิดเดียว กาแฟรถเข็น แล้วก็นั่งทำงาน บ่าย 3 โมงก็กลับบ้าน กินข้าวเย็นประมาณ 5 โมง หลังจากนั้นก็พักผ่อนสบายๆ วันวานเคยนอนเที่ยงคืนหรือตีหนึ่ง วันนี้นอนแค่ 4 ทุ่มไม่เกินครึ่ง แต่ตื่นเหมือนเดิมตี 4 ครึ่ง ไม่ออกกำลัง แต่ขอทำงานบ้านแทน ก้อ…เหมือนได้ออกกำลังแถมได้งานอีกต่างหาก เป็นชีวิตที่เรียบง่ายในวัย 76 ขวบ สนุกกับการเขียนหนังสือสัปดาห์ละ 8 คอลัมน์ ยังจำตัวละครและเรื่องราวได้เป็นอย่างดี

วันเปลี่ยนเวลาเปลี่ยน ชีวิต “รามอินทรา” ก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ออกงานน้อยลงอยู่เฝ้าออฟฟิศมากกว่า ยังโชคดีที่ “ยวดยาน” ยังคงเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ปีนี้ก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว แต่ “คนยานยนต์” ยังคงอยู่เหมือนเดิม ถือเป็นความรักความผูกพันที่เหนียวแน่นจริงๆ ยังคงได้ จอ…จ่อ…จ้อ ได้คิดถึงคนยานยนต์หรือคนสื่อเก่าๆ ที่วันนี้เหลือไว้แค่ในความทรงจำแล้ว ก้อ…ได้แต่คิดถึง เพราะยังไงชีวิตก็คงต้องดำเนินต่อไป ไม่มีคำว่าเบื่อกับชีวิต “คนเขียนหนังสือ” ยังไงก็คงได้อ่านกันต่อไป เพราะเชื่อว่า “ยวดยาน” จะสามารถดำรงอยู่ได้อีกยาวนาน

ด้วยการโอบอุ้ม และดูแลของทุกคนยานยนต์

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

24 มิถุนายน 2569