ก้อ…ไม่รู้เป็นเพราะวันนี้ “รามอินทรา” ไม่ค่อยได้อยู่ในวังวนความวุ่นวายกับใคร ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายมาทำงานแล้วก็กลับบ้านทำให้การเขียนหนังสือนั้นไหลลื่นมากขึ้น เพียงแต่จะมีปัญหาก็อยู่ที่การต้องหาตัวละครหรือเรื่องราวที่จะมาเป็นข้อมูลเท่านั้นแหละที่น่าจะยากกว่า แต่…ถ้ามีข้อมูลมีตัวละครหรือเรื่องราวที่จะมาเป็นข้อมูลเท่านั้นแหละที่น่าจะยากกว่า แต่…ถ้ามีข้อมูลมีตัวละครก้อ…ไม่มีปัญหาอะไร แต่ละคอลัมน์ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ก็จบได้ ไม่ยังงั้นคงเป็นเรื่องยากมาก ถ้าจะต้องเขียนต้นฉบับสัปดาห์ละ 8 คอลัมน์ แต่…ก็เขียนมาเป็นสิบปีแล้วล่ะ เป็นอีกความสุขในชีวิตอย่างแท้จริง มาทำงานเขียนหนังสือกลับบ้าน ฟังเสียง “หลานมิรา” ที่วันนี้พูดเป็นต่อยหอย จนเป็นอีกส่วนผสมความสุขได้อย่างลงตัวจริงๆ ชีวิตในวันนี้…จึงน่าจะโอเคที่สุดแล้วล่ะ จะมีก็นานๆครั้งที่จะได้ติดรถทีมงานออกไปตามงานของค่ายยานยนต์บ้าง ซึ่งก็ไม่บ่อยครั้งนัก เพราะเริ่มรู้สึกเหมือนไม่ใช่วันเวลาของเราแล้ว ปล่อยให้เด็กๆ เค้าทำงานกันดีกว่า

สำหรับ “รามอินทรา” วันนี้ผูกพันกับชีวิตของการเป็นคนเขียนหนังสือโดยอัตโนมัติ โชคดีที่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่สามารถดำรงอยู่ได้ จนก้าวสู่ปีที่ 28 แล้ว สิ่งสำคัญก็คือ ยังคงได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดีจากคนยานยนต์ แม้อาจจะไม่เต็มไม้เต็มมือเหมือนเช่นเมื่อวันวาน แต่ก็ยังสามารถประคับประคองตัวเองได้ จนวันนี้น่าจะเหลืออยู่เพียงฉบับเดียวแล้วล่ะ เหลือเพียงอีกไม่ถึงเดือน ก็จะถึงฉบับพิเศษ ที่เป็นสิ่งที่ “รามอินทรา” ปฏิบัติมาเป็นประจำ คือการจัดทำฉบับพิเศษแยกออกมาอีก 1 ฉบับ พร้อมกับการจัดงานเลี้ยงขอบคุณคนยานยนต์แบบเรียบง่าย เหมือนวันพบญาติไม่มีพิธีรีตรองใดๆ แค่อยากให้ทุกคนมากินข้าวคุยกัน ยิ่งวันนี้ด้วยสถานการณ์ที่ยากลำบากทำให้โอกาสที่จะเจอะเจอกันยิ่งน้อยลง ถือโอกาสมาเจอกันโดยมี “ยวดยาน” เป็นสื่อกลางจัดให้ เป็นค่ำคืนแห่งพี่น้องผองเพื่อน ไม่มีค่ายมีแต่คนยานยนต์

อีกเรื่องที่วิถีชีวิตเปลี่ยนไป เป็นเรื่องกินที่เป็นเมื่อวันวาน จะรู้สึกตัวเองเป็นคนเรื่องมาก และเลือกมาก อยากกินโน่นอยากกินนี่ สรรหาของกินแล้วบางครั้งก็จะขับรถไปกิน ผิดจากวันนี้ที่วนเวียนอยู่รอบตัวนี่แหละ ถ้าเป็นช่วงเวลามาทำงานก็หากินแถวนี้แหละ กินเหมือนมีตารางสอนยังไงยังงั้น ทุกอาทิตย์กินวนไปจนครบ อย่าถามว่า…เพราะอร่อยใช่มั้ย ไม่ใช่เพราะความสะดวกมากกว่า ส่วนช่วงเย็นกลับบ้านหรือวันเสาร์-อาทิตย์ ก็แถวบ้านนั่นแหละของกินเยอะอยู่แล้ว แต่ก็กินอยู่ไม่กี่ร้านหรอก กินวนเวียนอีกเหมือนกัน ทุกวันก็จะกินสลับกันไป แต่ไม่เคยคิดว่ากินเพราะร้านนั้นอร่อยร้านนี้อร่อย กินเพราะสะดวกมากกว่า ส่วนกาแฟเป็นคนกินกาแฟเย็น แล้วก็ไม่ติดกาแฟแพง กินเนสกาแฟหวานปกติ เพราะกว่าจะกินหมดแก้วก็ไม่หวานแล้ว เหลือแค่น้ำเย็นๆเท่านั้น กินพอให้ชุ่มคอ ก้อ…โอเคแล้วล่ะ

ก้อ…เป็นวิถีที่เปลี่ยนไปเลยหยิบมา จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันในสัปดาห์นี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

20 พฤษภาคม 2569