ช่วงเดือนกันยายน… “รามอินทรา” ไม่ได้เข้าบริษัททั้งเดือนด้วย เพราะต้องเข้าโรงพยาบาล เพื่อผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ตา ที่วันนี้ต้องบอก…ไม่น่ากลัวอย่างที่เคยคิด ไม่ต้องอยู่โรงพยาบาล ผ่าตัดเสร็จก็กลับบ้าน ปิดตาอยู่วันเดียว รุ่งขึ้น “คุณหมอ” นัดไปดูอาการแล้วก็ให้ยาหยอดตา ไม่ต้องปิดตากลับบ้านได้เลย สิ่งที่โดนห้าม คือ อย่าให้ตาโดนน้ำ เป็นเวลา 1 เดือน ช่วงก่อนผ่ายังถาม “คุณหมอ” เลยว่า ตั้งเดือนเลยหรือ จะทำยังไงดี คำตอบ…ก็แล้วแต่ลุง เป็นอันจบข่าว ก้อ…ดูแลตัวเองใส่แว่นกันแดด ไม่ได้ออกไปไหน 2 สัปดาห์ ไม่มีน่ากังวลมากกว่า…เป็นช่วงหน้าฝน ฝนตกทุกวันหมดสิทธิ์ขยับตัวไปโดยปริยาย อันที่จริง…ถ้าไม่ใช่หน้าฝน น่าจะสัก 3 สัปดาห์ ก็น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะ แต่เพราะเป็นหน้าฝนเลยถือโอกาสหยุดยาวๆแบบนี้ หลังจากเคยหยุดเมื่อครั้งผ่าตัวข้อเท้า ที่เดินตกท่อภายในบ้าน

ยอมรับ…แตกต่างกันมาก…ตอนผ้าตัดข้อเท้ายอมรับเบื่อมาก ทั้งเดินไม่สะดวก ทั้งต้องอยู่บ้านแบบยาวๆ ต้องไปโรงพยาบาลเกือบทุกวัน เพื่อทำความสะอาดแผล ถ้าจะไม่ผิด…ต้องไปล้างแผลยาวๆร่วม 2 เดือน กว่าแผลจะแห้งสนิท ก้อ…ไปโรงพยาบาลจนสนิทกับเค้าไปทั่ว บางคนทุกวันนี้…ยังทักทายกันอยู่เลย ครั้งนี้อยู่บ้านแค่เดือนเดียว ความแตกต่างยิ่งชัดเจน เพราะมี “มิรา” หลานสาวที่เป็นเหมือนเพื่อนที่ทำให้หายเหงา “รามอินทรา” กลายเป็นตัวช่วย เหมือนโฆษณาในรายการนั่นแหละ ก็เพลินดี ยอมรับ 1 เดือนทำให้ “รามอินทรา” คิดเยอะแยะไปหมด จนต้องถามตัวเองว่าอยากหยุดแล้วใช่มั้ย? สุดท้าย…ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ หรือน่าจะเป็นอาการติดหลานหรือไม่? เหมือนมีเพื่อนที่ต้องคอยดูแล เป็นตัวช่วยไปโดยปริยาย

แต่…พอถึงเวลาได้มาทำงาน ก้อ…ยอมรับยังมีอาการอยากหยุดต่อ ก้อ…เลยสงสัยตัวเอง แล้วก็เจอคำตอบ ช่วง 1 เดือนน่าจะช่วงเวลาที่ไม่ต้องเจอะเจอปัญหาอะไร? ปัญหาที่ตกค้างอยู่ในความรู้สึกมาตลอด ที่เคยถามตัวเองว่า…พอหรือยัง ปีนี้ 74 แล้วนะ คำตอบ…ยังไม่พอ แต่ที่มีอาการ น่าจะเป็นความเบื่อคนนั่นแหละ วันนี้…คนทำงานแตกต่างจากวันวาน ที่ไม่ค่อยเคารพกติกา ยังอยากมาสายยังอยากลางาน โดยไม่สนใจว่า..กติกาคืออะไร? หรืออาจเป็น เพราะวันนี้…เริ่มรู้สึกเขียนงานยากขึ้น การพยายามรักษา “ยวดยาน” ที่เป็นสื่อสิ่งพิมพ์นั้น อยากรู้…คนอื่นคิดยังไง สุดท้ายความเป็น “รามอินทรา” นั้น มากกว่า คือยังอยากเขียนหนังสือ และ “ยวดยาน” เป็นสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมา ใช้เวลาถึงวันนี้…26 ปีแล้วนะ

ยังไง…ก็คงปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต เชื่อว่าเวรกรรมมีจริง ทำดีได้ดีไม่มีข้อแก้ตัว สลัดทุกความคิดกลับมา จอ…จ่อ..จ้อ อย่างเดิม เพราะสุดท้ายถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ก้อ…คงไม่ทนแต่คงต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อความถูกต้องไม่รู้คิดยังงี้ถูกต้องมั้ย

ก้อ…เป็นอีกห้วงเวลาแห่งการเพ้อเจ้อ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

16 ตุลาคม 2567