มิตรภาพผ่านเว็บไซต์ 738 วันเปลี่ยน… “รามอินทรา” ไม่เปลี่ยน ขอบคุณ… “ไอ้หนุ่มหน้ามน” มิตรภาพ…ที่เข้าใจกัน

ทุกครั้งที่ได้อยู่คนเดียว โดยเฉพาะ…ในที่ทำงานของบริษัท “รามอินทรา” มักทบทวนถึงเส้นทางแห่งการเป็น “คนสื่อ” ที่วันนี้ถือว่าทอดยาวเป็นอย่างยิ่ง บางช่วงนั้นขรุขระบางเวลาก็ราบเรียบ หลากหลายคนที่ผ่านเข้ามาในวงจรชีวิต บางคนก็ลับเลือนหายไปตามกาลเวลา บางคนก็ยังคงได้เจอะเจอกันอยู่ ทั้งๆที่เวลาผ่านมานานถึงนานมาก โดยเฉพาะ…ในความเป็นคนหัวแถวของ “ยวดยาน” ที่ถือเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ ที่วันนี้เป็นเหมือนสื่อตกยุค แต่ยังคงสามารถดำรงอยู่ได้ ก้อ…ต้องขอบคุณทุกคนยานยนต์ ที่เป็นเหมือนพลังหนุนสำคัญยิ่ง ทำให้ยังสามารถดำรงอยู่ได้ สิ่งที่น่ายินดี…หลายคนยังอยากให้ “รามอินทรา” เป็นคนสื่อสิ่งพิมพ์ยังงี้ต่อไป ไม่พยายามที่จะฝืนความชอบของ “รามอินทรา” ไม่พยายามที่จะยัดเยียดให้เป็นโน่นเป็นนี่ เพียงเพื่อที่จะสนับสนุนให้สามารถดำรงต่อไป ขอบคุณ…คนยานยนต์ที่ยังคงเข้าใจในความเป็น “รามอินทรา” และความเป็น “ยวดยาน” ที่พร้อมจะสนับสนุนและเคียงข้างกันต่อไป เพราะในความรู้สึกลึกๆ ยังคงอยากเป็น “คนสื่อสิ่งพิมพ์” ตลอดไป
“รามอินทรา” ย้อนความทรงจำถึง “คนยานยนต์” ที่ยังคงความมั่นคงกับวิถีแห่งคนสื่อ ไม่อยากเชื่อ…เมื่อย้อนถึงวันแรกที่รู้จัก ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นต้นทางแห่งความผูกพันที่ยาวนานถึงวันนี้ คนๆคนนั้นก็คือ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” อุทัย เรืองศักดิ์ ที่เป็น “คนมาสด้า” จำได้ว่า…รู้จักผู้ชายบ้านๆคนหนึ่ง ที่มาทำงานเป็นคนมาสด้า ก็ไม่รู้ว่าไปถูกชะตาตรงไหน จนอยากเขียนเชียร์และทำให้คนที่ได้อ่านรู้จักและจดจำได้ตลอดไป นั่นจึงเป็นที่มาของฉายา “ไอ้หนุ่มหน้ามน” ที่สวนทางกับตัวตนอย่างชัดเจน แต่เชื่อว่า…นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความจดจำ และสิ่งที่ “รามอินทรา” คาดคิดก็เป็นจริงในวันนี้ เมื่อใครๆก็รับรู้โดยอัตโนมัติว่า “เค้าคือใคร ใครคือเค้า” นี่คือจุดเริ่มต้นความทรงจำที่ยาวนานยิ่ง รวมถึงเป็นความผูกพันที่ผู้ชาย 2 คนมีต่อกัน วันนี้ “น้านิด” ยังคงห่วงใย “ไอ้ทัย” เสมอ
อีกความรู้สึกดีๆ วันนี้…ยังคงได้รับการสนับสนุนจากรถยนต์มาสด้า ด้วยดีเสมอมา เรา 2 คนยังคงมีความห่วงใยให้กันเสมอ รวมถึง…ยังส่งผ่านความผูกพันไปถึง “จอมทัพมาสด้า” ธีร์ เพิ่มพงศ์พันธ์ ที่ครั้งหนึ่งยังเป็น “เฮียหน้าดุ” ของ “รามอินทรา” จนก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์ 1 คนมาสด้า ทั้งคู่ยังคงให้ความรักความนับถือ และพร้อมที่จะดูแล สนับสนุน “ยวดยาน” เพื่อให้ “รามอินทรา” ได้สามารถทำงานเป็น “คนสื่อสิ่งพิมพ์” ต่อไปตามที่ใจปรารถนา ขอบคุณที่ทำให้ยังคงได้เขียนงานให้อ่านกันทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ขอบคุณที่ยังรับรู้ถึงความป็น “รามอินทรา” อย่างแท้จริง ไม่พยายามบีบคั้นให้ “รามอินทรา” เป็นโน่นเป็นนี่ แค่เพียงเพื่ออยากจะดูแลกันต่อไป ขอบคุณ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” ที่เป็นต้นทุนที่คุ้มค่ามากที่สุด
เป็นรักและผูกพันที่ยาวนานและจริงใจเสมอ
มากกว่าขอบคุณ
“รามอินทรา”
บ้านชินเขต
11 พฤศจิกายน 2569





