วังวน… “คนสื่อ” หรือ “คนบริษัท” เริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากวันวาน หลายคนหลังผันตัวออกจากวงการ ก็เหมือนจะหายไปแบบไม่รู้ข่าวคราว แต่…ก็มีอีกบางคนที่ยังวนเวียนอยู่เป็นระยะ…ระยะ “รามอินทรา” ยอมรับบางคนพอเจอกันทักทายกัน ยังเป็นงงอยู่สักครู่ ด้วยเพราะไม่ได้เจอกันนาน ด้วยเพราะยังสวมหน้ากาก ต้องเปิดหน้าให้เห็นกันชัดๆ ค่อยจำได้ว่าเป็นใคร? ยอมรับอีกประการ…ความคึกคักก็จางหายไป โดยเฉพาะ…ยิ่งเกิดวิกฤติโควิด-19 ที่ทำให้เหมือนต่างคนต่างอยู่ การที่จะให้ใครกริ๊งกร๊างมาคุยด้วย กลายเป็นเรื่องยากอีกเหมือนกัน เมื่ออะไร…อะไร? ยังไงก็ต้องผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม ผ่านตัวหนังสือ ที่บางครั้งรีบจนพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก รวมถึงภาษาวิบัติของคนสมัยใหม่ เป็นอีกวิถีที่ต้องยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงในโลกของการสื่อสารสมัยใหม่

สิ่งที่น่าเป็นห่วง…โลกของความผูกพันพลอยห่างหายไปด้วย แต่ละคนเหมือนจำกัดตัวเอง ใช้ชีวิตด้วยการก้มหน้าอยู่กับจอสี่เหลี่ยม ก้อ…ไม่แปลกใจกับการต้องพึ่งพาแว่นสายตาก่อนกำหนด วิถีแบบนี้…ส่งผลเป็นอย่างยิ่งต่อการดำรงอยู่ของคนสื่อ ไม่แปลกใจกับการเกิดขึ้นมากมายของ “คนสื่อ” ไม่แปลกใจกับข่าวคราวความสำเร็จของหลายคน แต่ที่แปลกใจทำไมข่าวคราวของคนที่ไม่ประสบความสำเร็จ ชีวิตยังคงเดินวนอยู่กับการดิ้นรน แสวงหาความสำเร็จ โดยลืมคิดและย้อนมองตัวเอง สุดท้ายแล้ว “ตัวเรา” นั้น มีความรู้ความสามารถเหมือนเช่นคนที่เรามองเค้าอยู่หรือไม่? เพราะถ้าแค่เดินตามคนที่ประสบความสำเร็จ แล้วประสบความสำเร็จ คงได้มีคนประสบความสำเร็จล้นโลก

ก้อ…ไม่รู้เพราะอะไร? ทำไมจึงมีแต่คนชอบพรีเซนต์ หรือเป็นเพราะ “เจ้านาย” บางคนก็ชื่นชอบวิธีการเยี่ยงนี้ พรีเซนต์จนลืมไปว่าต้องหาตังค์ด้วย ถ้าแค่พรีเซนต์แล้วยืนเก็กหน้าหล่อๆ ทั้งๆที่ไม่ได้หวังนั้น สุดท้ายก้อ…ตายหัวยันท้าย แปลกใจเหมือนกัน ที่วันนี้ได้ยิน “คนพรีเซนต์” แล้วได้ดิบได้ดี ที่แปลกใจมากกว่า อยากรู้…ทำไมถูกใจ “เจ้านาย” หรือเป็นเพราะ “เจ้านาย” นั้นพรีเซนต์ไม่เป็น ก็เลยชื่นชอบ ด้วยเหตุนี้แหละ “คนบริษัท” ถึงได้กำตังค์ไว้แน่นมือ เพราะไม่รู้จะยืนให้ใคร เพราะทุกคนเก่งเหมือนกันหมด เมื่อเป็นเยี่ยงนี้ ก้อ…เฉลี่ยๆกันไป น่าจะโอเคที่สุดแล้วล่ะ

“รามอินทรา” ยังโชคดีมีเรื่องให้ได้เขียน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก โชคดีว่า ยังคงมีเงินใช้ไร้โรคา ไม่จำเป็นต้องพรีเซนต์เก่ง แค่คุยรู้เรื่องรู้ว่า คุยยังไงถึงได้ตังค์จาก “คนบริษัท”

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

6 กันยายน 2566