ในห้วงเวลาแห่งวิกฤติ เจอะเจอโควิด-19 กับพรรคพวก จนทำให้ “คนไทย” ต้องพบกับสภาวะแห่งการสูญเสีย ทั้งรายได้ทั้งชีวิต จนถึงขณะนี้…สถานการณ์ก็ยังอยู่ในบรรยากาศของความกังวล แม้จะเปิดประเทศ แม้จะเปิดเส้นทางทำมาหากิน แต่…ก็เหมือนจะไม่สามารถทำอะไรได้แบบเต็มร้อย เพราะสุดท้ายแล้ว…วิกฤติก็ยังคงอยู่ วันนี้…โรคฝีดาษลิง ก็เป็นข่าวที่ทำให้ต้องยิ่งระมัดระวังตัว การทำมาหากินก็ทำได้ไม่เต็มร้อย ด้วยเพราะ…ยังไม่แน่ใจกับความปลอดภัย แม้โอกาสจะมีมากขึ้น แต่ความกังวลก็มากตามไปด้วย

สำหรับ “รามอินทรา” …ในสถานการณ์แห่งวิกฤติ ก็ยังคงทำงานกันเป็นปกติ นั่นเพราะหนังสือพิมพ์ยวดยาน คงวางแผงอย่างสม่ำเสมอ “คนยานยนต์” ยังคงให้การสนับสนุน ยังคงให้ความสำคัญกับข่าวสารที่นำเสนอ อาจเป็นเพราะ “ยวดยาน” นั้น แตกต่างด้วยแนวคิดและวิธีการนำเสนอ ด้วยข้อมูลที่ลึกกว่าคำว่าข่าว รวมถึง “เว็บไซต์…รามอินทรา” ก็ยังดำเนินไปเป็นปกติ ทุกสัปดาห์ “รามอินทรา” ยังคงเขียนหนังสือให้อ่านกัน ด้วยความตั้งใจจะเป็น “เว็บไซต์” ที่แตกต่าง และเป็นเอกลักษณ์ที่ชัดเจน ไม่นิยมการเป็นก็อปปี้เพรส

ในห้วงวิกฤติกว่า 2 ปี…มีสิ่งหนึ่งที่ “รามอินทรา” รู้สึกขาดหายไป นั่นคือ “คนที่เคยรู้จัก” บางคนเหมือนจะไม่อยากเจอะเจอบางคนเหมือนจะไม่อยากพูดคุย ไม่แปลกใจ…ทำไมเพื่อนฝูงบางคน ถึงขาดการติดต่อ ด้วยเพราะ…บ่อยครั้งที่กริ๊งกร๊างไปหา มักจะเจอแค่ความว่างเปล่า แรกๆก็ยังโอเค บ่อยครั้งเริ่มรู้สึกไม่โอเค สุดท้ายของท้ายสุด…ช่างแม่ง…ไม่รู้จะต้องไปอะไร? ให้มากความ เพราะส่วนใหญ่…ที่ยังอยากพูดคุยด้วย เพราะเชื่อว่า…วันนี้คุณแทบจะไม่มีเพื่อนในแวดวงคนยานยนต์แล้ว

สำหรับ…คนในแวดวงยานยนต์ วันนี้…ก็ไม่แตกต่างกัน ยังคงไม่ยอมรับโทรศัพท์ ยังอยากให้ไลน์ไปคุยกัน ยอมรับ…ไม่ค่อยนิยม เพราะเชื่อว่า…ความจริงใจไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ใครจะสู้…พิมพ์ไปบ่นไปก็ได้ เมื่อไม่อยากคุย เมื่อไม่อยากถามสารทุกข์สุกดิบกัน เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้ และ “รามอินทรา” ยังคงมีงานเขียนสัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ และ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก ถ้ายังรักและคิดถึงกัน ก้อ…ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กัน ยืนยัน… “รามอินทรา” ยังคงเป็นคนเดิม เพิ่มเติมคือเริ่มเบื่อหน่ายกับพวกเรื่องมาก แอคชั่นเยอะ เพราะเชื่อ…สุดท้ายก็คนเหมือนกันแหละ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

3 สิงหาคม 2565