ในวันที่วัยเข้าสู่ความเป็น “ลุงนิด” แบบเกินเจ็ดสิบ ก้อ…ขอบคุณตัวเองกับวันวาน ที่ใช้ชีวิตการเรียนรู้อย่างคุ้มค่าสุด ในยุคที่การเรียนรู้ไม่มีอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม อยากรู้ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง แบบครูพักลักจำ ไม่มีใครสอนใคร อย่างมากก็แค่แนะนำ ก้อ…เพิ่งรู้เมื่อเวลาผ่านไป เป็นการเรียนรู้ที่คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง เพราะเป็นความรู้ที่ติดตัว และเป็นคุณสมบัติที่หาไม่ได้ในจอสี่เหลี่ยม ไม่แปลกใจที่ทำไม “รามอินทรา” ถึงยังมีคนคอยติดตาม คอยอ่านทุกสัปดาห์ และทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้าวสู่ปีที่ 25 อย่างมั่นคงยิ่ง รวมถึงยังสามารถสร้างให้ “เว็บไซต์…รามอินทรา” สามารถดำรงอยู่แบบเคียงคู่กันอีกด้วย

สิ่งสำคัญยิ่ง…การได้เรียนรู้เส้นทางของคนสื่อ ที่มีจุดเริ่มต้นที่ไม่เหมือนใคร อบากบอกชีวิตของวันนี้…เป็นการเริ่มต้นจากหนึ่งของวันวานอย่างแท้จริง การเริ่มต้นจาก “ฝ่ายจัดจำหน่าย” แล้วค่อยเข้ามาเป็น “ฝ่ายศิลป์” อยู่กับการออกแบบจัดหน้า จนไม่คิดว่าจะไปเกินกว่านี้ เมื่อจับพลัดจับผลูได้ไปเป็น “หัวหน้าฝ่ายศิลป์” หนังสือพิมพ์แนวหน้า ที่กลายเป็นจุดจริงจังของการครูพักลักจำ การได้คลุกคลีกับ “คนเขียนหนังสือ” ระดับเบอร์ต้นของวงการ เก็บเกี่ยวความรู้แบบไม่ได้คิดอะไร? แค่อยากรู้และคิดว่า…อยากเป็น

แล้วครูพักลักจำ ก้อ…ทำให้เกิดเป็น “รามอินทรา” เป็น “เกียร์ 6” เป็น “โซ่หลุด” และเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่นึกจะเขียนก็เขียนได้แบบไม่มีเหตุผล กลายเป็นหัวแถวของหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่มีอายุยืนยาวจนก้าวสู่ปีที่ 25 แบบมั่นคงยิ่ง น่าจะเป็นฝันที่สูงสุดสำหรับ “รามอินทรา” ที่ไม่เคยอยู่ในห้วงคำนึง วันที่เป็นหัวหน้าฝ่ายศิลป์รายวัน ก้อ…ว่าโอเคที่สุดแล้ว แต่การก้าวข้ามสู่การเป็นคนเขียนหนังสือ สั้นๆคำเดียวเกินฝัน แถมเป็นฝันที่มั่นคง และสามารถต่อยอดไปถึงการเป็นเจ้าของ “เว็บไซต์…รามอินทรา” ที่วันนี้…ก้อ…ก้าวสู่ปีที่ 9 อย่างมั่นคงเหมือนกัน

เคยลำดับเส้นทางชีวิต บอกตัวเองเสมอๆว่า ที่สุดแล้วสำหรับคนชื่อ ธนิต รัตนถิรวรรณ กับเส้นทางที่ไม่เคยตั้งฝัน แต่กลับเป็นฝันที่กลายเป็นส่วนสำคัญที่สุดในชีวิตของ “รามอินทรา” ขอบคุณ…วิชาครูพักลักจำ ขอบคุณความอดทนของตัวเอง เพราะเส้นทางของวันวานยากกว่าเส้นทางของวันนี้ ที่มีจอสี่เหลี่ยมเป็นองค์ประกอบสำคัญ เป็นความสำเร็จที่ภาคภูมิใจยิ่ง และนั่นเป็นความมั่นคงแห่งครอบครัวอีกด้วย สิ่งสำคัญ…ขอบคุณทุกองค์ประกอบ ที่เป็นทั้งขวากหนาม ที่เป็นทั้งพลังแรงใจ จนทำให้สามารถนำมาเรียงร้อยเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกันทุกสัปดาห์ เส้นทางแห่งวันวานความสำเร็จของวันนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

30 พฤศจิกายน 2565