ไม่รู้จะเป็นความโชคดีหรือเปล่า? กับชีวิตการเป็น “คนเขียนหนังสือ” ที่ทำให้ “รามอินทรา” สามารถก้าวข้ามคำว่า “เกษียณ” ที่พรรคพวกคนรู้จักส่วนใหญ่เจอะเจอกัน อาจเป็นเพราะ… “คนเขียนหนังสือ” เป็นเหมือนความสามารถพิเศษ ลอกเลียนแบบไม่ได้ จะว่าเป็น “พรสวรรค์” ก็ไม่น่าจะผิด เพียงแค่ว่า…อาจต้องเพิ่มเติมคำว่า “พรแสวง” ผนวกเข้าไปด้วย ไม่ยังงั้น…อาจไม่สามารถยืนอยู่ได้บนเส้นทางคนเขียนหนังสือ และทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน กลายเป็นหนังสือพิมพ์ยุคออนไลน์ ที่มีเส้นทางที่มั่นคงมาจนถึงก้าวที่ 24

ยอมรับ…ชีวิต “คนเขียนหนังสือ” นั้น มิได้ง่ายเหมือนพูด โดยเฉพาะการเขียนหนังสือที่เป็นคอลัมน์ ไม่ใช่แค่การเขียนข่าว ที่มีข้อมูลจากแหล่งข่าว ข้อมูลทุกข้อมูลต้องคิดต้องค้นหา เพื่อนำมาต่อยอดเป็นเรื่องเป็นราวของคนๆหนึ่ง มีเหตุผลมากมายที่เป็นผลพวงตามมา ไม่ว่าจะเป็นความพอใจหรือไม่พอใจ ของคนที่ถูกหยิบมาเขียนถึง ในหลากหลายงานเขียน ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” หรือ “โซ่หลุด” หรือ “เกียร์ 6” ล้วนแต่ต้องผ่านเส้นทางของความพอใจและไม่พอใจ สุดท้าย…ที่มีความสุข เป็นความรักความผูกพัน ที่เติมเต็มด้วยความเข้าใจ เข้าใจในจุดหมายของคนเขียน ขอบคุณ…ทุกพลังใจที่ทำให้ยังอยากเป็น “คนเขียนหนังสือ” มาจนทุกวันนี้

วันนี้…โลกของการสื่อสารเปลี่ยนไป แต่ “รามอินทรา” ยังยืนยันที่ยังอยากเป็น “สื่อดั้งเดิม”  ยังอยากให้ “ยวดยาน” เป็นหนังสือพิมพ์ยุคออนไลน์ ไม่คิดอยากจะเป็น “สื่อออนไลน์” ที่ไม่มีอะไร? ให้คิดมากไปกว่าแค่นำเสนอ แค่ทำให้มีคนติดตามเยอะๆ รวมถึงรายละเอียดของการเป็น “คนสื่อ” เหมือนแค่การนำเสนอข่าว เน้นความรวดเร็วเป็นหลัก หรือจะมีรายละเอียด ก็เป็นแค่ “บางสื่อ” เท่านั้น เพราะส่วนใหญ่…เป็นการโชว์ตัวเองบนหน้าสื่อ ขายความเคลื่อนไหวของตัวเอง ซึ่งใครก็สามารถเป็นได้ ไม่มีรายละเอียด หรือขั้นตอนที่ยากลำบากอะไร?

“รามอินทรา” ยืนยันทุกครั้ง…โชคดีที่แก่ก่อน ไม่จำเป็นต้องเข้าสู่วังวนแห่ง “สื่อออนไลน์” ไม่จำเป็นต้องโชว์ภาพตัวเองบนหน้าจอสี่เหลี่ยมแบบไม่มีเหตุผล เขียนยังงี้…อาจมีคนโต้แย้ง ก็ไม่เป็นไร เพราะไม่สนใจอยู่แล้ว ยังเป็น “รามอินทรา” ที่ชัดเจน เติบโตด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องออดอ้อนใคร ไม่จำเป็นต้องสร้างอะไรให้ “เจ้านาย” สนใจ และยังอยากเขียน “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ประจำทุกสัปดาห์นี้ แบบเขียนเป็นตัวเองชัดเจน

ไม่ต้องโชว์อะไรบนหน้าจอมากมาย

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

15 มิถุนายน 2565