สงกรานต์ปีนี้…ยังไม่รู้ว่าจะคึกคักหรือหงอยเหงา เพราะเขียนต้นฉบับล่วงหน้า “รามอินทรา” รู้สึกเฉยชินกับการที่อยากไปโน่นมานี่ ในช่วงเทศกาลแล้ว อาจเป็นด้วยอายุที่มากขึ้น ไม่ค่อยสะดวกกับการเดินทางแล้ว อยากอยู่ “ติดบ้าน” มากกว่า นั่งเขียนหนังสือดูโทรทัศน์ ชอบก็ดูไม่ชอบก็เปลี่ยนช่อง แต่ที่เบื่อสุดๆ…ไอ้ที่แหกปากขายของนั่นแหละ เข้าใจนะว่าเป็นอาชีพ แต่เยอะแล้วก็แหกปากซะยังงั้น ไอ้ที่อยากทนดูก็เลยเปลี่ยนช่องดีกว่า เพราะยังไงก็ต้องเจอมันทุกช่องแหละ

เคยสังเกตมั้ย…ที่โฆษณาขายของกันนั้น ทำไมลดราคาเยอะจัง แล้วถ้าไม่ลดโฆษณา ก็ต้องกำไรมหาศาลสินะ เป็นพันบาทลดเหลือเป็นร้อยบาท ไหนจะค่าโฆษณาอีก เลยรู้สึกแปลกๆ แสดงว่าที่ขายลดราคานั้น เป็นเพราะขายไม่ได้หรือกำไรเยอะไป เลยลดราคาซะมั่ง “รามอินทรา” ก็เขียนเรื่อยเปื่อย ไม่มีเลศนัยอะไรหรอก เพราะโดยปกติก็ไม่นิยมซื้อของพวกนี้อยู่แล้ว แต่เข้าใจว่าคงขายดี ไม่ยังงั้นไม่เสียค่าโฆษณาเยอะแยะขนาดนั้น นานาจิตตังครับ ไม่ว่ากันอยู่แล้ว

อ้าว…เอ๊ะ…เขียนเรื่องสงกรานต์ ทำไมวกไปเขียนถึงการขายของบนหน้าจอทีวี เหตุผล…น่าจะเป็นเพราะสไตล์ จอ…จ่อ…จ้อ นั่นแหละ ไม่รู้เขียนเรื่องอะไร? สงกรานต์ก็ไม่ได้ไปไหน? อยู่บ้านหยุดเชื้อเพื่อชาติ ก้อ…ไม่ได้อินซะขนาดนั้น เอาเป็นว่าเขียนเล่นๆให้อ่านกันจริงๆ สักสัปดาห์ก็แล้วกัน สไตล์ “รามอินทรา” นั่นแหละ ไหลไปเรื่อย ยังไงก็อย่าเพิ่งเปลี่ยนช่องไปไหนก็แล้วกัน เพราะ “เว็บไซต์…รามอินทรา” แตกต่างและไม่เหมือนใคร ไม่นิยมก็อปปี้เพรส เลยต้องหาเรื่องมาเขียนให้อ่านกัน

สัปดาห์นี้…เป็นช่วงปีใหม่ไทย วันสงกรานต์ที่อาจกร่อยๆไปบ้างคงไม่เป็นไร ดูแลตัวเองก่อน การ์ดอย่าตกก็แล้วกัน เพราะคนติดโควิด-19 เยอะเหมือนติดหวัด แต่ถ้าไม่ติดชีวิตจะโอเคที่สุด ยังไงก็ดูแลตัวเองเยอะๆ หลังสงกรานต์ต้องกลับมาทำงานกันต่อ เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตคงต้องดำเนินต่อไป ไม่มีใครดูแลต้องดูแลตัวเอง และอย่าลืมติดตาม “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ด้วยนะจ๊ะ อยากเขียนให้อ่านกันทุกสัปดาห์นะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

6 เมษายน 2565