คิดอยู่แป๊บนึง สัปดาห์นี้ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ เรื่องอะไร? ด้วยอาจเป็นเพราะวันนี้…พรรคพวกที่คุ้นเคยกันนั้น เหลือน้อยถึงน้อยมาก รวมถึง…การสื่อสารถึงกันก็ยากกว่าวันวาน ด้วยอาจเป็นเพราะหลายๆคนคุ้นเคยกับการสื่อสารผ่านไลน์ซะมากกว่า ยิ่ง “คนพีอาร์” ของแต่ละบริษัทยิ่งแทบไม่ค่อยได้คุยกัน เหตุผล…อาจเป็นเพราะ “คนพีอาร์” ยุควันวานเหลือน้อยลง ขณะที่ “คนพีอาร์” ของวันนี้…ก็มีวิถีที่แตกต่าง และมักจะใช้การสื่อสารสมัยใหม่ซะมากกว่า เรื่องจะให้กริ๊งกร๊างคุยกันยิ่งเป็นเรื่องยาก ก้อ…ต้องยอมรับวิถีที่เปลี่ยนไป รวมถึงวิถีแห่งการส่งข่าวที่เปลี่ยนไปด้วย เป็นเรื่องที่ลงตัวของวันนี้…ที่ “คนสื่อ” ก็เปลี่ยนไป เป็น “ก็อปปี้เพรส” ซะมากกว่า การมานั่งเขียนข่าวแบบเมื่อวันวาน

สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” ก็ได้รับการบอกเล่าจาก “จิม” ธิราพร ย้อยแสง ได้โบกมือลาจากค่ายแนต้า ไปสังกัดค่ายใหม่ซึ่งก็เป็นรถไฟฟ้าเหมือนกัน ก้อ…คุยกันอยู่เป็นชั่วโมง สุดท้ายก็ยังไม่ชัดเจนว่าทำไมถึงโยกเยก ก้อ…ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำให้อดคิดถึง “จิม” ที่รู้จักมานานถึงนานมาก ตั้งแต่ยังเป็นละอ่อนอยู่ที่ค่ายรถยนต์มิตซูบิชิ ยุคคลองหลวงโน่น ซึ่งถือเป็นยุคเฟื่องฟูมาก โดยเฉพาะทีมพีอาร์ที่ต้องยอมรับ…เขี้ยวมาก ตั้งแต่หัวขบวน “รามอินทรา” แวะเวียนไปบ่อยมาก จนสนิทกับคนมิตซูบิชิ ที่ไม่ใช่แค่คนพีอาร์ แต่เป็นคนบริหาร ไม่ว่าจะเป็น “โจ” สาโรช เกียรติเฟื่องฟู หรือ พินิจ งามพริ้ง วันที่ยังไม่แปลงร่าง จนวันหนึ่ง “จิม” ก็โบกมือลามาเป็นคนพีอาร์ที่ค่ายเอ็มจี อยู่กับ “หนุ่มกิจ” สุภกิจ วิเศษไพฑูรย์ จนมาอยู่ค่าย เนต้า นี่เป็นเส้นทางคร่าวๆของ “จิม”

วันนี้…รู้สึกเสียดาย และไม่เข้าใจการตัดสินใจของ “จิม” ก้อ…ได้แต่ห่วง เพราะรู้ว่าสุขภาพไม่ได้แข็งแรงสักเท่าไหร่ ยังไงก็ยังอยากให้เป็นคนเนต้า ที่อย่างน้อยก็มีทีมงานคอยช่วยเหลือมากกว่า แต่ก็คงมีเหตุผลแหละ สไตล์ “จิม” ที่ยากจะคาดเดา จะอยู่หรือจะไปใครก็ห้ามไม่ได้ แม้แต่คนใกล้ชิดที่สุดก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน เป็นอีกคนพีอาร์ ที่ยังไม่รู้ว่าเส้นทางจะเป็นอย่างไร? จะอยู่ที่ใหม่นานแค่ไหน ที่เป็นห่วงไม่ใช่เรื่องฝีมือการทำงาน แต่เป็นเรื่องสุขภาพที่ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนแข็งแรงสักเท่าไหร่ แต่ก็หยิบมาเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์นี้

เรื่องของ “จิม” ธิราพร ย้อยแสง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

9 ตุลาคม 2567