ยอมรับ…ความเป็น “รามอินทรา” ในวันนี้…ต้องอดทนเป็นอย่างยิ่ง การทำให้หนังสือพิมพ์ยวดยาน สามารถดำรงอยู่ได้มาอย่างยาวนานจนถึงปีที่ 24 สำรวจ “ทีมงาน” ที่อยู่กันมา คนในยุคแรกๆยุคที่ยากลำบากไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว เคยถามตัวเองว่า…อยู่ได้เพราะอะไร? ก้อ…นั่งคิดอยู่นานเชียวล่ะ…คนแรกที่คิดถึงเป็น “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา นี่แหละ เพราะเป็นคนที่กล้าให้โอกาส ทั้งๆที่จะว่าไปแล้ว แทบไม่เห็นโอกาสเลยว่า…จะมาถึงวันนี้ได้ยังไง เมื่อพี่ๆในเครือกรังด์ปรีซ์นั้น ล้วนแล้วแต่ยังแข็งแรงแข็งแกร่ง เพราะยังเป็นยุคของสื่อสิ่งพิมพ์นั่นเอง

จาก “เจ้านาย” แล้ว น่าจะขอบคุณตัวเองแหละ ที่สู้และอดทน เพราะแต่ละก้าวย่างยากลำบากยิ่ง ด้วยแนวทางที่ตั้งใจจะไม่ยอมให้หนังสือออกวางตลาดช้ากว่ากำหนด วันนี้…1,000 ฉบับแล้ว ยังคงสามารถรักษาเอาไว้ได้ สิ่งสำคัญยิ่ง…คือคำสอนของ “เจ้านาย” ต้องรักและซื่อสัตย์กับตัวเอง ตรงต่อเวลา ไม่เอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน ไม่เคยคิดจะหยุดงานแบบตามใจตัวเอง หรือเป็นเพราะคำว่าเบื่อ ถ้าคิดเยี่ยงนั้น คงหยุดงานแบบนึกอยากหยุดก็หยุดมานานแล้วล่ะ จำได้ว่า…เป็นคนที่ลางานยากมากไม่จำเป็นไม่ลา ไปไหนมาไหนต้องรีบเข้าออฟฟิศ

รวมถึง…การส่งต้นฉบับ ที่ต้องตรงเวลาเพราะไม่อยากถูก “ฝ่ายศิลป์” ตามงาน รวมถึงการให้ความสำคัญกับทุกเรื่อง ยิ่งวันนี้ต้องมารับผิดชอบ…เรื่องหาตังค์ ยิ่งเหนื่อยกว่าเดิม เป็นความเหนื่อยที่ไม่ค่อยมีใครเห็น เป็นความรับผิดชอบที่เคยถามตัวเอง จำเป็นมั้ย? เมื่อ “ยวดยาน” เป็นของทุกคน เป็นอนาคตเป็นอาชีพ ที่ทำให้มีเงินใช้ แต่…ก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมต้องแบกรับภาระขนาดนี้ ทั้งๆที่วันนี้…ชีวิตของตัวเองนั้น ลำบากซะที่ไหน? คนอื่นลำบากกว่าซะอีก ทำไม…ต้องยอมเหนื่อยขนาดนั้น อยากหยุดก็ทำไม่ได้ เพราะนี่คือความรับผิดชอบ

วันนี้…อาจยังอยากทน แต่…ก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังอยากทนอยู่มั้ย? เคยถามตัวเองปล่อยวางดีมั้ย? พอนึกถึง “เจ้านาย” ทุกอย่างก็สลายไป ยอมลำบากต่อไป เพราะ “ยวดยาน” คือสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา ยังไงต้องรักษาไว้ เพราะอย่างน้อยก็ยังทำให้ “รามอินทรา” หยิบมาเขียนเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ได้ในทุกสัปดาห์ รวมถึงบอกตัวเอง…สักวัน…คงได้ทำหน้าที่ตัวเองอยากจะทำ คือปล่อยวาง แล้วเดินจากไป อมิตพุทธ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 ตุลาคม 2565