ชีวิต “คนทำงาน” วันนี้…รู้ตัวเลขว่าแตกต่างเป็นอย่างยิ่งจากวันวาน นอกจากจะเป็น “วัยเกษียณ” แล้ว ยังถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ยังไม่ยอมให้หยุดทำ รวมถึง…หนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังคงสามารถประคับประคองอยู่ได้จนก้าวสู่ปีที่ 28 ทำให้ยังต้องมาทำงาน ยังต้องเข้าออฟฟิศเพื่อดูแลทีมงาน ยังคงต้องกริ๊งกร๊างคุยกับคนยานยนต์ เพื่อหาข้อมูลจากทุกตัวละคร เพื่อนำทุกเรื่องราวมาเรียงร้อยให้ได้อ่านกัน ก้อ…ยอมรับว่าไม่เคยคิดว่าจะได้เขียนหนังสือมาจนทุกวันนี้ เพราะถ้าย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น คงเป็นเรื่องไกลเกินฝัน วันนั้น…แค่คิดว่จะทำอย่างไร เพื่อให้ “ยวดยาน” สามารถก้าวผ่านไปได้ในแต่ละปี ซึ่งต้องยอมรับ…เป็นเรื่องยากมาก ด้วยเพราะในวันนั้น… “สื่อสิ่งพิมพ์” ยังเฟื่องฟู แต่ละฉบับนั้น ไม่ธรรมดาทั้งนั้น แค่คิดว่าจะทำอย่างไร? ถึงจะผ่านไปได้ ยิ่งเป็นสไตล์หนังสือพิมพ์ยิ่งลำบาก เพราะยุคนั้น “สื่อยานยนต์” ยังนิยมกันแต่เป็นนิตยสารเท่านั้น

วันนี้…ยอมรับว่าวิถีชีวิตเปลี่ยนไปจากวันวานแบบพลิกหน้ามือ ทุกวันทำงานยังคงต้องเข้าออฟฟิศตามปกติ กินข้าวเสร็จก็นั่งคิดโน่นดูนี่ หรือไม่ก็นั่งเขียนต้นฉบับส่วนที่เหลือ เพราะบางสัปดาห์…ก็เขียนจากบ้านมาไม่ครบ หรือถ้าครบแล้วก็คอยดูแลทีมงา โดยเฉพาะ…ข่าวหน้า 1 ที่จะต้องคุยกันปรึกษากัน ก้อ…นั่งไปเรื่อยๆ บางวันแทบไม่ได้ลงจากตึกเลย ยังแปลกใจ ตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมไม่อยมเดินไปโน่นมานี่ จนมีระยะหลังต้องลุกเดินไปบ้าง เพื่อยืดเส้นยืดสาย แต่ก็ไม่ได้ไปไหนวนเวียนอยู่แถวๆหน้าตึกนั่นแหละ ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน จนได้เวลากลับบ้านประมาณบ่าย 2 โมงครึ่ง ซึ่งรถยังไม่ค่อยติด ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้ว วิถีชีวิตวันนี้เป็นยังงี้จริงๆ กินข้าววันละ 2 มื้อ มื้อเช้ากับมื้อเย็น ทำให้น้ำหนักลดลงมาเยอะมาก

เป็นวังวนชีวิตที่ยอมรับแตกต่างวันวานเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็มีความสุขดีไม่มีความรู้สึกอยากไปไหนมาไหน ยิ่งวันเสาร์-อาทิตย์ แทบไม่ได้ไปไหนเลย ไม่เขียนหนังสือก็พักผ่อน แทบไม่เคยไปเดินห้าง ไม่เดินซื้อของเหมือนวันวาน กินข้าวก็แค่ 2 มื้อเท่านั้น ยอมรับ…เป็นอีกวิถีชีวิตที่มีความสุขดี ไม่ต้องไปอยากได้โน่นได้นี่ แทบไม่ได้ซื้ออะไรเลย ไม่ว่าเสื้อผ้า รองเท้าที่เคยเป็นของโปรด เพราะของเดิมยังมีอยู่ เพราะซื้อเผื่อไว้เยอะแล้ว เป็นวังวนที่มีความสุขดี นานๆก็อยากออกไปเดินห้างสักครั้ง เป็นวังวนชีวิตที่หยิบมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกันในสัปดาห์นี้

ขอบคุณวังวนชีวิตที่มีความสุขของ “รามอินทรา”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

2 กันยายน 2569