สัปดาห์ก่อนโน้น… “รามอินทรา” มีโอกาสได้เจอะเจอกับ “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ให้ความเมตตาและขึ้นมาเยี่ยมถึง…กอง บก.ยวดยาน ซึ่งระยะหลังถ้ามีเวลาก็มักจะแวะขึ้นมาคุยด้วยอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเพราะวันนี้… “ยวดยาน” มีห้องรับรอง ที่ทีมงานช่วยกันจัดจนดูเรียบร้อย และ “รามอินทรา” มักจะใช้เป็นที่หลบมาเขียนต้นฉบับ วันไหนใครมีโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียน ก็คงได้เห็นบรรยากาศความเป็นกันเอง ที่อบอุ่นอบอวลด้วยมิตรภาพ ก้อ…มีพรรคพวกบางคนบอกว่า…เป็นเหมือนแกลลอรีของยวดยาน ก้อ…โอเคนะ เพราะไม่ยังงั้นก็คงเป็นห้องรกๆ ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร

ย้อนกลับมาที่ “เจ้านาย” วันนั้นคุยกันหลากหลายเรื่อง จนมาถึงเรื่องราวที่มีโอกาสได้เจอกับ “เจ้านาย” ในปี พ.ศ.2516 ช่วงนั้นมีปัญหาบ้านเมืองเรื่องรัฐบกับนักศึกษา “รามอินทรา” ทำงานเป็นฝ่ายจัดจำหน่ายอยู่ที่นิตยสารอนุทิน คู่ชีวิต ดารา-นักร้อง ของพี่ มานพ ลิ้มจรูญ เป็นนิตยสารที่ขายดีมาก เพราะเป็นเรื่องราวของ ดารา-นักร้อง ที่ไม่ได้เปิดเผยเรื่องคู่ชีวิต ถือเป็นนิตยสารที่ขายดีมากๆ ส่วน “เจ้านาย” ยังเริ่มทำนิตยสารกรังด์ปรีซ์ ได้ไม่นาน เพียงแต่บังเอิญมาพิมพ์ที่โรงพิมพ์เดียวกัน คือโรงพิมพ์บางกอก เวิล์ด ซึ่งอยู่ในเครือหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ตั้งอยู่ตรงสี่แยกผ่านฟ้า ทำให้ได้มีโอกาสเจอะเจอ “เจ้านาย” ทุกครั้งที่นิตยสารต้องพิมพ์

“รามอินทรา” มีหน้าที่ไปเฝ้านิตยสารตอนกำลังพิมพ์ เพราะไม่ยังงั้น จะถูกแอบเก็บเอาไว้โดยพนักงานของบริษัท ทุกครั้งที่นิตยสารกำลังพิมพ์ จึงต้องไปนอนเฝ้า 1 คืน ก้อ…มีแค่ผ้าขาวม้าผืนเดียวติดตัวไป และทุกครั้งก็จะได้เจอกับ “เจ้านาย” ที่แวะมาดูนิตยสารกรังด์ปรีซ์ ก็ไม่เคยมาตัวเปล่าจะหอบหิ้วข้าวผัด โอเลี้ยง มาฝากคนโรงพิมพ์ ยังจำหัวหน้าแท่นพิมพ์ได้เลยว่าชื่อ “แมน” ภาพที่ชินตามากของ “เจ้านาย” คือกางเกงยีนส์ เสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบสีขาว แต่งตัวเรียบร้อยและเป็นสายเปย์มาโดยตลอด ขณะที่ “รามอินทรา” ก็ต้องดูแลตัวเอง ไปถึงโรงพิมพ์บางครั้ง เค้ายังไม่ทำงานก็จะอาศัยเปลือกกระดาษ ที่เค้าใช้ห่อกระดาษม้วนใหญ่ๆ สำหรับพิมพ์ มาทั้งปูเป็นเสื่อและม้วนเป็นหมอน นอนเล่นรอเวลา ปรากฏว่า…เผลอแป๊บเดียวเจอ “ช่างตัดกระดาษ” แกล้งเอาเศษกระดาษ ที่ตัดจากนิตยสาร กวาดจนมิดตัว ต้องรีบลุกขึ้นมาคว้าผ้าขาวม้าเข้าห้องอาบน้ำ ไม่ยังงั้นได้คัน เพราะขุยกระดาษ นี่คือสาเหตุที่ “เจ้านาย” เคยนำมาเล่าให้ทุกคนฟัง เรื่องของการนอนกับกองกระดาษ

วันนี้…ไม่รู้เป็นเพราะอายุที่มากขึ้น รวมถึง…คิดถึงเรื่องราวแห่งวันเก่าๆ ด้วยหรือเปล่า ทำให้ “เจ้านาย” ชอบคุยถึงเรื่องราวแห่งวันวาน เรื่องของหลากหลายประสบการณ์ที่เจอะเจอมา ซึ่งคงความหมายเป็นอย่างยิ่งถึงความสำเร็จที่ทำให้เป็น “เจ้าพ่อมอเตอร์โชว์” และผู้ยิ่งใหญ่แห่งคนยานยนต์ ที่มีความรักและนับถือมากมายทั่วประเทศ

เป็น ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ผู้ประสบความสำเร็จในชีวิตมากที่สุดคนหนึ่ง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

14 มกราคม 2569