ล่วงเข้าสู่ปีที่ 2568…อย่างเต็มตัว สิ่งหนึ่งที่ทำให้ “โซ่หลุด” ยังคงหวนคำนึงและคิดถึง… “คนมอเตอร์ไซค์” ที่ต้องบอกยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ไม่ว่าจะเป็นฟากฝั่งของ “ไทยฮอนด้า” หรือ “ไทยยามาฮ่า” สำรวจตรวจตราไปรอบๆ ยังคงอยู่กันครบถ้วน จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง ก็น่าจะเป็น “ไทยฮอนด้า” นั่นแหละ ที่วิถีของการทำงาน ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ยังคงมีการขยับปรับเปลี่ยนหน้าที่ความรับผิดชอบ เป็นวิถีที่ชัดเจน ทำให้บ่อยครั้ง… “คนทำงาน” ยังไม่ได้เรียนรู้งานที่แท้จริง อาจมีการปรับเปลี่ยนอีกก็ได้ เป็นเหตุผล…ที่อยากให้คนทำงานได้เรียนรู้รอบด้าน สามารถทำงานได้แบบทุกการหมุนเวียน บางครั้ง…จึงเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบ่อย จนความผูกพันไม่แนบแน่นอย่างแท้จริง

แตกต่างจาก “ไทยยามาฮ่า” ที่ค่อนข้างชัดเจนกับวิถีการทำงาน ทำให้สามารถมุ่งมั่นไปได้แบบไม่มีความกังวล “โซ่หลุด” จึงไม่แปลกใจ ทำไมวันนี้…จึงรู้สึกผูกพันมากกว่า อาจเป็นด้วยวิถี “คนทำงาน” ที่ปักหลักอยู่ในเส้นทางที่เป็นจุดเริ่มต้น…ซึ่งก็เป็นวิถีแห่งไทยยามาฮ่า ที่ทำให้รู้สึกถึงความผูกพันที่ได้รับมากกว่า บนเส้นทางที่เดินมา ทำให้สามารถต่อยอดความสำเร็จได้ ทำให้ตกผลึกกับวัฒธรรมที่เกิดขึ้น จึงไม่แปลกใจที่วันนี้…จะรู้สึกผูกพันกับ “คนยามาฮ่า” แบบแนบแน่นมากกว่า บางคน “โซ่หลุด” เห็นตั้งแต่จุดเริ่มต้น บางคนรู้จักตั้งแต่ยังเป็นละอ่อน ก้อ…อาจมีบ้างที่มีการเปลี่ยนแปลง แต่…ส่วนใหญ่ยังคงอยู่ มี “คนยามาฮ่า” คนหนึ่งที่รู้จักมานานมาก ตั้งแต่ยังเป็นกองหลัง จนวันนี้ก้าวขึ้นมาเป็นกองหน้า ยังคงได้เจอะเจอยังคงได้กริ๊งกร๊างคุยกัน

“หนุ่มพูท์” จิรภัทร สายเพชร “ไอ้หนุ่มผมยาว” เป็นอีกคนยามาฮ่า ที่เจ้าตัวคุ้นเคยกันมานาน เพียงแต่…ยังไม่สนิทเหมือนเช่นวันนี้ ด้วยอาจเป็นเพราะ…วันวานยังเป็นแค่ทีมงานของพี่ๆ ที่ส่วนมากคุ้นเคยกัน เมื่อมีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถว ก้อ…เลยไม่ต้องปรับตัวอะไร รวมถึงอาจเป็นเพราะ “โซ่หลุด” นั้น เดินเข้า เดินออก “ไทยยามาฮ่า” มาอย่างยาวนาน น่าจะเป็นอีกคนสื่อที่แวะเวียนไปมาหาสู่คนยามาฮ่าเยอะมาก ช่วงหนึ่งขับรถไป กม.21 บางนา-ตราด ทุกสัปดาห์ นอกจากนำ “ยวดยาน” ไปให้แล้ว บางครั้งก็มีของติดไม้ติดมือไปฝาก หรือบางคราวก็ได้ของติดไม่ติดมือกลับมาด้วย นับเป็นเวลาที่ยาวนานเป็นอย่างยิ่ง จึงไม่แปลกที่ “หนุ่มพูท์” จะคุ้นเคยกับความเป็น “โซ่หลุด” จนวันหนึ่ง ได้มีโอกาสคุยกันใกล้ชิด ความสนิทสนมจึงเกิดขึ้นได้ไม่ยาก เป็นอีกคนบริษัทที่ยอมรับว่า…สนิทจัง สนิทจริง เจอกันเมื่อไหร่จึงโผเข้าใส่ทุกครั้ง

ขอบคุณวันเวลา…ขอบคุณ “หนุ่มพูท์” ที่ยังคงรักและผูกพัน ยังคงดูแลแบบยิ่งเจอยิ่งดูแล เป็นความรักความผูกพันที่ไม่มีขอบเขต เป็นอีกน้องชายที่ “โซ่หลุด” ต้องขอบคุณสำหรับมิตรภาพและน้ำใจไมตรี ยังไงก็ขอให้รักและห่วงใยพี่ชายคนนี้แบบไม่ยอมปล่อยมือก็แล้วกัน ขอบคุณทีมงานทุกคนที่เป็นอีกส่วนผสมของความรัก ความผูกพัน

“หนุ่มพูท์” จิรภัทร สายเพชร ไอ้หนุ่มผมยาวคนยามาฮ่า