ปี 2566…เดินทางอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวล่วงเข้าสู่เดือนแห่งความรักแล้ว ในแวดวงคนสื่อสายยานยนต์ “รามอินทรา” กลายเป็นคำถามที่ถามตัวเอง อยากวางมือแล้วหรือยัง? บางครั้ง…ก็อยากวางมือนะ แต่…ก็กลัวว่าจะเหงา เพราะเคยเจอะเจอช่วงที่มีวันหยุดติดต่อกัน ยอมรับเลยว่า อยากให้เปิดทำงานเร็วๆ อย่างน้อย…อยู่ออฟฟิศก็ยังได้เจอะเจอเพื่อนร่วมงาน มีหลากหลายเรื่องให้ได้คิดได้แก้ปัญหา ความคิดที่จะวางมือ ก็เลยเลือนหายไป ยิ่งหนังสือพิมพ์ยวดยาน ยังได้รับความสนใจยังได้รับการดูแลจากคนยานยนต์ กลายเป็นความผูกพันที่มอบความรู้สึกดีๆ จนแปรเปลี่ยนเป็นพลัง ที่อยากทำงานต่อไป

อีกเหตุผล…เห็น “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่ปีนี้อายุ 80 ปีแล้ว ก้อ…ยังไม่เคยเห็นหยุดคิดหยุดทำงาน จันทร์-ศุกร์ อยู่ออฟฟิศ มีนัดโน่นนัดนี่ วันๆมีงานตลอด เคยถามเหมือนกันว่า…เมื่อไหร่จะหยุดทำงาน หยุดสร้างโน่นสร้างนี่ คำตอบไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยคิด แถมวันเสาร์-อาทิตย์ อยู่ที่สนามกอล์ฟ กรังด์ปรีซ์ กอล์ฟ คลับ อำเภอบ่อพลอย กาญจนบุรี แล้วก็ไม่ได้ไปเฉยๆ ไปทำโน้นทำนี่ รู้จักต้นไม้ทุกต้นที่ดูแลเอง ก้อ…ไม่เคยได้ยิน “เจ้านาย” บ่นเบื่อแม้แต่ครั้งเดียว แถมวันนี้…ยังดูแลตัวเองแบบไม่ต้องให้ใครแนะนำ ตื่นเช้าแช่น้ำรอส่งหลานไปโรงเรียน เสร็จแล้วตากแดดยืดเส้นยืดสาย ก้อ…แต่งตัวมาทำงาน เป็นชีวิตของคนอายุ 80 ปี ที่ไม่เคยคิดหยุดทำงาน

ด้วยเหตุนี้แหละ… “รามอินทรา” เลยรู้สึกตัวเองยังสามารถทำงานได้ ยังมีภารกิจที่จะต้องดูแลเพื่อนร่วมงาน ใครจะห่วงเราหรือไม่ห่วงตัวเอง ก้อ…คงไปกำหนดใครไม่ได้ ชีวิตใครชีวิตมัน เพราะจะว่าไปแล้ว “รามอินทรา” เคยบอกกับคนใกล้ตัว และพรรคพวกว่า วันนี้…สบายแล้วไม่มีหนี้แม้แต่สลึงเดียว อาจไม่ร่ำรวยแต่ก็สุขสบายตามอัตภาพ เพียงแต่…ยังมีความผูกพันยังอยากเขียนหนังสือ ยังอยากเจอะเจอคนรักกัน อย่างน้อย…การได้ทำงานก็เหมือนการได้รีเซ็ตสมอง ทำให้ไม่เบื่อไม่เหงา แถมได้ตังค์อีกต่างหาก

วันนี้…อยากขอบคุณ “คนยานยนต์” ขอบคุณ “คนรักกัน” ที่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือกัน ยังคงสนับสนุนหนังสือพิมพ์ยวดยาน และยังได้เขียนหนังสือที่เป็นความรักความผูกพัน เป็นความสุขที่ตัวเองค้นหามาตลอดทั้งชีวิต สุดท้าย…ยังยืนยัน…จะทำให้ “ยวดยาน” เป็นที่รักและทุกคนยังอยากให้การสนับสนุน ขอให้จับมือกันแบบนี้ต่อไป เพราะนั่นทำให้ “รามอินทรา” ยังได้ จอ…จ่อ…จ้อ แบบมีความสุขทุกสัปดาห์ อย่าลืมติดตามอ่านกัน เพราะยืนยันได้เลยว่า ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน ขอ จอ…จ่อ…จ้อ แบบยาวๆตลอดไปนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 กุมภาพันธ์ 2566