ยังคงเป็นคำถาม…ไม่ว่าจะเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้ ชีวิตของการเป็น “คนสื่อ” สายยานยนต์ จะสามารถดำรงอยู่ได้อย่างไร? ถ้า “ค่ายยานยนต์” แต่ละค่าย ต่างก็หดก็ลด “งบสนับสนุน” แบบแทบไม่เหลือให้ได้มีรอยยิ้มกันบ้าง? “รามอินทรา” คุยกับพรรคพวก ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน อยู่ยากขึ้นทุกวัน ยิ่งการเป็น “สื่อออนไลน์” ที่แต่ละค่ายยานยนต์ สามารถจัดทำเองได้ รวมถึงการนำเสนอที่ต้องบอก แทบไม่แตกต่างจาก “สื่อสายยานยนต์” นำเสนอ และที่น่าจะเป็นปัญหา…ทุกครั้งที่จะยื่นของบสนับสนุน ก้อ…จะถูกตั้งคำถาม…เรื่องเรตติ้ง เรื่องยอดวิว แล้วลงเอยด้วยการปฏิเสธ

สิ่งเดียวที่ “ค่ายยานยนต์” ยังคงใช้บริการ คือการเชื้อเชิญ “คนสื่อ” ไปร่วมทดสอบรถยนต์รุ่นต่างๆ สิ่งนี้แหละที่ “คนสื่อ” สายยานยนต์คงต้องคำนึงถึงเป็นอย่างยิ่ง จะทำอย่างไร? จะนำเสนออย่างไร? เพื่อให้เป็นที่ถูกใจ “คนยานยนต์” เพราะถ้ายังเป็นการนำเสนอในรูปแบบที่เหมือนๆกัน หรือสไตล์ก๊อปปี้เพรส บอกได้เลยว่า…อำนาจการต่อรอง หรือการจะถูกเป็น “ตัวเลือก” คงเป็นไปได้ยาก และหากจะได้งบสนับสนุนก็คงเป็นแค่พออยู่ได้ สิ่งสำคัญจะทำอย่างไร? เพื่อจะดำรงความเป็น “สื่อออนไลน์” ที่สามารถเรียกความสนใจจาก “คนยานยนต์” ได้ ที่เขียนยังงี้…ก็เป็นแค่การวิเคราะห์ของ “รามอินทรา” ด้วยความห่วงใย “คนสื่อ” สายยานยนต์ กับเส้นทางแห่งอนาคตเท่านั้นเอง

แต่…ทั้งหลายทั้งปวง ก้อ…แค่ความห่วงใย สุดท้าย…ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน จะทำเยี่ยงไร? ให้สามารถดำรงอยู่ได้แบบมีความหมาย ให้ “คนยานยนต์” ยอมรับในผลงาน “รามอินทรา” นั้นวันนี้…ก้าวพ้นความห่วงใยแล้ว ทั้ง “ยวดยาน” และ “เว็บไซต์…รามอินทรา” ก้อ…พอจะดำรงอยู่ได้ แม้อาจจะไม่สะดวกสบายเหมือนเมื่อครั้งอดีต แต่ก็ไม่ถึงกับยากลำบาก สิ่งสำคัญวันนี้กับวันวานของ “รามอินทรา” ก็แตกต่างโดยสิ้นเชิง ด้วยเพราะหมดภาระที่หนักอึ้ง สามารถดำรงอยู่ได้อย่างพอเพียง ไม่คิดจะดิ้นรน ไม่คิดจะอยากเด่นอยากดัง แค่ดูแล “ยวดยาน” ที่สร้างมากับมือ ให้อยู่อย่างภาคภูมิใจต่อไป ชีวิตนี้ ก้อ…โอเคที่สุดแล้วละครับ

ขอบคุณ “คนยานยนต์” ที่ยังรักและผูกพันกับ “รามอินทรา” ยังคงยอมรับและให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี จนวันนี้…ยังคงสามารถ จอ…จ่อ…จ้อ ได้ทุกสัปดาห์ ยืนยันจะเขียนหนังสือให้อ่านกันต่อไปอีกนาน เพราะยังเชื่อว่า “ทุกตัวอักษร” นั้นเขียนจากความจริงใจและปรารถนาดีอย่างแท้จริง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

23 กุมภาพันธ์ 2565