ปี 2568…เหลือแค่ 2 เดือนนิดๆ “รามอินทรา” ยอมรับว่าแม้สถานการณ์จะยากลำบาก แม้ว่าเศรษฐกิจจะไม่เอื้ออำนวย แต่…ก็สามารถก้าวผ่านไปได้อย่างไม่ถึงกับยากลำบาก เพียงแต่…ยอมรับว่า…ช่วง 3 เดือนสุดท้ายของทุกปีแหละ ที่ต้องวางแผนต้องคิดเยอะขึ้น โดยเฉพาะ…หนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่ยังคงเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ ที่เหลืออยู่ จะทำเยี่ยงไรถึงจะก้าวผ่านไปได้ นั่นหมายความว่า…ต้องคิดถึงปี 69 แล้ว เพราะการเสาะหารายได้นั้น ยิ่งยากเพราะต้องหารายได้แบบเป็นเทอมหรือเป็นปี จะทำอย่างไรที่จะนำเสนอให้ค่ายยานยนต์นั้น พร้อมที่จะสนับสนุนแบบยาวๆ ไม่ยังงั้น… “ยวดยาน” ก็คงยากที่จะปิดเล่ม และสามารถวางตลาดได้ตามกำหนด ซึ่งเป็นอีกจุดเดิม และออกวางตลาดตรงเวลามาตลอดระยะเวลา 27 ปี ก้อ…ต้องขอบคุณทุกค่ายยานยนต์ ที่ยังคงเห็นคุณค่า และให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี

ด้วยเหตุนี้…  3 เดือนสุดท้ายของปี จึงเป็นอีกห้วงเวลาที่ยากลำบาก เพียงแต่ “รามอินทรา” ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากบอกใคร เป็นเหมือนภารกิจที่ตัวเองพอใจที่จะทำ ขอเพียงให้ทุกคนได้เข้าใจ และอย่าถามว่า…เครียดบ้างมั้ย? ก็อยากให้ลองคิดดู…ต้องเขียนหนังสือสัปดาห์ละ 8 คอลัมน์ เมื่อถึงห้วงเวลานี้…ต้องมีเรื่องที่ต้องจัดการเพิ่มขึ้นมาอีก ปีนี้…ถ้าสังเกตจะเห็นว่า “ยวดยาน” มีการนำเสนอบทสัมภาษณ์ของประธานบริษัทเดือนละ 1 บริษัท วันนี้…แต่ละบริษัทล้วนมีเรื่องประชุมเยอะแยะไปหมด การที่จะขอเวลาของแต่ละประธาน เพื่อทั้งถ่ายภาพและสัมภาษณ์เป็นเรื่องยากมาก แต่…การถือเป็นการความท้าทาย ซึ่งแน่นอน…คนที่จะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ ก็เป็น “รามอินทรา” นี่แหละโดยมี “ช่างภาพ” ที่รู้ใจชื่อ ฑล มัลติโก เป็นคนถ่ายภาพให้ ก้อ…ได้เวลาไม่มากนัก น่าจะประมาณสัก 1 ชั่วโมง ส่วนบทสัมภาษณ์ก็เป็นอีกสไตล์ ที่ “รามอินทรา” จัดการเอง ห้ามลอกเลียนแบบ

3 เดือนสุดท้ายของทุกปี…จึงคงความหมายเป็นอย่างยิ่ง เป็นห้วงเวลาที่ยากจะอธิบาย ที่สำคัญ…หมดสิทธิ์ยกเรื่องให้ใครมาจัดการแทน เป็นเรื่องที่ต้องติดต่อจัดการ เพื่อความอยู่รอดของ “ยวดยาน” ก้อ…คุยกับ “ฑล” เหมือนกันว่า…ถ้าไม่ทำยังงี้ คิดว่าจะอยู่ยาวมาถึง 27 ปีหรือ เป็นเรื่องที่เขียนให้อ่านกันได้ แต่โวยวายไม่ได้ ถ้ายังอยากให้ “ยวดยาน” สามารถดำรงอยู่ และโปรดอย่าถามว่า…โอเคมั้ย? เหนื่อยมั้ย? คนนะครับ ไม่ใช่เครื่องจักร เคยทั้งเหนื่อยและท้อ แต่เมื่อนึกถึงความไว้วางใจจาก “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ก้อ…ต้องยืนขึ้นและก้าวเดินต่อไป เคยอยากแหกปากตะโกนมั้ย? ยิ่งกว่าอยาก แต่…ทำไม่ได้ เคยอยากร้องไห้มั้ย? เคยและทำบ่อยครั้ง แต่ทำคนเดียวร้องไห้กับตัวเอง ไม่ให้ใครเห็น เพราะยังอยากให้ “ยวดยาน” ก้าวอยู่และก้าวต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เป็น “เจ้านาย” และทุกคน ที่ยังส่วนผสมของ “ยวดยาน” เลยทำได้แค่…ร้องไห้กับตัวเอง

ก้อ…เป็นอีกเรื่องราวของ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ที่บางครั้งเคยถามตัวเองว่า…จะทนทำไม? ลำบากนักหรือ? แต่…เป็นเพราะ “ยวดยาน” เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา เรารักเราหวงแหน เราจึงต้องทน ทั้งๆที่ความอดทนมีขีดจำกัด แต่ยืนยันจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด เพราะสุดท้าย… “เรา” นั่นแหละน่าจะเหนื่อยมากที่สุด น่าจะร้องไห้ได้มากที่สุด แต่เราก็ต้องอดทน

ขอบคุณ “ตัวเอง” และจะอดทนต่อไป

ด้วยรักและผูกพัน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 ตุลาคม 2568