สัปดาห์ที่ผ่านมา… “รามอินทรา” เหมือนอยู่ในวังวนแห่งการเขียนหนังสืออย่างแท้จริง ทั้ง “ยวดยาน” ทั้ง “สูจิบัตร” ที่เกิดขึ้นมาพร้อมๆกัน เมื่อประมาณที่ พ.ศ.2542 ก็ทำคู่กันมาจนผ่านสู่ปีที่ 27 เป็นเรื่องที่ต้องบอกเหนือความคาดหมาย เป็นอย่างยิ่ง ด้วยไม่คิดว่า…จะจัดทำต่อเนื่องกันมายาวนานขนาดนี้ ด้วยเพราะ…วันนี้ “สื่อสิ่งพิมพ์” เหมือนถูกบดบังด้วย “สื่อออนไลน์” ไปหมดแล้ว แต่ทั้งสูจิบัตร ทั้งยวดยาน ยังคงดำรงอยู่ อดภูมิใจไม่ได้เหมือนกัน ด้วยเชื่อว่าถ้าเป็นออนไลน์คงไม่สามารถดำรงอยู่จนถึงวันนี้  เจอใครต่อใคร…ทุกคนยังคงให้กำลังใจ และอยากให้ “รามอินทรา” รักษาความเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ต่อไป จะพยายามจนสุดความสามารถ และคงไม่พยายามจะฝืนน ไหวก็คือไหว แค่นั้นแหละ

ยังเคยคิด…ถ้าวันนี้ต้องเป็น “สื่อออนไลน์” จะเป็นเยี่ยงไร? จะให้เป็น “ก็อปปี้เพรส” คงทำไม่ได้หรอก ที่สำคัญ…ใจไม่ชอบด้วย ยังเชื่อในมนต์ขลังของกลิ่นน้ำหมึก ยังชอบการเป็นหนังสือพิมพ์ ที่มีทั้งการจัดหน้า ทั้งการเขียนคอลัมน์ ที่เป็นแนวคิดของตัวเอง และยังชอบหน้าใหญ่ๆของความเป็นหนังสือพิมพ์ที่เห็นชัดเจน วันก่อนโน้น…ไปหาซื้อของกินที่ตลาด กม.2 เจอคนยืนอ่านหนังสือพิมพ์ เค้าตอบผมว่ามันชัดเจนกว่า ทั้งรูปแบบและวิธีการนำเสนอ รวมถึงความหลากหลายของข่าว ที่มีให้เลือกอ่านได้ แถมยังให้รายละเอียดได้ดีอีกด้วย ก็จะหาโอกาสอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เรื่อยๆ “รามอินทรา” ฟังแล้วอดอมยิ้มไม่ได้

เป็นอีกมุมความรู้สึกของคนที่ยังชื่นชอบในความเป็นหนังสือพิมพ์ ที่มีคอลัมน์และเรื่องราวที่หลากหลาย รวมถึงบทวิเคราะห์ต่างๆที่เป็นมุมคิดของแต่ละนักเขียน ที่หาไม่ค่อยได้ในสื่อออนไลน์ แต่…สุดท้ายที่เค้าสรุปนั้นชัดเจนยิ่ง สุดท้ายก็เป็นเรื่องของยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลงที่คนรุ่นใหม่ยังติดอยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยม และทุกอย่างอยู่ที่มุมมองและการวิเคราะห์ให้ถูกต้องเท่านั้น เพราะในความทันสมัยก็ยังมีอันตรายซุกซ่อนอยู่ด้วย แต่ก็ไม่มีใครถูกไม่มีใครผิด เป็นวิถีแห่งการเปลี่ยนแปลง ที่จะทำอย่างไรเพื่อให้อยู่กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ ไม่ยังงั้น…ก็อาจก้าวตามคนอื่นไม่ทัน เป็นวัฎจักรใหม่ของโลกการสื่อสาร ฟังแล้วก็เห็นคล้อยตามด้วย

สำหรับ “รามอินทรา” เคยบอกกับพรรคพวกว่า…อาจโชคดีก็ได้ที่แก่ก่อน ก้าวพ้นจากวัยที่ต้องไปแข่งขันกับใครแล้ว ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อยู่กับปัจจุบัน และไม่ฝืนอนาคต จะได้ไม่เครียดไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ ยังมีงานเขียนหนังสือ ทุกสัปดาห์ก็น่าจะโอเคที่สุดแล้วล่ะ รวมถึงยังได้เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้ทุกคนที่ติดตามได้อ่านกัน เป็นอีกความสุขที่ “รามอินทรา” จะพยายามรักษาให้อยู่นานที่สุด เพราะนี่เป็น “รามอินทรา” อย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องไปแข่งกับใคร หรือไปอวดอ้างสรรพคุณใดๆ ถ้าเรื่องนั้นไม่ใช่ตัวตนของเรา

เป็นตัวเราที่ไม่เอาใครมาแอบอ้าง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 มีนาคม 2568