ยังคงอยู่ในวังวนเดิมๆ สำหรับการเมืองไทย ที่ยึดผลประโยชน์แห่งตน และพวกพ้องเป็นที่ตั้ง เพราะทุกการเลือกตั้งนั้น มีต้นทุนที่สูงยิ่ง โดยเฉพาะ…คนที่เป็นหัวหน้าพรรค ยิ่งอยากได้เสียงเยอะๆก็ยิ่งต้องใช้เงินแยะๆ ต้องเลือกทีมงานที่มีคุณภาพ ไม่ยังงั้นการลงทุนก็จะสูญเปล่า เมื่อเป็นเยี่ยงนี้…เมื่อสามารถจัดตั้งรัฐบาลได้ หรือได้เข้าร่วมรัฐบาล จึงเป็นความจำเป็นต้องเลือกเส้นทางที่สามารถสร้างคุณภาพชีวิตได้สูงที่สุด ก้อ…ไปแปลกอะไรทุกครั้งที่มีการเลือกตั้ง จึงมีข่าวเรื่องการใช้เงินซื้อเสียง รวมถึง…การโวยวายของคนแพ้ ที่ไม่ยอมแพ้ พยายามทุกวิถีทางเพื่อล้มการเลือกตั้ง หรือทำให้การเลือกตั้งเป็นโมฆะดั่งที่เห็นกันอยู่ในทุกวันนี้

จริงๆก็อยากรู้เหมือนกันว่า…ถ้าต้องเลือกตั้งใหม่ เงินที่ใช้จ่ายนั้นเป็นเงินของใคร ใครจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะงบที่ใช้จ่ายนั้นมิใช่น้อย เป็นเงินของประชาชนคนไทยใช่มั้ย ถ้าสมมุติถ้าเลือกใหม่แล้วยังแพ้อีก จะเรียกร้องให้มีการเลือกตั้งใหม่อีกมั้ย ก็เลือกจนหว่าพรรคตัวเองจะชนะนั่นแหละ ถึงจะยุติธรรม ยังงั้นใช่มั้ย? เพราะเท่าที่ติดตามข่าว ประเทศนี้ไม่มีใครดีกว่าพวกกู ไม่ว่าจะเป็นระบบไหนก็ไม่โอเค เลยไม่รู้ว่า…เป็นเพราะอะไร ทำไมไม่ยอมรับกันบ้าง เมื่อแพ้ก็คือแพ้ ถ้าบอกว่าเค้าโกง แสดงว่า…เค้าเก่งใช่มั้ย? สามารถโกงพวกคุณได้ ทั้งๆที่ก่อนเลือกตั้งเชื่อมั่นกันมากว่า…จะชนะ

ก้อ…เขียนไปเรื่อยเปื่อยแหละ เพราะรู้สึกเบื่อหน่ายกับคนการเมือง ที่ยิ่งนับวันยิ่งชัดเจนถึงแนวคิดว่าเป็นคนแบบไหน ก้อ…ไม่ได้เหมารวมนะ แค่บางพรรคเท่านั้น ที่รู้สึกว่ามีปัญหาเยอะมาก คนไทยอยากได้รัฐบาลใหม่เร็วๆ จะได้มาช่วยแก้ปัญหาปากท้อง เพราะวันเวลาผ่านไปรวดเร็วจริงๆ ยังไงก็อยากให้มีคนรัฐบาลมาบริหารประเทศ ยิ่งคนชายแดนยิ่งยากลำบาก เจอคนเขมรที่คุยภาษาคนไม่รู้เรื่อง อยากมีสงคราม ก้อ…เอาจริงๆซะที แต่ถ้ามีขอให้เบ็ดเสร็จ อย่าให้กลับมาเป็นเหมือนวันนี้ ยิ่งถ้าจะอยากโอเคก็ถล่มกรุงพนมเปญซะเลย จะได้จบข่าวจริง

สำหรับ “รามอินทรา” ยังคงต้องเขียนเรื่องราวให้อ่านกัน สัปดาห์ละ 3 เรื่อง 3 สไตล์ ไม่ว่าจะเป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ยังไงก็อยากให้ติดตามอ่านกันนะครับ จะได้มีพลังเขียนให้อ่านกันทุกวสัปดาห์

รักนะ…รักทุกคน “รามอินทรา”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

25 กุมภาพันธ์ 2569