ก้อ…มีคำถามอยู่เสมอๆว่า…วันนี้… “คนบริษัท” นั้นเปลี่ยนแปลงไป ขณะที่ “คนสื่อ” ก็ไม่แตกต่างกัน มีการเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน ด้วยอาจเป็นเพราะโลกของการสื่อสาร รวมถึงโลกของความเป็นจริง ไม่ว่าจะเป็นด้วยวิถีแห่งการสื่อสารหรือวิถีแห่งการทำงาน “คนบริษัท” มีทั้งเปลี่ยนหน้าที่มีทั้งเกษียณ เมื่อผนวกกับโลกการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไป เห็นชัดเจนยิ่งถึงการเปลี่ยนไป รวมถึง “รามอินทรา” เองก็อายุเยอะขึ้น คนสื่อรุ่นเดียวกันมีทั้งเลิกรา มีทั้งเกษียณด้วยเหมือนกัน ก็ไม่แปลกใจที่…ตัวเองจะไม่ค่อยได้ออกงานเหมือนเมื่อวันวาน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องๆ ได้ออกงานกันเอง แต่…ก็ยังมีการสื่อสารหากัน ยังคงใช้มือถือให้เป็นประโยชน์ ยังคงกริ๊งกร๊างหาคนที่รู้จักกัน ทั้งคนสื่อและคนบริษัท

แต่…วันนี้ก็เริ่มมีปัญหาเรื่องการสื่อสารเหมือนกัน เมื่อคนบริษัทเริ่มมีชีวิตติดประชุม โอกาสที่จะได้คุยกันแบบยาวๆ เป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น เสียงปลายสายเหมือนเสียงกระซิบทุกครั้ง ประชุมครับประชุมค่ะ ก้อ…ยอมรับว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ไม่ใช่ไม่อยากคุยด้วย แต่เป็นเพราะติดประชุม และเมื่อประชุมเสร็จบ่อยครั้งก็ลืมทุกเรื่องราว มึนไปหมดกับชีวิตติดประชุม ประชุมเสร็จก็มื้อค่ำ อยากกลับบ้านอยากพักผ่อน บางครั้งก็ยังมีภารกิจเรื่องครอบครัวอีกต่างหาก “รามอินทรา” เลยเข้าใจถึงความรู้สึกของคนบริษัท หรือจะให้ติดต่อผ่านไลน์ “รามอินทรา” ก็เชื่อว่า…คงไม่มีเวลาเหมือนกันแหละ การอยู่ในห้องประชุมคงไม่มีอารมณ์อยากไลน์คุยกับใครหรอก แต่เรื่องตรงหน้าที่ประชุมกันก็เชื่อว่า…ปวดเฮดไปหมดแล้ว ไม่มีอารมณ์จะมาพิมพ์คุยกับใครอีกหรอก เผลอๆก็ไม่มีการคุยไลน์เลย เพราะปิดเครื่องอยู่แล้ว

ด้วยประการฉะนี้…ชีวิตของคนสื่อกับคนบริษัท จึงแทบเป็นเหมือนเส้นขนาน ต่อให้อยากคุยต่อให้อยากไลน์ด้วย แต่ก็เป็นด้วยเงื่อนไขแห่งวิถีการทำงานนั่นแหละ ทำให้จำเป็นต้องห่างเหินโดยปริยาย เมื่อเป็นเยี่ยงนี้ บ่อยครั้ง “รามอินทรา” ก็ยอมรับ…ไม่คิดจะกริ๊งกร๊างไปคุยด้วย ส่วนเรื่องไลน์ตัดทิ้งไปได้เลย ด้วยไม่ถนัดที่จะมานั่งพิมพ์ข้อความ สุดท้าย…ก็ทางใครทางมัน นานๆเข้าก็เหมือนคนที่ห่างเหินกัน จนกลายเป็นลืมกันไปเลยก็มี “รามอินทรา” ยังโชคดีนะที่มี “ยวดยาน” เป็นเหมือนสื่อกลาง บางครั้งก็เขียนเรื่องคอลัมน์ของตัวเอง รวมถึงยังมีคอลัมน์ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊กที่ยังได้เขียนถึง “คนพีอาร์” ถึงจะได้อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง แต่บางครั้งก็มีคนอื่นอ่านแจอแล้วส่งต่อให้ ก็ยังมีโอกาสได้รับรู้ หรือบางครั้งในรอบหนึ่งปียังมีงานครบรอบของ “ยวดยาน” ให้ได้เจอะเจอกัน ได้สื่อสารหากัน จนกลายเป็นอีกวันที่ทุกคนยังคงจดจำได้  และพร้อมจะปรึกษาเพื่อมาเจอะเจอกัน

เป็นอีกวิถีของวันนี้ ที่อย่างน้อย “รามอินทรา” ก้ยังมีวิถีของตัวเองที่สามารถสื่อสารถึงทุกคน ยังมีงานเขียนทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 คอลัมน์ 3 สไตล์ เป็น “รามอินทรา” ยกนิ้วให้ “รามอินทรา” จุ๊กจิ๊ก และ “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ เป็นอีกช่องทางที่ยังคงดำรงอยู่และเป็นเหมือนโซ่ข้อกลางระหว่างกัน

ขอบคุณที่ยังระลึกถึงกันเสมอ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 มีนาคม 2568