“รามอินทรา” บอกกับคนใกล้ตัวเสมอๆว่า…ไม่เคยมีใครเห็น วันที่เราลำบาก แต่…มักจะมีคนเห็นวันที่เราสบาย ก้อ…ไม่แตกต่างจากความสำเร็จของ “ยวดยาน” ที่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย 24 ปี…ที่ค้นหาตัวเองจนเจอะเจอ ผ่านหลากหลายเรื่องราว…ทั้งทุกข์และสุข เคยบอกกับ “ออย” สมบูรณ์ คัมภีระ ว่า…เคยขับรถแล้วน้ำตาไหลออกมา เพราะยังไม่รู้ว่า…พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้อยากไปหาใคร เมื่อในห้วงคำนึง…มีแต่ความมืด มองไม่เห็นอะไร ไม่เห็นความสำเร็จ เพราะทุกอย่างเป็นแค่ความฝันและความหวัง อยากออกไปหาใครสักคน ไม่รู้ ไม่มีภาพชัดๆ ด้วยเพราะ…ยังไม่รู้จักใครเหมือนวันนี้ รวมถึงการสื่อสารที่ยังไม่สะดวกสบายเช่นวันนั้น…ไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้

แต่วันนี้…มีแต่คนเห็นมีแต่คนรู้ มีแต่คนเก่งๆรอบตัว มีแต่คำเสนอแนะ มีแต่คำบอกให้ทำ แต่…ก็ไม่มีใครยืนยันความสำเร็จ เพราะคนทำไม่ได้พูด และคนพูดก็ไม่เคยทำ และไม่คิดจะทำอยากบอกทุกคน…ไม่มีใครรู้อนาคต ไม่มีรู้ความสำเร็จ ทุกอย่างล้วนมาจากการเรียนรู้และฝึกทำ “ยวดยาน” ก็ไม่แตกต่างกัน เพราะ “รามอินทรา” เรียนรู้และเชื่อมั่นในประสบการณ์ การผ่านการเป็น “ฝ่ายศิลป์” หนังสือพิมพ์แนวหน้า การอยู่ท่ามกลาง “มือวาง” ของคนหนังสือพิมพ์ สอนให้ครูพักลักจำ สอนให้เก็บเกี่ยวข้อมูล แต่…ไม่เคยคิด วันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่แอบเก็บแอบจำ จนเป็นส่วนผสมของความสำเร็จ ที่ทำให้ “ยวดยาน” แตกต่างแต่มั่นคงยิ่ง

เหมือนมีคนถาม…ทำไมไม่ฝึกคน อยากบอกถ้าฝึกง่ายจริง คงมี “ศิษย์รามอินทรา” เต็มบ้านไปแล้ว งานเขียนที่เป็นตัวตนนั้น น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์ ที่ผสมกับพรแสวง แล้วบอกความมานะ อยากเป็นอยากทำ ไม่ใช่เรื่องอยากสอนใครก็ได้ วันนี้…ที่อยากบอก ความแตกต่างคือการไม่ยอมเรียนรู้ การไม่ค่อยอดทน แค่มาทำงานยังไม่ตรงเวลา แค่อยากหยุดก็หยุด ไม่มีเหตุผล คงไม่ต้องบอกนะว่า คำตอบสุดท้ายคืออะไร? และโปรดอย่าถาม…ทำไมไม่คิดจะสอนใคร? เพราะเบื่อที่จะตอบคำถามเดิมๆ

สุดท้าย…คงแต่อยากบอก…ความสำเร็จของ “ยวดยาน” เป็นอีกบทพิสูจน์…ความมุ่งมั่นที่จะสร้างความแตกต่าง เป็นความเชื่อมั่นในทิศทางของตัวเอง และสุดท้าย…เป็นความเชื่อมั่นที่ได้รับแบบไม่มีเหตุผลจาก “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ที่เป็นเหมือนแรงบันดาลใจ แค่บอกว่า…อย่ายืมจมูกคนอื่นหายใจ ให้หายใจด้วยตัวเอง และยืนยันอีกครั้ง “ยวดยาน” จะเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ยึดมั่นในทิศทางของตัวเอง เลยหยิบมาเขียนเป็น “รามอินทรา” นำมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์นี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

7 กันยายน 2565