สถานการณ์ 3 เดือนสุดท้ายของแวดวงคนยานยนต์นั้น ถ้ามองให้ลึกๆ จะมีความน่าสนใจอยู่มาก โดยเฉพาะ…เกมการช่วงชิงความสำเร็จของแต่ละค่าย ที่ทุกตัวเลขนั้นมีความหมายเป็นยิ่งนัก “รามอินทรา” อยู่ในแวดวงยานยนต์มานานพอสมควร เฉพาะที่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…ปีที่ 28 แล้ว สิ่งที่ได้เห็นชัดเจน ปีนี้เป็นอีกปีที่ยากลำบากของคนยานยนต์ ตัวเลขแต่ละตัวขยับยากกว่าที่คิด ยิ่งบ้านเมืองมีเรื่องเล่ามากมาย เรื่องปากท้องที่เป็นเหมือนต้นทางความสำเร็จนั้น ยอมรับว่า…คนไทยเจอะเจอแต่ปัญหาที่บั่นทอนชีวิตเยอะมาก ล่าสุด…ที่เจอปัญหาเรื่องน้ำท่วมยิ่งเหมือนซ้ำเติมแทบจมดิน กริ๊งกร๊างหาพรรคพวก…แต่ละคนล้วนเป็นเหมือนพัดลม ส่ายหน้าแบบไม่อยากคุย ประชุมกันแทบจะฟุบกับโต๊ะ ก็ยังไม่เลิกประชุม ค่ายไหนก็อยากได้ตัวเลข แต่ตัวเลขอยู่ไหนล่ะ

“รามอินทรา” เข้าใจคนบริษัทที่วันนี้…เจอะเจอกับความยากลำบาก ไม่อยากเชื่อ “คนพีอาร์” แทบไม่ค่อยได้เจอะเจอ ซึ่งแตกต่างจ่ากวันวานเป็นอย่างยิ่ง น่าจะเป็นด้วยวิถีแห่งความเปลี่ยนแปลงนั่นแหละ ที่ทำให้วิถีคนบริษัท คิดเปลี่ยนไปจากวันวานโดยสิ้นเชิง วังวน “คนพีอาร์” นั้นเหมือนจะไม่ได้สื่อสารกับ “คนสื่อ” เลย มีอะไรก็ส่งข่าวผ่าหน้าจอสี่เหลี่ยม คุยกันด้วยตัวอักษรคุยกันแบบคุยไปประชุมไป แล้วจะคุยกันรู้เรื่องยังไง ก้อ…ไม่แปลกใจถ้าอยากได้ยินเสียง ก็จะได้ยินเพียงเสียงกระซิบ เพราะติดประชุม ห้วงเวลาที่เหลืออยู่แค่ 3 เดือนนั้น “รามอินทรา” รับรู้ได้ว่า…ทุกค่ายนั้นยากลำบาก ทุกคนทำงานก็พลอยอึดอัด อยากทำโน่นทำนี่ แต่ด้วยวิถีเศรษฐกิจตัวเลขยอดขายแทบไม่ขยับ แล้วจะไปขับเคลื่อนได้อย่างไร แค่คิดก็เหนื่อยกว่าทำแล้วล่ะ สุดท้าย…เลยไม่ค่อยกล้าจะกริ๊งกร๊างหรือติดต่อหาใคร เพราะกลัวได้ยินแค่เสียงกระซิบ ก่อนวางสาย

นั่งเขียนต้นฉบับ พยายามที่จะคิดหา “ตัวละคร” เพื่อมาเป็นข้อมูล คำตอบชัดเจน ไม่รู้จะเขียนถึงใคร เพราะไม่ค่อยได้คุยกัน ที่ยอมรับบางครั้งก็รู้สึกอึดอัด ติดต่อไม่ได้ไม่มีใครค่อยยอมรับสาย ก้อ…เข้าใจล่ะว่าติดประชุม แต่ที่ไม่เข้าใจคือ ไม่กริ๊งกร๊างกลับมา สุดท้าย…วังวนจองการเป็นคนเขียนกับชีวิตของคนบริษัท เหมือนถนนคนละสาย สายหนึ่งมีแต่ความวุ่นวาย คนเยอะประชุมแยะ หูทั้งสองข้างแทบไม่รับรู้เรื่องอะไร นอกจากเสียงจากห้องประชุม อีกสายหนึ่งถนนโล่ง จนต้องมองหา เพื่อนร่วมทาง สุดท้าย…ก็เคว้งคว้างมองเห็นแค่ตัวเองที่ไม่มีเป้าหมายให้ไปถึง เพราะไปแล้วไม่รู้ว่า จะเจอะใครมั้ย เลยต้องจอดข้างทาง เพื่ออยู่กับตัวเอง เขียนเรื่องราวตามแนวคิดที่คิดเอิงเออเอง แต่ก็ต้องเขียนเพราะเป็นอาชีพ อาชีพของคนสื่อที่ต้องเขียนถึงคนยานยนต์ คนที่มีตัวตนแต่เหมือนไร้วิญญาณ เป็นหุ่นในห้องประชุม

เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

30 กันยายน 2569