ก้อ…อย่างที่เขียนให้อ่านกันบ่อยครั้ง และยิ่งบ่อยครั้งขึ้น กับข้อมูลในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ ที่ “โซ่หลุด” ต้องพยายามคิดและติดตามความเคลื่อนไหวของ “คนบริษัท” มาเขียนให้อ่านกัน จะไม่พยายามนำเรื่องราวของผลิตภัณฑ์มาเขียน ด้วยเพราะถูกนำเสนอกันไปอย่างละเอียดแล้ว ทั้งใน “ยวดยาน” และตามหน้าจอสี่เหลี่ยม อยากเขียนถึงความเคลื่อนไหวของคนทำงานที่เป็นต้นทุนสำคัญของความสำเร็จ ซึ่งในวันนี้…ก็เหลือกันอยู่แค่ 2 ค่าย เป็นไทยฮอนด้า กับไทยยามาฮ่า เท่านั้น จึงเป็นงานเขียนที่แตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง นอกจากค่ายเหลือน้อยลง “คนทำงาน” ก้อ…เหลือน้อยตามไปด้วย แถมวิถีทางคนทำงานก็เปลี่ยนแปลงไป จากเจอกันเป็นผ่านหน้าจอ นานๆ ครั้งถึงจะได้เจอกัน แต่…ก็ไม่มีเวลาคุยกันนานๆ อีกแหละ ไม่อยากเชื่อ…บางครั้งไปงานเปิดตัวหรืองานแถลงนโยบาย แถมไม่ได้เจอ “คนบริหาร” เลย แถลงข่าวจบก็มีคิวงานอีกเยอะแยะ แค่แวะไปหาของกินแล้วก็กลับออฟฟิศ แค่นั้นจริงๆ

วันนี้…ด้วยวิถีแห่งโลกการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไป “โซ่หลุด” มักจะถูกถามเรื่องการใช้สื่อโซเชียล ทำไมถึงไม่ไลน์คุยกัน ซึ่งน่าจะมีเวลามากกว่าการคุยกันผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม เหมือนย่นความห่างให้เข้าใกล้กันได้ สามารถคุยกันได้หลายแบบ ก้อ…คงไม่มีข้อแย้งอะไรกับการย่นเวลาเมื่อใช้สื่อสมัยใหม่ แต่ที่ “โซ่หลุด” รู้สึกและยิ่งรู้สึกมากขึ้น ก็คือหน้าจอสี่เหลี่ยมเหมือนย่นระยะทาง แต่กลับรู้สึกเหมือนยืดความผูกพันให้ห่างออกไป อยากรู้ว่า…การคุยกัน เห็นหน้ากันแบบวันวานนั้น สู้การคุยกันผ่านหน้าจอผ่านตัวหนังสือไม่ได้ตรงไหน? ก้อ…ขนาดคุยกันยังไม่มีเวลาเลย แล้วคุยกันผ่านตัวหนังสือ จะเอาเวลา จะเอาสมาธิตรงไหน เพราะไม่รู้ว่าตอนนั้นคุณว่างจริงๆ หรือ? ถ้าว่างงั้นโทรคุยเลยดีมั้ย? จะนาน จะเร็ว อยู่ที่คุณนั่นแหละกำหนดได้เอง ก้อ…แค่อยากคุยเพลินๆ ไม่เอาน้ำ เอาแห้งๆ แบบคุณภาพ นอกจากรู้เรื่องแล้ว มิตรภาพก็ยังคงอยู่อีกด้วย

พรุ่งนี้…เชื่อมั้ย “โซ่หลุด” ถูกคนไม่โอเคเยอะขึ้นทุกวัน ก้อ…เพราะแค่ไม่กริ๊งกร๊างไปคุยด้วย จะถูกเหมาเลยว่ามีปัญหาอะไร ทำไมไม่โทรมา แปลกเนาะ ทำไมต้องเป็นกูด้วยล่ะ ที่ต้องเป็นฝ่ายโทร ทำไมไม่คิดจะโทรกลับบ้านหรือ? หรือบางครั้ง พอผิดนิดเดียว ขอโทษ…อาจเป็นถนนพหลโยธินเลย เลยไม่แปลกใจที่ยิ่งนับวัน “โซ่หลุด” ยิ่งเหลือคนคุยน้อยลง เพราะแค่ห่างหายจากการกริ๊งกร๊างไปคุยด้วย ก้อ…ผิดที่ไม่โทรไปหาเค้า เป็นอีกวังวนแห่งวิถีที่ต้องยอมรับ เพราะทุกคนนั้นมีงานยุ่งเต็มล้น มีเพียง “โซ่หลุด” เท่านั้นแหละที่มีเวลาว่างเยอะที่สุด เพราะรู้จักใช้ทุกเวลาให้เป็นประโยชน์ เขียนงานวันเสาร์ไม่มีเวลาไปกิน ไปชอปเหมือนวันวาน

เอวัง…ก็มีด้วยประการฉะนี้