สัปดาห์ก่อน… “เจ้านาย” แวะมานั่งคุยต่อที่ห้องรับแขกยวดยาน คุยกันเรื่อยเปื่อยทั้งของวันนี้และวันวาน เส้นทางที่ได้รู้จักนั้นเป็นปี 2516 ซึ่งตอนนั้น…ยังทำงานเป็นฝ่ายจัดจำหน่าย อยู่ที่นิตยสารอนุทิน คู่ชีวิต ดารา-นักร้อง “เจ้านาย” เพิ่งเริ่มทำนิตยสาร “กรังด์ปรีซ์” ได้ไม่นาน เจอกันที่โรงพิมพ์บางกอกเวิล์ด ในเครือบางกอกโพสต์ ซึ่งเชื่อว่า… “เจ้านาย” คงจำไม่ได้หรอกว่า เป็นปีที่เจอกัน ไม่น่าเชื่อเวลาผ่านไปกว่า 50 ปีแล้ว แถมวันนี้…ยังมาเป็น “คนกรังด์ปรีซ์” ของ “เจ้านาย” อีกต่างหาก ก้อ…ดีใจที่เห็นรอยยิ้มของ “เจ้านาย” เมื่อเล่าถึงเรื่องราวของวันวาน แถมยังตบท้ายด้วยว่า…รุ่นเราชีวิตมันสู้จริงๆ ทำงานกันแบบไม่มีเหนื่อยแล้วก็ไม่ง่ายเหมือนวันนี้กับความสำเร็จ คิดถึงแล้วสนุก อยากหาคนรุ่นนั้น มานั่งคุยถึงความหลังกัน ถ้าธนิตไม่พูดผมก็คงลืมไปแล้ว

ชีวิตของ “เจ้านาย” นั้น เป็นชีวิตต้องสู้จริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักจนถึงวันนี้ ยังไม่เห็นหยุดทำงานเลย เป็นชีวิตที่มีรสชาติมาก อีกสิ่งหนึ่งที่มาเหมือนปกตินิสัย “เจ้านาย” เป็นสายเปย์มาตั้งแต่ยังไม่รวย จำได้ว่าช่วงที่เจอกันที่บางกอก เวิล์ด นั้น ทุกครั้งที่แวะเวียนมาดูนิตยสาร กรังด์ปรีซ์ จะไม่เคยมามือเปล่า ทั้งสองมือมีของฝากมาฝากคนโรงพิมพ์เป็นโอเลี้ยง กาแฟเย็น และข้าวผัด หรือข้าวต่างๆ จะหิ้วเต็ม 2 มือมาทุกครั้ง และที่จดจำได้ไม่ลืม “เจ้านาย” แต่งตัวเรียบร้อย กางเกงยีนส์ เสื้อยืดสีขาว รองเท้าขาว ใส่ทับเรียบร้อยในทุกครั้งที่เจอกัน ต้องยอมรับ…เป็นสายเปย์สายเนี๊ยบของแท้

อีกเรื่องที่จำได้…ถัดมาไม่นาน “รามอินทรา” ก็ออกจากอนุทิน คู่ชีวิต มาทำงานอยู่ที่โรงพิมพ์ บางกอก เวิล์ด ของ “เฮียแกละ” คชา ………… ที่ตั้งอยู่แถววัดพระยายัง แถวๆโคลีเซี่ยม ก็ยังได้เจอกันเพราะ “เจ้านาย” จะเอาหนังสือไปให้พิมพ์ ซึ่งตอนนั้นยังไม่มีโรงพิมพ์เอง ภาพจำเดิมๆ แค่เปลี่ยนสถานที่ ทุกครั้งที่เจอกัน..ก็จะถูกแซวเสมอว่า…นิต ไปอยู่กับพี่แกละให้เท่าไหร่ พี่ให้ 2 เท่า เป็นเรื่องแซวขำๆที่หลอกเล่นกับ “เฮียแกละ” ซึ่งก็จะถูกย้อนถามทุกครั้ง…เป็นอะไรล่ะ มาทีไรก็ชวนแต่ไอ้นิดไปทำงานด้วย คำตอบก็คือเสียงเราะและคำพูด…ไม่รู้เห็นมันขยันดี มาทีไรก็เห็นนั่งทำงานทุกครั้ง ก้อ…ไม่คิดว่า…วันหนึ่งหลังจากที่ “รามอินทรา” โยกย้ายจาก “บางกอก สาส์น” ไปทำหนังสือทำแนวหน้า แล้วจะได้มาเป็น “คนกรังด์ปรีซ์” ของเจ้านาย จนถึงทุกวันนี้ ซึ่งก็มีการเดินเข้าเดินออกถึง 3 รอบ และมาประสบความสำเร็จกับหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่มั่นคงมาจนถึงปีที่ 28 แล้ว น่าจะเป็นที่ทำงานที่สุดท้ายแล้วล่ะ

วันนั้น…นั่งคุยกับ “เจ้านาย” ถึงเรื่องราวแห่งความหลังที่เป็นอีกความสุขของ “คนทำงาน” ที่มีชีวิตเกี่ยวดองกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ขอบคุณ “เจ้านาย” ที่ยังคงไว้ใจและเชื่อมั่นในวิถีของ “รามอินทรา” จนทำให้ประสบความสำเร็จจาก “ยวดยาน” ที่น่าจะเป็นอีกตำนานของสื่อสิ่งพิมพ์

ขอบคุณ “เจ้านาย” ที่เป็นส่วนสนับสนุนของ “รามอินทรา”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

28 มกราคม 2569