ปีนี้…อย่าได้เผลอไผลปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะว่ากันว่าเป็นปีที่น่าจะยากลำบาก และอาจจะลากยาวไปรวม 3 ปี กว่าจะโอเคขึ้นน่าจะเป็นหลังปี 70 โน่นแหละ ด้วยประการฉะนี้…ขอให้เตรียมตัวรับสถานการณ์กันไว้ ไม่ประมาทนั่นแหละโอเคที่สุด อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถ้าเราเตรียมตัวเตรียมพร้อม ที่ว่าหนักก็จะผ่อนคลายกลายเป็นเบาลงได้ การได้รู้ทันเหตุการณ์รู้ว่า…ตัวเราพร้อมแค่ไหน? เชื่อว่า…จะไม่เดือดร้อนจากทุกปัญหา แค่มีน้อยก็ใช้น้อยกินน้อยหน่อย ที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปเสียเงิน อยู่กับความเป็นจริงให้ได้ เมื่อทุกคนต่างก็ต้องเจอะเจอปัญหาไม่แตกต่างกัน

สำหรับ “รามอินทรา” ยอมรับวันนี้ ถูกตั้งคำถามบ่อยมากว่า…เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า ด้วยอาจเป็นเพราะ…น้ำหนักตัวที่ลดลง เลยถูกมองว่า…ไม่สบายใช่มั้ย? จริงๆแล้วไม่ได้เป็นอะไร ยังแข็งแรงดี แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งน้ำหนักเยอะก็ดูแลละเอียดขึ้น ก็ลดน้ำหนักลงได้ วันนี้เหลือไม่เกิน 75 กิโลกรัม และยังแข็งแรงขึ้น เดินได้มากขึ้น รวมถึง…นอนเร็วขึ้น จากเคยนอนเที่ยงคืน ก็เปลี่ยนมาเป็นไม่เกิน 4 ทุ่มครึ่ง ตื่นตี 4 ครึ่ง ทำโน่นทำนี่ แล้วก็เตรียมตัวไปทำงาน

อีกเรื่องที่เปลี่ยนไป กลับบ้านเร็วขึ้น ก็ประมาณบ่าย 2 โมงนิดๆ ด้วยเพราะวันนี้เกษียณแล้ว ไม่มีเรื่องเวลาขอแค่หน้าที่ความรับผิดชอบเรียบร้อย ซึ่งไม่มีปัญหาเพราะ “รามอินทรา” เขียนต้นฉบับวันเสาร์-อาทิตย์ เสร็จเรียบร้อยแล้ว เช้าวันจันทร์ก็ส่งต้นฉบับได้ เหตุผลก็คือ…จะได้มีเวลาทำโน่นทำนี่ช่วงที่มาทำงาน ใครแวะเวียนมาก็สามารถคุยได้แบบไม่ต้องกังวล ช่วงเที่ยงไม่มีอะไร ก็พักผ่อนไปตามเรื่อง ชีวิตเรียบง่ายขึ้นใครจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเรา ดูแลรับผิดชอบแค่หนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…โอเคแล้วล่ะ ถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่วันนี้…ไม่มีหนี้แม้แต่สลึงเดียว พอมีเงินเก็บบ้าง เพื่อไว้ใช้จ่ายยามชรา ชีวิตก็เป็นสุขแล้วครับ

เป็นวิถีชีวิตของ “รามอินทรา” ที่ยอมรับว่าเปลี่ยนไป รู้สึกใจนิ่งลงไม่รู้สึกอยากต่อสู้กับใคร อยากดูแล “ยวดยาน” ให้อยู่ได้นานๆ เป็นอีกความภาคภูมิใจที่สามารถทำให้เป็นสื่อสิ่งพิมพ์ที่ดำรงคงอยู่ได้เพียงฉบับเดียว ก้อ…ตั้งใจไว้ว่า…จะพยายามดูแลตัวเองให้มีสุขภาพแข็งแรง เพื่อจะได้ดูแล “ยวดยาน” ให้เติบโตต่อไป สิ่งที่น่าห่วงก็คือแนวร่วมนี่แหละ จะทุ่มเทเหมือนเราหรือไม่ ถ้าใจเหมือนกันไม่เอาเปรียบกัน ก็น่าจะเป็นอีกพลังหนุนที่ทำให้ “รามอินทรา” มีพลังที่จะทำให้อยู่กันได้แบบยาวๆ ก้อ…พยายามไม่ยุ่งอะไรมากนัก ขอให้เป็นสำนึกของทุกคนที่จะต้องรู้ว่า…อะไรควรหรือไม่ควร? แต่นั่นแหละ… “รามอินทรา” เทใจให้อยู่แล้ว

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันทุกสัปดาห์ ก้อ…ยังมีพลังตราบใดที่ยังมีคนคอยซัพพอร์ต พร้อมที่จะเป็น “คนเขียนหนังสือ” ให้อ่านกันต่อไป เป็นสัญญาณที่อยากบอกทุกคน

ขอบคุณที่ดูแลกันมาตลอด

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 ธันวาคม 2568