ปี 67…โบกมือลาเตรียมอำลาแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าปี 68 จะเป็นเยี่ยงไร? ถ้าถามว่า…พึ่งพาอะไรใครได้มั้ย? คงตอบได้แค่เพียงว่า…ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ยังไง…ก็ดูแลตัวเองใช้สอยอย่างคนที่รู้จักกระเป๋าตังค์ตัวเอง อย่าเพลิดเพลินกับการสั่งของผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม เห็นอะไรแล้วอยากได้ไปซะหมด บางครั้งสั่งแล้วสั่งอีก จนของเต็มบ้าน สุดท้าย…มีแต่ของแต่ไม่มีจะกิน เผลอๆต้องเอาของออกมาขายแบบยอมขาดทุน วันนี้…ใครที่ยังมีตังค์ใช้แบบไม่เดือดร้อน ถือว่า…โอเคแล้ว หรือยังไงก็ต้องทำตัวให้เป็น “คนเงินเดือน” สิ้นเดือนยังมีเงินให้กด ถึงจะมากจะน้อยก็ยังดีกว่าไม่มี และที่ไม่ควรประพฤติโดยเด็ดขาด อย่าได้คิดไปกู้เงิน นอกระบบโดยเด็ดขาดใครที่เคยคิดตามข่าวจะรู้ได้ดีว่า…บทสรุปจะเป็นเยี่ยงไร แค่รู้จักดูแลตัวเองดูแลการใช้จ่าย ชีวิตก็น่าจะมีความสุขแล้วล่ะ

สำหรับ “รามอินทรา” ถือว่า…โชคดีที่สุดแล้ว ที่วันนี้ไม่มีหนี้แม้แต่สลึงเดียว ถึงจะไม่ร่ำรวยแต่ครอบครัวก็มีความสุข ก้อ…ยอมรับนะ กว่าจะผ่านมาจนถึงจุดนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก ช่วงหนึ่งของชีวิต…ต้องทำงานวันละ 3 แห่ง ตั้งแต่เช้าออกจากบ้าน กว่าจะกลับถึงบ้านก้อ…เที่ยงคืนนั่นแหละ ไม่ต้องถามเรื่องยากลำบากต้องใช้เงินแบบจำกัด ของที่เคยกินอยากกินก็กินไม่ได้ สุดท้าย…ก็สามารถก้าวผ่านมาได้ วันนี้…จึงรับรู้ถึงความยากลำบาก ไม่ใช่อยู่เฉยๆก็สบายๆมีเงินใช้ไม่ต้องดิ้นรน กว่าจะได้บ้านหลังที่อยู่ ผ่อนเป็นสิบปี แต่ก็เป็นความภาคภูมิใจ จึงเข้าใจความรู้สึกของคนที่ยังอยู่ในวัยที่ต้องต่อสู้ รับรู้ถึงการใช้เงิน รับรู้ถึงความอยากได้ใคร่มี และรับรู้ถึงความยากลำบาก ขอบคุณตัวเองที่เอาตัวรอดมาได้

ในห้วงเวลาที่กำลังจะเริ่มต้นปี 68 อยากบอกทุกคนว่า…ไม่น่าจะเป็นปีที่สุขสบาย ด้วยการคาดการณ์สถานการณ์…ยืนยันเหมือนกันว่าจะยิ่งยากลำบากกว่าปี 67 “รามอินทรา” เอาใจช่วยอยากให้ทุกคน ก้าวผ่านทุกความยากลำบาก อยากเห็นทุกคนประสบความสำเร็จ เพราะเมื่อถึงเป้าหมาย ความสุขที่ได้รับนั้น คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง ยังไงก็ยอมลำบากตอนยังมีเรี่ยวแรง ดีกว่ายากลำบากตอนที่มีอายุเยอะหรือร่างกายโรยราแล้ว ยอมลำบากตอนหนุ่มสาวแล้วสบายตอนแก่เฒ่า เป็นความสุขสบายที่คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง “รามอินทรา” ผ่านทุกเรื่องราวมาแล้วจึงกล้าพูดได้เต็มปาก วันที่ยากลำบากนั้นอย่าคิดจะพึ่งพาใครโดยเด็ดขาด ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน มีน้อยใช้น้อยดีกว่ามีกินมีใช้ โดยการเป็นหนี้ ย้ำเตือนอีกครั้ง อย่าคิดเป็นหนี้นอกระบบโดยเด็ดขาด แค่ดอกเบี้ยก็ใช้กันไม่หมด เผลอๆตามราวีจนถึงขั้นอาจเสียชีวิตด้วย

ตอกย้ำอีกครั้ง…ลำบากวันนี้เพื่อจะสบายในวันหน้า อดทนอดออมมีน้อยใช้น้อย ไม่เป็นหนี้ชีวิตน่าจะโอเคที่สุดแล้วล่ะ เป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ที่เขียนเพ้อพกให้อ่านกัน เป็นอีกประสบการณ์ที่คุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง เพราะวันนี้ “รามอินทรา” สบายแล้ว

ปลอดภัยและมีเงินใช้นะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

11ธันวาคม 2567