เห็นข่าวของค่ายรถยนต์ซูซูกิแล้ว…สะท้อนความรู้สึกของการทำงานเป็น “คนสื่อ” แค่เฉพาะหนังสือพิมพ์ยวดยาน ก้อ…ก้าวสู่ปีที่ 26 แล้ว ยังจำได้แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมานานนับเป็นสิบๆปี…ในสมัยที่ยังเป็นคนเขียนหนังสือแบบค่อนข้างจะซีเรียส จน “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ยังเอ่ยปาก…และมีคำกำชับที่ยังจำได้แม่นยำมาจนถึงวันนี้…อย่าเอาปากกาด้ามละไม่กี่บาทเขียนข้อมูลทำให้ค่ายรถยนต์เสียหาย เค้าลงทุนเป็นพันๆหมื่นๆล้าน แล้วสุดท้าย…เราจะอยู่กับใคร ถ้าทุกค่ายเสียหาย…ก้อ…เป็นข้อคิดที่ทำให้คิดได้…ทั้งๆที่ความเป็นจริงคงไม่สามารถเขียนถึงขนาดนั้น แต่…ก็เป็นคำเดียวที่ทำให้ต้องบอกกับตัวเอง…ไม่ยังงั้นเราจะไม่มีเพื่อน เราจะไม่มีใครรักและผูกพัน เราคงยากที่จะดำรงอยู่จนทุกวันนี้

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน… “รามอินทรา” ใช้กลยุทธ์วิธีการ…ถนอมความรู้สึก มีข่าวคราวอะไรที่จะนำเสนอเพื่อเป็นช่องทางให้ค่ายยานยนต์ สามารถเติบโตอยู่ได้ แม้จะเป็นแค่ “สื่อเล็กๆ” คงไม่สามารถทำลายค่ายยานยนต์ได้อย่างที่ “เจ้านาย” เอ่ยเตือน แต่การมีเพื่อนมีความผูกพัน ยังไงก็ยังโอเคกว่า ไม่เช่นนั้น… “ยวดยาน” คงไม่ก้าวเดินออกมาจนถึงก้าวที่ 26 ยิ่งการเป็น “สื่อสิ่งพิมพ์” ที่ทุกคนให้คำจำกัดความว่า…เป็นสื่อดั้งเดิม หมดยุคหมดสมัยแล้ว แต่ก็เป็นบทพิสูจน์ที่แท้จริงว่า การมีเพื่อนดีกว่าไม่มี การดูแลห่วงใยกัน กลายเป็นความรักความผูกพัน ที่ยิ่งนานยิ่งมั่นคง ยิ่งนานยิ่งดำรงอยู่ ระยะหลังขนาด “เจ้านาย” ยังถามบ่อยครั้งว่า…ทำยังไงถึงได้มีหน้าโฆษณาแทบจะเหมือนเดิม โดยเฉพาะ… “ฉบับพิเศษ” ก้าวสู่ปีที่ 26…ที่จัดทำเป็นเล่มพิเศษ ยังมี “ค่ายยานยนต์” ให้การสนับสนุนอัดแน่นเหมือนเดิม

อีกเรื่องหนึ่งที่ “รามอินทรา” ไม่เคยปล่อยวาง คือการให้ความห่วงใยความคิดถึง จะคอยกริ๊งกร๊างหา “คนบริษัท” เพื่อถามสารทุกข์สุขดิบ ถามข่าวคราวความเคลื่อนไหว ด้วยความคิดถึงเผื่อมีอะไรจะให้นำเสนอให้ “ยวดยาน” จะได้จัดการให้ ก้อ…ว่างเมื่อไหร่จะหยิบมือถือขึ้นมา เช็คชื่อคนที่ไม่ได้กริ๊งกร๊างหาด้วยระยะเวลาที่นานเกินไป แม้วันนี้…จะรับรู้ได้ว่า…เค้าคงไม่มีเวลารับสาย ด้วยเพราะแทบทุกบริษัทเป็นโรคเดียวกัน คือโรคติดประชุม แต่อย่างน้อยก็สบายใจที่ทำให้เค้ารู้ว่า…เราโทร.หานะ หรือบางครั้งได้ยินเสียงกระซิบ ติดประชุมก็โอเคแล้ว แสดงว่าทุกคนจะยังโอเคอยู่ เพราะถ้าตราบใดยังติดประชุม แสดงว่ายังมีภารกิจที่ต้องทำ ไม่ยังงั้น “เจ้านาย” คงไม่เรียกประชุมแบบยาวๆ เช้าจรดเย็น

เป็นวังวนความผูกพันที่ “รามอินทรา” ถือปฏิบัติ แม้อาจจะไม่รู้ว่า…สุดท้ายแล้วจะโอเคหรือไม่? แต่ก็ยังหยิบมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ให้ได้อ่านกัน และอย่างน้อยจะได้รู้ห่วงใย และอยากซึมซับความรู้สึกของทุกคน

เป็นความรักความผูกพัน เท่านั้นเอง

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

22 พฤษภาคม 2567