ไม่อยากเชื่อว่า “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ตรงนี้เกิน 10 ปี ก้อ…เขียนทุกสัปดาห์ จนบางครั้งก็ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร? ทั้งๆที่ก็เป็นเรื่องใกล้ตัวนี่แหละ เขียนไปเขียนมามีตันเหมือนกัน แบบล้อไม่ออกนั่นแหละ สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์สุดท้ายของปี 2566 ก่อนเข้าสู่ปี 2567 ที่ยังไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยว่า…จะเป็นเยี่ยงไร? โดยเฉพาะเรื่องการทำมาหากิน ยุครัฐบาล “นายกฯนิด” ยังคิดไม่ออกเลยว่า…เศรษฐกิจจะดีขึ้นจริงหรือไม่? ส่วนเรื่องเงินแจกดิจิทัลนั้น “รามอินทรา” ไม่เคยสนใจว่าจะได้หรือไม่ได้ ดูทิศทางลมแล้ว น่าจะจั่วลมซะมากกว่า แค่อยากรู้…สุดท้ายแล้วจะสามารถทำมาหากิน ได้โอเคกว่าที่ผ่านมา ก็นับว่าโชคดีที่สุดแล้วล่ะ มีกินมีใช้ไม่ต้องมีเก็บ ชีวิตคงไม่ลำบากมากกว่านี้หรอก

สำหรับ “รามอินทรา” นับว่าโชคดีที่ไม่ได้ประสบปัญหาทั้งตลอดระยะเวลาของการเกิดโควิด-19 เมื่อยังมีงานทำทั้งยวดยานและเว็บไซต์…รามอินทรา” ยังสามารถดำรงอยู่ได้ ถ้าจำไม่ผิด…แทบจะไม่ค่อยได้ Work From Home สักเท่าไหร่ ยังต้องปิดเล่มทุกสัปดาห์ รวมถึงต้องขอบคุณ “คนรักกัน” ที่ยังคงสนับสนุนดูแลกันเป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ทำให้ “รามอินทรา” สามารถดำรงอยู่ได้อย่างไม่ยากลำบาก ที่ยากลำบากน่าจะเป็นเรื่องการดูแลตัวเองนี่แหละ ชีวิตแทบอยู่กับงานอยู่กับบ้าน และผลพวงจนถึงทุกวันนี้ น่าจะเป็นเรื่องการอยู่ง่ายกินง่าย ติดบ้านมากขึ้น นั่งเขียนต้นฉบับได้ทั้งเสาร์และอาทิตย์ ก้อ…ดีไปหน่อย ไม่ค่อยได้จ่ายตังค์ เสื้อผ้ารองเท้าแทบไม่ได้ซื้อเลย แถมยังติดมาจนถึงทุกวันนี้…ไม่ออกไปไหนก็ได้ ทั้งที่บ้านและที่ทำงาน อยู่ติดที่มาก

ก้อ…ยังไม่รู้ว่า…ปี 67 เมื่อสถานการณ์โอเคขึ้นแล้ว จะยังอยู่ติดบ้านได้หรือไม่? จะยังนั่งเขียนต้นฉบับทั้งเสาร์-อาทิตย์ได้หรือไม่? เป็นเรื่องที่ต้องพิสูจน์กันต่อไป แต่ถ้าถามตัวเองวันนี้…ตอบได้เลยว่า ไม่มีปัญหา เชื่อว่า…ตัวเองคุ้นชินกับชีวิตวิถีใหม่แล้ว ก้อ…สบายไปอีกแบบ อยู่ติดบ้าน อยู่ติดออฟฟิศ กินง่ายไม่มากเรื่อง ที่สำคัญ…ตังค์ก็จ่ายน้อยอีกด้วย ช่วงโควิด-19 ลากยาวมาถึงวันนี้ ใช้ตังค์น้อยลงมาก แถมเงินยังเหลือมากขึ้นด้วย ก็ต้องคิดตามกันต่อไปว่า สุดท้ายเมื่อทุกอย่างโอเคขึ้นแล้ว “รามอินทรา” จะเป็นเยี่ยงไร?

สิ่งสำคัญ…ก็คือไม่อยากให้สถานการณ์กลับสู่วังวนแห่ง 4 ปีที่ยากลำบาก อย่าให้เกิดวิกฤติอีกเลย โดยเฉพาะ…อย่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของทุกคน จะได้ทำมาหากินสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น และ “รามอินทรา” จะได้เขียน จอ…จ่อ…จ้อ ให้อ่านกันเป็นประจำทุกสัปดาห์

รักและคิดถึงทุกคนเหมือนเดิมนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

20 ธันวาคม 2566