สัปดาห์ที่ผ่านมา… “โซ่หลุด” นั่งคุยกับพรรคพวกคนกรังด์ปรีซ์ ถึงหลากหลายเรื่องราวในแวดวงคนยานยนต์ ซึ่งส่วนมากก็เป็นเรื่องของค่ายรถยนต์นั่นแหละ แต่ก็แปลก ที่ช่วงหนึ่งชะแว้บไปคุยกันถึงเรื่องราวในแวดวงคนมอไซค์ เค้าถามถึงการเปลี่ยนแปลง ทำไมวันนี้จึงไม่ค่อยจะคึกคักเหมือนเช่นวันวาน โดยเฉพาะ…ในความคึกคักของ “ตัวละคร” หลายๆ คนที่เค้ารู้จัก ทำไมถึงห่างหายไป ไม่ค่อยมีข่าว อาจเป็นเพราะความคุ้นเคยกับ “ตัวละคร” บางคนที่ในยุคสมัยหนึ่ง ต้องมีข่าวให้ได้รับรู้กันเป็นประจำ เหมือนเป็นซูเปอร์สตาร์ประจำค่าย เค้ายังจดจำ “เฮียสิงห์” ธีระพัฒน์ จิวะพงศ์ และ “ชาติซัง” สุชาติ อรุณแสงโรจน์ ที่น่าจะเป็นยุครุ่งเรืองที่สุดของคนไทยใน “เอ.พี.ฮอนด้า”

“โซ่หลุด” เลยต้องคุยกันเรื่อง “เฮียสิงห์” ที่ถือว่าเป็นความภาคภูมิใจ เป็นคนไทยที่ทำให้รถจักรยานยนต์ฮอนด้า ประสบความสำเร็จ ก้าวสู่เบอร์ 1 ของตลาดรถจักรยานยนต์เมืองไทย ถ้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านั้น “ฮอนด้า” มียอดขายอยู่แค่เบอร์ 3 เท่านั้น “เฮียสิงห์” ทำให้คนขายรถจักรยานยนต์ฮอนด้าทั่วประเทศ ร่ำรวยกันทั่วหน้า รวมถึงทำให้ “คนสื่อ” สายรถจักรยานยนต์เหมือนมีเงินเดือน เพราะ “ฮอนด้า” มีงบสนับสนุนให้เป็นประจำ จนกลายเป็นเงินเดือนของคนสื่อ เลยไม่แปลกใจ…ถนนทุกสายมุ่งสู่ “เอ.พี.ฮอนด้า” ทุกๆ วันจะมีคนสื่อไปเป็นแขกประจำ ด้วยเพราะมีห้องของคนสื่อ ที่สามารถไปนั่งเล่นได้ทั้งวัน นิตยสารหลายฉบับ…ไม่มีที่ว่างของ “หน้าปก” เพราะส่วนใหญ่ถูก “ฮอนด้า” จับจองไว้แล้ว เป็นบางเรื่องราวที่ “โซ่หลุด” ยังพอจะจดจำไว้ เลยไม่แปลกใจที่ “เฮียสิงห์” จะเป็นขวัญใจของ “คนสื่อ” รวมถึงคนขายรถจักรยานยนต์ฮอนด้าทั่วประเทศ ก้อ…รัก “เฮียสิงห์” เหมือนกัน

อีกเรื่องราวที่อยู่ในความทรงจำของ “โซ่หลุด” น่าจะเป็นบุคลิกของ “เฮียสิงห์” เจอะเจอคนสื่อมักจะยกมือไหว้ทักทายแบบไม่ถือตัว และที่เป็นอีกความเป็นตัวตนที่ไม่เหมือนใคร ทุกครั้งที่ “เอ.พี.ฮอนด้า” มีงาน จะได้รับความร่วมมืออย่างดียิ่ง ยิ่งในงาน “แทงค์เพรส” งานเลี้ยงขอบคุณ ทุกครั้ง “เฮียสิงห์” จะเดินทักทายไปทุกโต๊ะ และบุคลิกชัดเจน การชนแก้วพร้อมเสียงร้อง…คำปาย โดยจะเดินไปทักทายทุกโต๊ะ แต่ละโต๊ะจึงมักจะมีเก้าอี้ว่างไว้ให้เสมอ ก้อ…ไม่แปลกใจ ทำไมใครๆ ก็รัก “เฮียสิงห์” แม้กระทั่งใน “เอ.พี.ฮอนด้า” ยังมี “เด็กเฮีย” อยู่เต็มบริษัท และส่วนมากจะเป็นคนทำงานที่มีคุณภาพ เป็นที่รู้จักของ “คนสื่อ”

วันนี้… “เฮียสิงห์” เหลือเป็นความทรงจำที่ทำให้ “โซ่หลุด” หยิบมาเขียน จากการนั่งคุยกับพรรคพวก ถึงเรื่องราวของ “คนมอ’ไซค์” ความทรงจำอาจคลายเครียดบ้าง แต่ก็เชื่อน่าจะไม่มากนัก เพราะ “โซ่หลุด” ก็เป็นอีกคนที่ยังคงรักและคิดถึง “เฮียสิงห์” และเส้นทางแห่งการเป็นเบอร์ 1 มาจนถึงทุกวันนี้

เส้นทางแห่งเบอร์ 1 ที่ยาวนานยิ่ง