สัปดาห์ก่อน… “เจ้านาย” ดร.ปราจิน เอี่ยมลำเนา ได้พูดถึงการดำรงอยู่ของหนังสือพิมพ์ยวดยาน พร้อมสรุปว่า…เป็นความสำเร็จของสื่อสิ่งพิมพ์สายยานยนต์ ที่เหนือความคาดหมาย ถือว่าเป็นความสำเร็จที่อยากให้ภูมิใจ เพราะน่าจะเหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวแล้ว ถือเป็นอีกพลังที่เหมือนจะช่วยเติมเต็มให้ “รามอินทรา” มีพลังที่จะทำให้ “ยวดยาน” ดำรงอยู่อย่างมั่นคงต่อไป ยอมรับ…ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องยากเกินไป สิ่งสำคัญ…คือพลังใจจากทุกคนยานยนต์นั่นแหละ ที่ทำให้เหมือนมีพลังเกื้อหนุน 25 ปี…ของ “ยวดยาน” นั้น ผ่านทีมงานหลายรุ่น แต่ที่ยังดำรงอยู่คือ “รามอินทรา” นี่แหละ เคยถูกถาม…เคยท้อบ้างมั้ย? ตอบโดยไม่ต้องคิด บ่อยถึงบ่อยมาก ไม่ได้ท้อเพราะตัวเอง แต่เป็นเพราะองค์ประกอบมากกว่า

การดำรงอยู่ของ “ยวดยาน” ไม่ใช่แค่ปิดข่าวแล้วปิดเล่มได้ หากยังคงความหมายถึงการต้องหา “คนสนับสนุน” นั่นคือโฆษณา ที่อยากบอกวันนี้หายากกว่าวันวาน วิธีการแตกต่างจากวันวาน ซึ่งเป็นภาระหน้าที่อีกคำหนึ่งด้วย คนที่รู้จักและคุ้นเคย ชอบถาม…หาโฆษณาอย่างยิ่ง อยากบอกแต่ทำข่าว แค่เขียนข่าวแค่ปิดเล่ม เดี๋ยวเค้าก็ให้เอง แต่ก็ไม่อยากบอกจะเป็นเหมือนการประชดประชันซะมากกว่า เอาเป็นว่า… “รามอินทรา” ต้องทำมากกว่าที่เค้าทำกัน เคยบอก “คนบริษัท” ว่า เหนื่อยกว่าเขียนต้นฉบับหลายเท่าตัว เพราะเขียนต้นฉบับเขียนตามวิถีทางของเรา แค่ขายโฆษณาขายตามวิถีทางของเค้า ไม่ถูกใจเค้าก็ไม่ซื้อ ต่อให้เขียนข่าวต่อให้ลงข้อมูลมากมายแค่ไหน? ถ้าเค้าไม่ก็คือไม่? นี่แหละความยากลำบาก

ระยะหลัง…ความคิดอยากจะหยุดเริ่มมีเยอะขึ้น อาจเป็นเพราะไม่อยากรับผิดชอบมากจนเกินไป อายุ 72 ขวบแล้ว ไม่จำเป็นต้องแบกภาระใคร “ยวดยาน” ก็ไม่ใช่ของเรา แต่เรากลับผูกพันมากเกินไปมั้ย? อยากหยุดอยากทำอะไร? ไม่เคยทำได้ตามใจตัวเอง วันนี้…เกษียณแล้วจะมาทำงานยังไงก็ไม่มีความหมาย ไม่มีผลตัวเงินเดือนหรือผลรับใดๆ แต่ทำไมยังต้องรักษากติกาให้มากที่สุด ในชีวิตเรื่องหยุดงานเรื่องมาสาย เป็นวิถีสุดท้ายของแนวคิด ทำไมต้องมาแบกอะไร…อะไรไว้ แบกเพื่อใคร เมื่อไม่ได้เดือดร้อนอะไร หนี้สินก็ไม่มีสักสลึง แถมยังมีงานของตัวเองรออยู่ด้วย สุดท้าย…นี่แหละที่เรียกว่าความรักความผูกพัน

วันนี้…ยังรักและผูกพัน ก้อ…ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังคงรักและผูกพันมั้ย? เมื่อ “รามอินทรา” ไม่ได้เดือดร้อนอะไรแล้ว น่าจะปล่อยวางได้แล้ว หรืออาจเป็นเพราะใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม และคำพูดที่เชื่อมั่นของ “เจ้านาย” นั่นแหละ กลายเป็นยิ่งกว่าความรักความผูกพัน เป็นความเชื่อมั่นที่ทำให้หัวใจพองโต และเป็นพลังที่จะหยุดคำว่า “พอ” ของ “รามอินทรา” ไว้ได้

ขอบคุณครับ “เจ้านาย”

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

13 กันยายน 2566