โควิด-19 คลี่คลายแล้ว หลายสถานที่เริ่มผ่อนคลาย ไม่มีการตรวจวัดอุณหภูมิ ไม่จำเป็นต้องสวมใส่หน้ากาก ก้อ…น่าจะทำให้คนเริ่มคลายความกังวลไปด้วย แต่…ก็ไม่อยากให้อยู่ในความประมาท ยังอยากให้พึ่งพาหน้ากากบ้าง ถึงจะไม่มีการตรวจจับอุณหภูมิก็ตาม เพราะสุดท้ายแล้ว โควิด-19 ก็ยังไม่ถือว่า…ปลอดภัยเต็มร้อย เพียงแค่กลายเป็นโรคประจำถิ่น สามารถรักษาให้ขายได้ ไม่จำเป็นต้องกักตัวนานๆ ยังไง “รามอินทรา” ก็ยังอยากให้ระมัดระวัง ไม่ติดเลยนั่นแหละสุดยอดที่สุดแล้ว

ยอมรับ…ช่วงเวลากว่า 2 ปี “รามอินทรา” กลายเป็นคนที่ปล่อยวางอะไรได้เยอะขึ้น โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกิน ไม่เรื่องเยอะไม่เลือกมากและกินน้อยลง จนน้ำหนักลดลงเกือบ 7 กิโล สมัยก่อน…โอ๊ย! เรื่องเยอะมาก กินเลือกกินร้อน ซื้อเช้ากินเย็นลืมไปได้เลย วันนี้…สบายมาก ซื้อครั้งเดียวกินยาวไปได้ทั้งวัน ไม่ต้องแยกข้าวแยกกับ ซื้อข้าวแกงแบบราดได้เลย อร่อยน้อยอร่อยมาก ไม่เคยกินหมด กินแค่พออิ่ม รวมถึงบรรดาขนมของหวาน ที่มีอยู่รอบตัวมองไม่เห็นแล้ว ไม่มีก็ไม่กินไม่ได้เดือดร้อน ไม่อยากเสาะหา แค่อิ่มข้าวก็โอเคแล้ว

อีกเรื่องที่แปลกใจตัวเอง…กว่า 2 ปีที่ต้องบอกแทบไม่ได้ออกไปไหน วันทำงาน…ก้อ…เช้าเข้าออฟฟิศเย็นกลับบ้าน ซื้ออาหารของกินที่เดิมๆของเดิมๆ โชคดีที่ไม่กินข้าวเที่ยง ลดความยุ่งยากไปได้มื้อนึง ใครๆไปกินข้าวเที่ยง “รามอินทรา” ก้อ…อาศัยงีบอยู่บนเก้าอี้ ก็แปลกที่ไม่รู้สึกเดือดร้อน ไม่รู้สึกดิ้นรนอยากไปโน่นมานี่เหมือนเมื่อก่อน ชีวิตก็มีความสุขดี รวมถึงวันเสาร์-อาทิตย์ ชีวิตติดงานเขียน ที่ผ่านมาก็โอเคนะครับ มีความสุขไม่ต้องดิ้นรน สงบและเรียบง่ายดี

แต่…สัปดาห์ที่ผ่านมา…พอเริ่มคลี่คลาย เจอ “นู๋ออย” สมบูรณ์ คัมภีระ ชวนไปโน่นมานี่ ก้อ…อดใจไม่ไหว แหม่…ชักติดใจแฮะ แต่ก็บอกกับตัวเอง อย่าให้เยอะไป เพราะอะไร…อะไร…ยังไม่แน่นอน เอาให้ทุกอย่างโอเคจริงๆซะก่อน ค่อยชะแว๊ปไปโน่นมานี่ ก้อ…คงไม่สายเกินไป เลยหยิบมาเขียนเป็น “รามอินทรา” จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์ ยังไง…ก็ฝากทุกคน ต้องไม่ลืมที่จะดูแลตัวเองเหมือนเดิมนะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

12 ตุลาคม 2565