เคยตั้งคำถามกับตัวเอง…วันนี้…โอเคหรือไม่? กับชีวิตการเป็น “คนเขียนหนังสือ” ก้อ…คงไม่มีอะไร? ที่จะไม่โอเค เมื่อสามารถทำให้ “ยวดยาน” กลายเป็นหนังสือพิมพ์ที่สามารถยืนอยู่ได้ในกระแสแห่งสื่อออนไลน์ ที่ทำให้ “สื่อสิ่งพิมพ์” ต้องล่มสลาย นิตยสารในแวดวงยานยนต์ ไม่สามารถดำรงอยู่ได้ และคงไม่สามารถเขียนได้แบบเต็มไม้เต็มมือได้ว่า “ยวดยาน” ประสบความสำเร็จ เพราะ “รามอินทรา” แต่เป็นความสำเร็จของคำว่า “ทีม” ที่เป็นเรื่องยากเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในยุคที่ “คนสื่อ” เติบโตมาแตกต่างจากยุคสื่อสิ่งพิมพ์

การเติบโตด้วยองค์ประกอบ ที่มีเทคโนโลยีเป็นเหมือนสิ่งสนับสนุนนั้น ทำให้ไม่สามารถยืนอยู่ได้แบบมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว “รามอินทรา” อาจมีโชคดีในความโชคร้าย เมื่อก้าวสู่แวดวงคนเขียนหนังสือ ยุคที่ต้องดิ้นรนต่อสู้ด้วยมันสมองและสองมือ ไม่มีเทคโนโลยีมาช่วยแต่งเติมชีวิต ไม่มีจอสี่เหลี่ยมเป็นเครื่องอำนวยความสะดวก อยากได้ต้องดิ้นรน อยากเป็นต้องเรียนรู้ อยากอยู่ให้มั่นคง ต้องรู้จริงและรู้ลึก ไม่ใช่รู้เพราะคุยเก่ง ไม่ใช่รู้เพราะมีเทคโนโลยีเป็นองค์ประกอบ ซึ่งคนอื่นก็รู้ไม่แตกต่างกัน

วันวาน… “รามอินทรา” อยากรู้อะไร? ต้องครูพักลักจำ ไม่มีใครสอนแต่มีคนให้โอกาส โอกาสที่ต้องเรียนรู้ ลองถูกลองผิด เพื่อจะได้เป็นตัวจริง องค์ประกอบเหล่านี้แหละ หล่อหลอมให้แข็งแกร่ง ให้รู้จริงและเมื่อมีโอกาส จะไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ยุคนั้น…การต่อสู้จึงค่อนข้างที่จะเข้มข้น แต่…ก็เพิ่มความข้นคลั่กให้กับชีวิต เพิ่มการเรียนรู้จะทำให้รู้จริง ลองผิดลองถูกและกว่าจะได้ลองจริง ต้องใช้เวลาต้องหาโอกาส และต้องฉกฉวยโอกาส ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือโดยเด็ดขาด

วันนี้… “รามอินทรา” ยังคงโชคดีที่แม้จะเป็นห้วงเวลาแห่งสื่อออนไลน์ แต่…ก็สามารถดำรงอยู่ และต้องพยายามเรียนรู้ว่า…อะไรคือการเปลี่ยนแปลง ต้องพยายามที่จะเปลี่ยนแปลง ต้องลองต้องกล้าที่จะเป็นให้ได้ทั้งสื่อดั้งเดิม และสื่อออนไลน์ อย่าแปลกใจที่ “รามอินทรา” จะมีทั้งแฟนเพจ ทั้งไลฟ์สด ทั้งเว็บไซต์ และยังมี “ยวดยาน” ให้ทำงานในแต่ละสัปดาห์ ยังคงสนุบกับการทำงาน และอยู่กับตัวเอง พยายามเรียนรู้ ไม่ขี้คุย แต่…ทำจริง และยอมรับในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ สำคัญสุด…คือความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ไม่เอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน จนหยิบมาเขียนเป็น จอ…จ่อ…จ้อ ประจำสัปดาห์นี้

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

8 มิถุนายน 2565