แวดวงคนมอเตอร์ไซค์ น่าจะเป็นอีกความผูกพันของ “โซ่หลุด” น่าจะตั้งแต่ยังไม่มี “ยวดยาน” ยังคงเป็น “คนสื่อ” ที่คลุกคลีกับคนสายนี้มากกว่าสายรถยนต์ ยิ่งถ้าย้อนความทรงจำก็ต้องยุคที่ “ซูซูกิ” ยังรุ่งเรืองหรือคาวาซากิ ยังเรืองรองอยู่ริมถนนพระราม 9 ถ้าเขียนถึง…คนยุคนั้นคงต้องพลิกเวลากันยาวๆ เลยล่ะ จนวันหนึ่ง…เมื่อมาเป็น “โซ่หลุด” ใน “ยวดยาน” เริ่มรู้จักและสนิทมากขึ้น “ยามาฮ่า” น่าจะเป็นค่ายที่สนิทมาก ตั้งแต่ยุค “คุณกวาง” มีนา เปรื่องวิริยะ หรือ “คุณโซ่” นิตยา ศศะสมิต เรื่อยมาจนถึงยุค “คนคู่” ที่สร้างตำนานให้กับรถจักรยานยนต์ยามาฮ่า “คุณผู้ชาย” ประพันธ์ พลธนะวสิทธิ์ และ “อ๋องเอง” จินตนา อุดมทรัพย์ ที่วันนี้ยังส่งไลน์หากันเสมอๆ ก้อ…สนิทเรื่อยมาจนถึงวันนี้ ที่มี “เสี่ยหมู” พงศธร เอื้อมงคลชัย และ “เสี่ยเจมส์” ภาณุพล กิตติคำรณ ยืนเคียงข้างกัน

ฟากฝั่ง… “ฮอนด้า” นั้น ทั้ง “เสี่ยณพ” อรรณพ พรประภา กับ “คุณอาผมม้า” อารักษ์ พรประภา เป็นอีกความสนิทจริงๆ โดยเฉพาะ “คุณอาผมม้า” ที่วันนี้ยิ่งมากกว่าคำว่าสนิท ยังคงเป็นทั่นพี่ทั่นน้องกัน และที่ผูกพันไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็น “เฮียสิงห์” ธีระพัฒน์ จิวะพงศ์ “เฮียเชี่ยว” เชี่ยวชาญ รุ่งทวีสุข หรือ “สาวเจิน” สาวิตรี แก้วพวงงาม และ “ฝน เม็ดกลาง” มนสิชา สังข์สุวรรณ ที่เชื่อว่า…ยังคงเป็นความรักความผูกพันที่ไม่ว่าวันเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปนานเพียงใด ก้อ…ไม่อาจทำให้ความรู้สึกนี้เปลี่ยนแปลงไป และที่ “โซ่หลุด” ไม่เคยลืมผู้ชายคนนี้ “ชาติซัง” สุชาติ อรุณแสงโรจน์ ที่มีความผูกพันกันจนต้องหยิบมาเขียนปิดท้าย เพราะมีเรื่องราวที่ต้องบอก…คุยกันทุกเรื่องราว และน่าจะเป็นคนบริหารที่มีเวลาแวะเวียนมาลิ้มรสอาหารจากฝีมือ “ครัวลุงนิด” จนติดอกติดใจ

สิ่งที่ “โซ่หลุด” รู้สึกเสียดาย น่าจะเป็นเส้นทางของ “คาวาซากิกับซูซูกิ” ที่มีความผูกพันกันไม่แพ้ทั้ง 2 ค่ายที่เขียนถึง ยังคงคิดถึง 2 พี่น้องตระกูล มโนมัยพิบูลย์ อย่าง ชาญชัย และ ปิติ ยังจำคนโตตัวเล็ก สุชาติ เลขวรรณวิเศษ หรือ “เฮียเลิศ” เลิศศักดิ์ นววิมาน ที่แม้ว่าจะยังคงอยู่ในความทรงจำ แต่ก็เสียดายวันวานที่ยังอยากอยู่เป็นอีกวัฏจักรแห่งการเปลี่ยนแปลงที่คงมิอาจหลีกเลี่ยง เสียดายที่วันนี้… “โซ่หลุด” กลับไม่มีความผูกพันกับคนทั้ง 2 ค่ายเหมือนเช่นเมื่อวันวาน ทั้งๆ ที่พยายามจะหาข้อมูลหาเรื่องราวมาเขียนให้อ่านกัน แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ดั่งที่คิดไว้ ด้วยอาจเป็นเพราะวิถีแห่งบริษัทที่แปรเปลี่ยนไป ทำให้ความผูกพันก็ต้องเปลี่ยนไปด้วย

ปีที่ 27…ของความเป็น “โซ่หลุด” ก็ยังคงทำหน้าที่คนเขียนหนังสือให้อ่านกันต่อไป แม้ว่า…จะค่อนข้างเหงาบ้าง หาข้อมูลยากบ้าง แต่ก็จะพยายามเขียนเพื่อให้ทุกคนได้ติดตาม อาจจะโดนใจบ้าง อาจจะไม่โดนใจบ้าง หวังว่าจะยังคงติดตามเป็นกำลังใจ เพื่อให้ปีที่ 27 นั้น มั่นคงต่อไป

ด้วยรักและคิดถึง วันนี้เมื่อวันวาน