“โซ่หลุด” เดินในงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ครั้งที่ 46 ก้อ…เป็นเหมือนความคุ้นชินแหละ เดินเหมือนไม่มีจุดหมาย จากหัวซอยที่เป็นมุมของรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยู เรื่อยมาจนถึงท้ายซอยที่เป็นมุมของรถจักรยานยนต์ยามาฮ่า ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน ความผูกพันที่คุ้นชินมากกว่า เป็นความคึกคักแห่งคนมอเตอร์ไซค์นี่แหละ ทำให้อดคิดถึงวันวานไม่ได้ เพราะพื้นที่ของรถจักรยานยนต์นั้น เป็นอีกวังวนความผูกพันที่เดินไปทุกวันไม่เคยเหงา โดยเฉพาะ…บูธของรถจักรยานยนต์ฮอนด้า ยิ่งในยุคที่ยังเป็นบูธ 2 ชั้น จะมีมุมให้ได้นั่งพักคิดโน่น คิดนี่ และยังมีของกินให้แก้หิวได้อีก ที่มากกว่านั้น…น่าจะเป็นเพราะทุกวันจะได้เจอะเจอคนฮอนด้า มาเป็นเพื่อนคุย ยังไงก็ต้องเจอ เป็นอีกบรรยากาศที่ยอมรับ อยากเดินไปทุกวัน

วันนี้…บูธเปลี่ยนแปลง คนก็เปลี่ยนไป จากบูธ 2 ชั้น เหลือแค่ชั้นเดียว จากคนหลากหลายเหลือแทบไม่มี ช่วงหลังๆ “โซ่หลุด” มักจะเจอะเจอแค่ “หนึ่ง แก้วเดียว” อกนิษฐ์ ธนะกุลมาส แค่คนเดียว คนอื่นอาจแวะเวียนมาบ้าง แค่บังเอิญอาจไม่ได้เจอะเจอกัน จากที่เคยเป็นที่พักพิง เหลือเพียงแค่เดินผ่าน ซึ่งก็เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เป็นปกติ แต่…ก็ยังเดินไปทุกวัน เพื่อเก็บเกี่ยวข้อมูลมาเขียน เหมือนเป็นความผูกพันในทุกครั้งที่มีงาน เพียงแต่วันนี้อาจแตกต่างจากวันวาน ที่ไม่มีคนฮอนด้าให้ได้เจอะเจอเหมือนเมื่อวันวาน ซึ่งก็ไม่ได้ผิดปกติอะไร เป็นวิถีแห่งการเปลี่ยนไป เพียงแต่ “โซ่หลุด” อาจไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังคงเดินแวะเวียนไปเยี่ยมเยียน เพียงแต่อาจเหงาๆ บ้างเท่านั้นเอง

ฝั่งของ “ไทยยามาฮ่า” นั้น…ก็เปลี่ยนแปลงเหมือนกัน เพียงแต่ว่า… “โซ่หลุด” ยังมีโอกาสได้เจอะเจอ “คนยามาฮ่า” บ้าง? เพราะยังมีคนที่ต้องบอกสนิทและคุ้นเคยอยู่หลายคน ถ้าเป็นวันเปิดงานหรือวันที่มีกิจกรรม ก็จะเจอทั้ง “หนุ่มพูท์” จิรภัทร สายเพชร “เบียร์” อัญชลี ศรีพิทักษ์ และทีมงานครบถ้วน ซึ่งถ้าเจอกันครบทีมก็จะมีเรื่องกรี๊ดกร๊าดบ้าง หรือบางครั้ง “ตูน” หรือ “บอย” หรือ “เทียน” อยู่ครบ ก็จะได้ยินเสียงแซวออกมาเป็นระยะๆ แต่ถ้าเป็นวันปกติก็ยังไม่ค่อยได้เจอะเจอใครเหมือนกัน ก้อ…เป็นวังวนที่ “โซ่หลุด” เริ่มคุ้นชินแล้วล่ะ ทุกวันก็เดินผ่านเพื่อเก็บข้อมูลบ้าง เดินดูคนมาชมงานบ้าง เป็นอีกวิถีที่เปลี่ยนไป แต่ก็เป็นความคุ้นชินของบรรยากาศที่เป็นงานมอเตอร์โชว์อย่างแท้จริง

สุดท้าย “โซ่หลุด” ก็ยังมีความสุข ความผูกพันกับทั้งสองค่าย จะมีคนทำงานมาให้เจอะเจอหรือไม่? ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เพราะยังไงก็ต้องเดินอยู่แล้ว เป็นอีกความผูกพันที่มีต่องานมอเตอร์โชว์ ทั้งในฐานะ “คนกรังด์ปรีซ์” หรือ “คนยวดยาน” ที่ยังมีความรับผิดชอบต้องจัดทำสูจิบัตร ยังไงก็ต้องเดินหาข้อมูลมาเป็นงานเขียนอยู่แล้ว สิ่งสำคัญ…คือการได้เห็นวิถีที่เกิดขึ้นของแต่ละค่ายที่อาจมีความแตกต่างและเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

แต่ยังไง…ก้อ…เป็นงานบางกอก มอเตอร์โชว์ ที่ “โซ่หลุด” ยังคงมีความผูกพันเสมอมา