ก้อ…ถูกตั้งข้อสังเกต…ทำไม “ยวดยาน” 2 ฉบับที่ผ่านมา…ถึงขึ้นปกด้วยเรื่องของรถจักรยานยนต์ติดต่อกัน ไม่มีอะไร? ไม่มีข่าวคราวอะไร? เพียงแต่รู้สึกได้ถึงความคึกคักที่เกิดขึ้น เริ่มต้นจาก “ไทยยามาฮ่า” แล้วตามมาด้วย “ไทยฮอนด้า” ที่เปิดตัวเหมือนนัดกันไว้ รวมถึงความบังเอิญ…ที่จู่ๆ ก็ถาม “ปิ๋ว…ปิ๋ว” วรางคณา รัตนพันธ์ ที่ดูแลข่าวคราวของรถจักรยานยนต์ ว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง? จังหวะพอดี “ไทยฮอนด้า” ส่งข่าวมาให้แบบไม่มีการเปิดตัว ก้อ…เลยได้โอกาสจัดการขึ้นปกซะเลย ซึ่งก็โอเค…เพราะปกติคุ้นเคยแต่ภาพรถยนต์ซะมากกว่า พอเป็นรถจักรยานยนต์เลยดูแปลกตา และแตกต่างจากภาพเดิมๆ ที่คุ้นเคย

ไม่รู้เป็นความบังเอิญอีกหรือปล่าววว…ที่ “ไทยฮอนด้า” ก้อ…เปิดตัวด้วยเหมือนกัน เรียกว่า…ตามติดแบบหายใจรดต้นคอ แตกต่างกันตรงที่มีการเปิดตัวแบบอลังการ เพราะเป็นรถรุ่นที่เปิดตัวเป็นครั้งแรกในโลก ในเมืองไทย ก้อ…อลังการเชียวล่ะ เลยได้โอกาสหยิบเอารถจักรยานยนต์ฮอนด้ามาขึ้นปกอีกครั้ง แต่ก็ยอมรับ…เป็นการเปิดตัวครั้งแรก กว่าจะได้เรื่อง กว่าจะได้ภาพ ต้องตามกันแบบเกาะติด โชคดีที่ “คุณเอ๋” ที่เป็นเอเจนซีดูแล จัดการให้ เลยได้ขึ้นปกแบบทันอกทันใจ ยอมรับวันนี้…ด้วยโลกของการสื่อสารที่เปลี่ยนไป “โซ่หลุด” เอง ก็ได้รับการเชื้อเชิญจาก “คุณเอ๋” นี่แหละ ไม่ยังงั้นอาจต้องเสาะหาข่าวคราวเอาเอง

เขียนถึงเรื่องนี้… “โซ่หลุด” ยอมรับ…ระยะหลังนั้น ห่างเหินจากคนบริษัท ด้วยอาจเป็นเพราะโลกของการสื่อสารที่เปลี่ยนไป การส่งข่าวก็เปลี่ยนไป ไม่มีใครมากริ๊งกร๊างหากันแล้ว เพราะข้อมูลถูกส่งผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม อยากรู้อยากเห็นก็ต้องดิ้นรนเอาหน่อย ไม่ยังงั้นมีสิทธิ์ตกข่าว เพียงแค่โชคดีที่โดยปกติ ไม่ได้เป็นคนเขียนข่าว มีอะไรก็ถาม “ปิ๋ว…ปิ๋ว” สะดวกกว่า เขียนยังงี้…ไม่ได้ต่อว่าใคร? เพียงแค่ต้องปรับตัวเองให้เข้ากับทิศทางของโลกปัจจุบัน อยากได้ข่าว อยากได้ข้อมูล ต้องค้นหาผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมเอาเอง วันนี้…การจะกริ๊งกร๊างคุยกับ “คนบริษัท” ก็ยังไม่เหมือนวันวาน ยิ่งคนบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงคนทำงาน ยังไงวิถีก็ต้องเปลี่ยนตามไปด้วย

“โซ่หลุด” เขียนบ่อยครั้ง เรื่องความผูกพันกับคนบริษัทที่ห่างเหินไป รู้จักก็เหมือนไม่รู้จัก ด้วยแทบไม่ได้เจอะเจอตัวเป็นๆ เผลอๆ ยังไม่เคยได้ยินเสียงด้วยซ้ำไป เมื่อทุกเรื่องราวต้องผ่านจอสี่เหลี่ยม ผ่านการไลน์ด้วยตัวหนังสือ ซึ่งยอมรับ…ว่า ตัวเองล้าหลังกับเรื่องแบบนี้ เพียงแต่โชคดีที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพา “คนบริษัท” มากเท่าไหร่? แค่อยากกริ๊งกร๊างคุย…เพราะความรัก ความผูกพันซะมากกว่า เผื่อจะได้ถามสารทุกข์สุกดิบกันบ้างเท่านั้นแหละ ไม่ได้คาดหวังจะคุยเรื่องงานหรือเรื่องขอตังต์

เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้ นะโยม!