“โซ่หลุด” เขียนถึง “ตัวละคร” ในแวดวงคนมอเตอร์ไซค์ วันนี้ที่แตกต่างจากวันวาน ล่าสุด…ในงานมอเตอร์ เอ็กซ์โป มีโอกาสแวะเวียนไปที่บูธของ “ไทยฮอนด้า” ไม่คิดว่าจะได้เจอ “คนรู้จัก” ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “ตัวละคร” ครั้งหนึ่งเคยสนิทสนม แม้วันนี้จะเหินห่างกันไปบ้าง  แต่…ทุกครั้งที่เจอะเจอกัน ยังคงคุยกันแบบสนิทสนมและสนุกสนาน และมีเรื่องราวความผูกพัน มาคุยกันเสมอๆ จริงๆ…เจอกัน 3 คน แต่รู้จักแค่ “เฮียเชี่ยว” เชี่ยวชาญ รุ่งทวีสุข กับ “สาวสองพันปี” จุฑามาศ อินปริงกานันท์ ที่ถ้าจะนับปีที่รู้จักกัน นิ้ว 2 มือก็ยังไม่พอนับ

วันนั้น…คุยกันถึงเรื่องราวของวันวาน เรื่องราวของคนสื่อกับคนบริษัท ที่แตกต่างจากวันนี้ การเปลี่ยนแปลงของเวลา การเปลี่ยนแปลงของการสื่อสาร ที่ทำให้ความผูกพันเปลี่ยนไป รวมถึงตัวละครที่หดหายไป รวมถึงทั้งสองคนที่วันนี้กลายเป็นตัวละครของวันวาน การถอยไปอยู่อีกมุมหนึ่งของคนทำงานที่ไม่ค่อยได้ออกสื่อ “โซ่หลุด” เองก็แทบไม่ได้เจอะเจอ และเขียนถึงทั้งสองคน ทั้งๆ ที่จะว่าไป…แม้ “เฮียเชี่ยว” จะก้าวผ่านจาก “คน เอ.พี.” ไปแล้ว แต่ “สาวสองพันปี” มีบทบาทของคนทำงานอยู่ใน “ไทยฮอนด้า” เพียงแต่…ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้เป็น “ตัวละคร” ให้ “โซ่หลุด” ได้หยิบมาเขียนถึง ทั้งๆ ที่ยังคงความสนิทสนมที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

โดยเฉพาะ “สาวสองพันปี” ที่รู้สึกได้เลยว่า…ไม่ได้หยิบมาเป็นตัวละครเลย ทั้งๆ ที่ครั้งหนึ่ง น่าจะเป็น “คนฮอนด้า” ยุคแรกๆ ที่ได้รู้จัก เป็นยุคที่งานมอเตอร์โชว์ ยังจัดอยู่ที่สวนอัมพร และเป็นอีกทีมงานหญิงเดี่ยว ที่เดินขบวนตามหลัง “เฮียสิงห์” ธีระพัฒน์ จิวะพงศ์ ที่วันนั้น…ยังเป็นสาวละอ่อน ผมหยิกสั้น ไม่มีสีสันเช่นวันนี้ วันนั้นที่คุยกันถึงเรื่องนี้ “สาวสองพันปี” ยังอยากให้ “โซ่หลุด” หยิบเรื่องราวแห่งอดีตมาเขียนให้อ่านกัน เพราะน่าจะเป็นเรื่องราวที่ยากจะหาคนเขียนให้อ่านกัน “โซ่หลุด” ไม่ได้รับปาก แต่ก็หยิบเรื่องที่คุยกันในวันนั้น มาเขียนให้อ่านกันในวันนี้ เป็นอีกอารมณ์ของความรักความผูกพันที่เลือนหายไป

ก้อ…เป็นอีกการเขียน “โซ่หลุด” ที่เขียนได้แบบไม่ต้องคิดเยอะ เพราะตัวละครความผูกพัน มีเรื่องให้สามารถเขียนถึงได้ไม่ยาก ขอบคุณ…อีกความรู้สึกดีๆ ที่ยังคงอยู่ระหว่างคนสื่อกับคนบริษัท ที่แม้วันนี้กับวันวานจะเปลี่ยนแปลงไป แต่สำหรับ “เรา” ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

นี่แหละ “ตัวละคร” ที่หายากขึ้นทุกวัน